§12 – Dijòus 6, fin de mandinada

Surtir, davalar dau tren e passar sus lu trepador de la gara per sinar l’aër, un bon còp coma per chaçar lu restent de l’atmosfèra dau tren, puei segre la procesion daus viatjors mai son ceremoniau aus porta-ondas.

Arribar dins la chambra-nauta de la gara daus Benedetins, ‘gleisa de Nòstra Dama daus Orarís, bastida per los companhons d’un temps industriau beleu, mas d’un monde que la fòrma e la fonccion devián aver una significacion. Degun per far sas Pasques en queu mes de novembre, mas dins quel espací reservat aus fideus, ente las sonoritats se traconhan l’una l’autra, ente la messa daus orarís es balhada entre doas consinhas per la securitat, ente daus uelhs son apres charchar quauqu’un ‘vant de lu trobar dins un susrire. Avant de pertir, ‘quilhs uelhs dins un movament dau naut vers lu bas, coma per saludar, semblaran enquera dire quantben ‘qu’es grand e beu.

Madama Fontanilhas ‘queu mieijorn pardrá pas ‘n’ora dins ‘quela sala a l’espera d’una correspondança. Ela vouguet ben tornar a Sent Junian per respondre a de las questions, mas, ‘la aviá damandat que quauqu’un venguesse la charchar a la gara de Lemòtges.

Au mitan d’un grop de jòunes quitament tots meitat desmalinats, una punketa mai un chen damandan lu pieçon per poder prener lu trolleybus. D’una man ferma, la Fontanilhas sarra son sac a man contra ela, coma se ‘queu monde aquí present ne’n aviá apres ela, de l’autra ela ten un pochon marcat dau nom de la sóa libraria. Qu’es la gendarmeta que la remarquet la prumiera.

— Bonjorn, faguetetz un bon voiatge ?

— Òc, marces. Contava m’entornar nonmàs deman coma ma sor que davala dins lu mieijorn. Serián remontats tots tres mon marit, Maria-Angelina e me per lu tren dau dimenc, perque pense qu’avecque ‘quela istòria terribla, la veitura es totjorn consinhada.

— Enquestar pren totjorn dau temps, mesma per un accident.

— Mas, dijatz perque qu’es una gendarma de Sent Junian que ven me charchar que qu’es la poliça de La Rochela que m’apelet.

— Qu’es entau de la vetz.

— Aürosadament, ne’n aviam ‘chabat mai las desdicaces de la Amelia Nothomb a la libraria. De las jornadas entau, qu’es be alassant. Fau anar charchar l’autritz, l’invitar per minjar, preparar l’espací per l’entreten, per la premsa, puei la gent… E qu’es totjorn dins de taus moment que lu personau tomba malaute. Quatre vendosas, d’un còp, la gastrò de la rintrada, e dau còp, me la directritz oblijada de talhar dins mas vacanças.

— ‘La parla d’una relacion mai una lectriça dins son darnier libre ?

— V-òc-es, l’istòria parla d’una tipessa que tomba amorósa d’una autritz a succes. Res d’originau, es l’air dau temps. Aiá pas començat de iò legir quante mos emplejats m’apeleten, pensatz be que los evinaments. Poguí màs desbutar ‘na legida ne’n diagonala. Afe, la jornada fuguet bona per lu comerci. Mas aura, lu legisse normalament, qu’es la mendra des chausas.

— Sei pas ‘na granda lectritz en defòra daus romans dins lu domení de l’ucronia. Mon companh, se, es mai un lector de fanficcion.

— Ne’n vendam pas.

— Quò se descharja despuei la tiala sus los ordinators, las ardesas electronicas o las lisosas, sabe jamai coma fau dire. Eu ne’n dessenha mesma.

— Fau far ‘tencion de pas iò vendre, qu’es una question de drech. Podetz contar de las istòrias que fan referença a tau eroï, o tela eroïna, d’un libre o d’una seria de television, podetz los nomar mas fau pas las vendre. Per eisemple podetz dessenhar Superman dins de las adventuras en Lemosin, podetz persentar l’òbra au public, podetz publiar un libret mas nonmàs lu balhar subretot pas lu vendre.

Qu’es entau que la p’ita veitura bluïa daisset la capitala lemosina per la ciutat gantiera.

Ad aqueu ritme de parladura, la demiei ora de rota fuguet vista passada. La gendarma laisset sa passagera davant chas ela avant la mieijorn, quò eriá estat convenut que ‘la passariá a la gendarmaria apres lu marendar.

Mesma faça a daus gendarmes e daus inspectors de poliça, madama Fontanilhas sabiá tenir sa plaça. Sietada dins la sala de reunion, l’eschina drecha, una arluciada sus son monde per aviesar lu prumier o la prumiera que se riscará de voler prener la paròla.

L’afrontaira fuguet la Silvana.

— Marces d’estre tornada per repondre a quauquas questions novelas. Lu legier movament dau corp de la Fontanilhas eriá pas d’interpretar coma una guinhada per acquiesar mas quauquares mai coma « mon fusilh es charjat, vaque veire sei ta lebra ». Diluns mandin, quante venguetem vos questionar sus vòstra relacion coma monsur Labecqua, nos diguetetz pas que vòstre òme eriá a l’ospitau a la seguida dau malaise qu’eu faguet apres aver aquel accident terrible.

— Vos disí queraque be qu’eu eriá indisponible. Me damandetetz pas perque, autradament l’auriá dich.

— Aiatz paur de quauquares ?

— V-òc-es. Sabetz coma v’autres setz, a la poliça, la gent vos disen quò-quí o quòlaï e qu’es desvirat, interpretat a ne pus saber de que ne’n far. Non, eriá pas disposat a vos parlar d’un accident que vos me parlavatz d’un murtre.

— Maëlina Campanys, quò vos ditz quauquares ?

— Crese saber que qu’es lu nom d’aquela paubra goiata que… malaürosadament.

— Mas avant ‘quela istòria ? Atz jamai auvit queu nom ?

— Non. Vese pas perque la coneitriá, una banturla de Sent Junian.

— Qu’eriá l’amanta de la femna de vòstre amant.

— Ò la puput ! E be quela quí ! La Anna es lesbiana. Perdon. Vòle dire… E be, Cristian qu’aviá de tot temps dressat un sòcle per paussar ‘quela paubra Anna coma ‘na verja de plastique.

— Jamai monsur Labecqua vos parlet d’un sopçon sus sa femna.

— Jamai, mas deve dire que dins nòstre contrat i aviá pas de plaça per los apariats de l’un e de l’autre. Vòle be far la psi un pauc, mas per un trachtament priond, fau paiar. De la gent ne’n fan lur comerci.

— Jamai un mòt sus sa femna.

— Sabe res de la vita de la Anna. L’encontrí quauquavetz que Cristian nos persentet l’una l’autra. Res de mai. Qu’aguesse-t-ela facha banard l’òme coma luquau aiá ‘na relacion ne’n defòra dau coble, sabe pas, mas me pense estre mau plaçada per ne’n jutjar, mesma avecque ‘na femna. E be ! La senta corriá la catisson per se gorinar. Manca d’aprener que la fasiá la borrièra maitot. Quante pense qu’eu me daisset per un pitit mòt dins un jornau intime.

Lu Piarron diguet :

— Comprenem be, mas nos mesfiam jamai pró de quò que sembla de las coïncidenças. Madama Fontanilhas, coneissetz Esgolesme.

— V-òc-es. I anguí mai d’una vetz, maique-mai per lu festenau de bede de per mon trabalh.

— La Maëlina Campanys eriá d’Esgolesme, pas de Sent Junian.

— Mas i pòde res. Que ‘la siguesse d’Esgolesme, de Sent Junian o de sabe ente, ‘quela filha se gietet sos la veitura. Ela eriá beleu despressiva, sabetz las lesbianas passan pas per estre totas claras-claras, non ? Ela aviá begut ne’n mai d’aquò. Es beleu un suicidí, e los que sem dins la marda aura, qu’es me e mon òme.

— Podetz aver un pauc de respect per una mòrta.

— De que que vos fau de mai ? Voletz mon quasernet d’adreiça per las vòstras enquestas dins lu futur. Voletz metre ‘na piusa de localisacion a mon òme. Dijatz iò, per mon arma. Sem de la gent onests. La gent d’aquí nos aiman pas, disen que sem fiars. Mas luquau de v’autres seriá pas fiar de s’estre realisat dins un bon trabalh, un trabalh plasent.

— Suau, nòstre trabalh es de far de las charchas.

— Beleu, mas me songe que i a daus raubaires a arrestar, daus violors, de la gent que desboiran lur compte en banca coma lu de l’estat, daus terroristes, non pas s’atacar a n’autres, mon òme, ma familha e me.

« Pitits » se penset lu Alan, mesma au teatre jugan pas tant be la comedia.

— Ai damandat a mon marit de tornar me querre a la gendarmaria. ‘Natz poder lu questionar s’etot. Puei n’autres ‘nam poder tornar viure coma avant e taschar d’obludar ‘quel afar. Paubres, de que que vos fau d’autres, que me suicidesse en directe dins vos locaus ? Balhatz me vòstra arma, iò fase e apres siretz aürós…

— Calmatz vos. Degun vos acusa de quau que siàia. Voletz de l’aiga ?

— Vòle la patz… diguet ela, se prenant lu visatge dins las mans. Pauc de temps apres, un gendarme venguet dire que monsur Fontanilhas eriá arribat au pòste de garda. Coma per aura i aviá pus res de damandar a Madama, avant de los laissar pertir, los dos inspectors de poliça damandeten de poder paussar de las questions a Monsur.

Qu’es entau que madama Fontanilhas surtiguet quante monsur Fontanilhas entret. Quala fuguet la surpresa daus dos inspectors de La Rochela de veire intrar dins la pèça una persona mai daus piaus longs e blonds, beleu pus granda que dins lur eimaginacion, mas angueten dau mau per se tener e se gaiteten, blancs. Fagueten se sietar monsur Fontanilhas e comenceten per li damandar se eu coneissiá monsur Labecqua.

— Fau totjorn se mesfiar d’una femna trompada, quante ‘la descida de se venjar, ela fai pas las chausas a meitat. Ma femna me contet tot l’afar diluns quante sei rentrat de l’ospitau, jurt avant que ela mesma tornesse a Orleans per la jornada dau dimars e l’encontra mai Amelia Nothomb.

— E autrament, l’aviá desjà rencontrat.

— Ma femna l’aviá convidat meijon quauques còps. Ne’n mai d’aquò, fase de las intervencions dins la mesma escòla a Orleans. Es un grand fotografe, sabetz.

— Coneissetz sa desfunta femna ?

— Non, jamai vut de la vita.

— Setz architecte, non ? Trobatz pas qu’aquelas doas istòrias an una structura comuna.

— Una coïncidença, malurosa mai-quemai que qu’es me que menava la veitura, mas una coïncidença. Vese pas de structura comuna per las doas istòrias. Eiscusatz me d’estre un pauc fred, mas sei d’una natura racionala, autrament los bastiments tiendrian pas quilhats de’n pè. La creiença es lu domení de ma femna.

— Atz beleu rason. La victima que nos menet aquí se ‘pelava Maëlina Campanys, la coneissetz.

— Ai desjà repondut aus gendarmes que son aquí que non, coneisse pas ‘quela paubra malurosa.

La Silvana insistet, ela ven d’Esgolesme. Una vila que coneissetz.

— Pas tant qu’aquò. Ai respondut a un o dos merchats.

— E La Rochela ? I trabalhatz ?

— Non, jamai, qu’es ‘na vila que coneisse pas.

— Grand marces. Se degun a pas pus de question, podetz i ‘nar.

Una vetz los Fontanilhas pertits, lu Piarron questionet los dos de La Rochela sus la figura qu’ilhs fagueten.

— Lu prenguetetz pas per una blonda vos capitaní ? diguet la Silvana lu temps que lu Alan se raclet la gòrja.

— De segur que quante lu viguí lu prumier còp, lu prenguí per ‘na filha, mas de faça, non. Alan, te’n pregue, beleu qu’un veire d’aiga calmará ta sarja. E quela vòtz, que lu Alan mingesse de las peiras tot los jorns, jamai eu ne’n aura una tant grava. Es-quò-pas ?

— ‘Quò vai, ‘quò vai ‘nar. Ai engolat de biais, diguet lu Alan, sos l’uelh interogator de l’inspectritz, las cilhas fruncidas.

— Lu quite chap de gara se pauset la mesma question, que s’etot esperava ‘na blonda.

— De que ?

— La Maëlina es pas ‘ribada tota sola a Sent Junian. Ela eriá acompanhada d’una blonda que degun pòt la tornar trobar dins la vila. Sem pertit de l’ipotesi que elas avián totas doas fach ‘na festa per l’Halloween, beleu a Esgolesme, e que beleu la blonda eriá pertida chas ela per cuvar son beure e que ‘la obludet son amija a la gara qu’aquela-quí passet sos la veitura. Apres, perque ela se manifestet pas desempui, ne’n sabem res, mai-que-mai que la premsa ne’n parlet.

— Vau vos balhar un pauc de clardat sus l’afar Capitaní. La bruna e la blonda, se qu’es be una femna, las doas parteten de bana de La Rochela. Pense que sus las doas, i a nonmas la Maëlina que beuguet de l’alcòl, la nòstra blonda deviá far semblant. Las parteten ne’n veitura de La Rochela per Esgolesme vers mieinuech, e aura sabem perque n’autres trobavam pus de traças de la Maëlina. La blonda, o « lu » que pensem ad un mauricaud, la blonda deu estre de la mesma talha que monsur Fontanilhas, qu’es una estimacion, ‘quela blonda se faguet dubrir la pòrta d’una ostelaria de charma a La Rochela. Qu’es dins una chambra d’aquela ostelaria que la Anna Labecqua fuguet trobada mòrta, beleu tuada. I a un quauquares de pas clar perque sem de creire que la blonda de l’ostelaria eriá un òme emperucat mas lu Fontanilhas a daus piaus longs e naturaus. Quau que siàia, ente es lu liam dins quela frasa « un òme tua per error la mestressa de la defunta femna de l’amant de sa pròpa femna. Ente es lu liam dins ‘quilhs quatre-quí ? Perque quauqu’un ven far morir ‘quela paubra filha a Sent Junian ? De que que se passet a La Rochela ? La soá veitura au Fontanilhas a veraiament pauc rotlada ? Atz controlats ?

— Una veitura nueva. E puei, eu eriá aquí a la gara mai sa filha apres atendre sa femna que ‘ribava lu mandin. Eu poviá pas estre dins lu tren e s’entornar de La Rochela ne’n veitura.

— E la filha Fontanilhas, ela sap condure ?

— V-òc-es, ela es apres aprener. Mas queraque, pensatz pas… mesma se ‘la sembla sa mair.

— Vau soschar a tot aquò, vos i soschar, mas crese pas a las coïncidenças mai-metot. Aimariá aviesar los afars daus cabàs de la Maëlina. E aimariá que quauqu’un ‘pelasse la Soniá, ela seriá minharda de venir balhar un vejaire eisterior ad aquela istòria. Li damandarem de res dire, ela m’aidet d’aqueu biais una vetz a La Rochela. Apres quò será l’ora d’anar sospar. Alan, vos perpausa de coijar d’enquera una nuech mai vòstra amija, prendrai son canapet, passam la nuech aquí.

— Non, non, non ! La nuech durmissí sus lu canapet. Durmissí sus lu canapet. Durmissí sus lu canapet.

— De que que v’autres atz ?

— Prenetz ‘na chambra dins un ostau, qu’es pitit chas Sonià, i a màs un canapet e duerm dessus. Damandatz per durmir a la gendarmaria. La Sonià es nonmàs una bona copina.

— Me prenatz per ‘na busa queraque ? E voletz qu’ane chas los polets ? Alan, ‘nam dever vos chafrar Jan-Tabaraud.

~ ~ ~

A l’eidèia de venir jugar las detectivas jornalistas policieras, Sonià se teniá a pus saber. Sens tròp de geina, tòst intrada dins lu bureu ente erián estalats sus ‘na taula los afars du cabàs, vei-la-quí apres bischar lu monde desjà sietat, la Silvana, la Severina. « Me dise pas bonjorn a me » quò diguet lu Alan, mas ‘la ‘guet pas lu temps de se virar per respondre que lu Piarron entret dins la pèça. « Vau far l’inventarí daus afars qu’erián dins lu cabàs trobat a la gara :

  • daus papierons de banca,
  • un fiolon de conhàc,
  • un tiquet de tren per lu prumier de novembre, compostat a Esgolesme a 5 oras 20. Lu bilhet eriá per venir a Sent Junian,
  • una carta multi-servicís regionala valabla dins lu Peitau Charanta, segond quò que nos diguet Alan, qu’es ‘quela carta que permet de far la locacion de las veituras, de las bicicletas, los trens regionaus, daus bus.

— Se la carta pòt estre usada per lu tren, perque prener un bilhet, diguet Sonià.

— Qu’es pas la mesma region administrativa, lu papieron 36-15DDE alineat 7b es pas estat validat per los fonccionaris de la Nauta-Viena.

— Alan, nos nos passarem de ton eivís, Sonià, sens te comandar, las questions son de pausar apres la persentacion.

— Òc patron.

  • una p’ita botelha de veire sens lu capuchon per la barrar.

— O, dau ramune, diguet la gendarmeta, màs còp-sec ‘la se raviset de veire los uelhs negres daus autres alentorn dau bureu.

  • « Tōkyō express » un libre dau Matsumoto Seichō.

— Vau aura passar a l’inventari dau sac a man qu’eriá conhat dins lu cabàs. Dins lu sac, fòrça pitit, i avià :

  • un paquet de mochanas,
  • dau roje,
  • un porta-moneda mai 250 euròs,
  • un porta-onda que nos servicis dubrigueten per saber quau erián los darniers limerós ‘pelats, ne’n parlarai totaura,
  • un porta-papieron,
  • un calendier.

— veiquí, ai ‘chabat, diguet lu capitaní, Severina, sabetz quò qu’es ‘quela botelha.

— V-òc-es, qu’es ‘na botelha de lemonada japonesa, mon companh ne’n beu. Aquò se troba dins las espiçarias asiaticas, qu’es ‘na beuvada mai-que-mai ‘chaptada per los bradassats dau japon, qu’es pas força bon mas quò fai stile.

— Autra chausa ? Sonià, non pas bargassar, un quauquares de dire sus lu libre dau Matsumoto beleu.

— Disiá que deman, vau a Lemòtges, tascharai de passar dins una espiçaria ‘chaptar ‘questa lemonada, per gostar. Autrament « Tōkyō express » es un chap d’òbra. Se me sosvene be, un coble es trobat mòrt, la gent criden au suicidí, mas, qu’es tota l’intrigua, un inspector se rendet compte que los orarís daus uns e daus autres son pas de metre de bana sauv de prener l’avion. Lu tipe monte ad un quai, davala una vetz los tesmonhs pertits e monta dins l’autre tren en faça, qu’anava au mesma endrech, mas pas a la mesma vitessa. Afe, d’aquò que me sosvene. Un pauc coma lu còp que per montar a París, tu prenguet lu prumier tren per pertir, una vetz a Vierzon, ton tren eriá ‘restat sus ‘na vetz e un direct Lemòtges – París te passet davant.

— E, quauquaren de mai ?

— Aquí, a Sent Junian, sus la linha qu’es possibla de chamjar de tren. Coma i a doas locomotivas, una que ven d’Esgolesme, ‘n’autra qu’arriba de lemòtges. Me sonje que ‘quò seriá pas malaisat de far creire davalar d’un tren alaidonc que venem d’un autre.

— Se comprene be, diguet la Silvana, una fuelha de papier e un gredon a la man, i a per los mesma orarís doas locomotivas qu’arriban a Sent Junian, una dins un sens, e una autra dins l’autre sens sus la seconda via.

— Quauqu’un poriá far creire arribar de Lemòtges quante eu ‘riba ne’n vertat d’Esgolesme. A la condicion de surtir dau costat de las vias, de marchar baissat d’aicí lu second tren.

— Severina, telefonatz au chap de gara per saber l’ora qu’eu ‘resta de trabalhar, ‘vam i passar.

— ‘Nam beleu pas aver mestier d’anar a la gara, quò diguet lu Alan, l’ipotesa dau chajament de tren es plasenta, mas Rotlatabilha obluda que la blonda aus piaus longs davalet dau tren d’Esgolesme sens s’acatar de res a 07 oras 15 lu mandin. Rotlatabilha obluda que lu second tren que mena la sola qu’es pas de suspectar doas oras de temps apres. Fau ‘restar de legir daus romans.

— Pòdem queraque anar veire ‘quela istòria de dos trens. Qu’es estrange coma sisteme.

— Qu’es entau lu dissabde vers mieijorn, e lu dimenc maitot.

— Lotjas a la gara Sonià, aura ? damandet la Silvana per ne’n contar una.

— Dijatz me inspectriça, setz pas sens saber que lu prumier de l’an me faguí raubar ma veitura a la Rochela. La poliça i es talament fòrta que la m’es totjorn pas estada tornada trobada, despuei sieis mes de temps. Afe, dise quò, dise res, mas dau còp ai lu temps d’aprener los orarís daus chamins de far, mesma daus bus.

— Vam ne’n entendre parlar.

— De segur, am pas ‘chabats de ne’n entendre parlar de la veitura.

— La gara es duberta d’aicí las 20 oras, avancet Severina que persentet la ficha oraira imprimada. Aquò montrava que faliá ne’n voler per venir a Sent Junian desempuei Esgolesme, ‘queu jorn de novembre, i aviá màs un tren, lu qu’avián pres las doas femnas.

— Fai veire la fiche Severina. ‘Queuquí… non, circula pas lu prumier, e ‘queu… non pus. E dins l’autres sens… e be pitits, la Fontanilhas prenguet lu sòu tren dins lu sens Lemòtges – Sent Junian. L’inspector balhet los orarís : Lemòtge Benedetins 08:22 > Lemòtges Montjovís 08:30 Aissa 08:39 Sent Vartunian 08:52 Sent Junian 09:00… vau beleu pas balhar tots los arrests, lu tren ‘riba a Esgolesme a 10 oras 12.

— Qu’eriá festa, la Tots-Sents. Veiquí perque i a pas beucòp de tren. E puei la gent se pensen plus libres mai ‘na veitura. Desjà que los dissabde e los dimenc, i a gaire de monde. E, tant lu pair coma la goiata Fontanilhas acerteten aver vuts la mair davalar dau tren, damandet la Silvana.

— V-òc-es. La goiata viguet ‘ribar lu tren desempuei l’airau ente ela condusiá, d’autan mai que coma lu solelh portava sus las glaças de la veitura, ela aviá tot ubert, mesma lu tet ubrant. Ela aviá mes la clim per se chaufar, quò que fasiá s’emmaronnar son pair.

— D’enquera ‘na goiata purrida. Sem pas perdut emb ‘quò. Se fau ajutar la vejanta lesbiana e alcolica, lu fotografe bredassat per lu japon, lu batissor d’angard que sembla nòstra blonda desconeguda, ‘quela borgesa… nos manca d’inculpar lu companhon perque qu’es un faissiste o la mair qu’es meitat saquetada de portejar los alimauds.

— ‘Quò vai lu pair la morala, quò diguet la Sonià, fau ‘restar de visar lu monde desempuei la cuveta de tos chiadors.

— Perdon, mas la mair es un pauc petelada mai sos requins.

— Te parlava pas de la mair… de qu’es aquela istòria de requins.

— Per las lesbianas alcolicas, forçament se las trapav…

— Alan !

— Mas queraque, quò sembla que la vejanta, sens qualificatife sus sa seissualitat, titinava, e pas un pauc. Per los requins, qu’es que la mair Campanys ne’n mai de far la psicoterapeuta per la Calmituda©, ‘la es maitot a la testa d’una associacion per sauvar los requins blancs dins la Charanta.

— Qu’es quò qu’aquela conaria ?

— ‘Na nhòrla, te contarai.

Piarron eriá sonjor a costat de la Silvana davant lu tableu mai los trachs per saber los liams daus uns daus autres. Desmelar los fius, bastir de las ipotesas.

— E los papierons de la banca ?

— I a res de ne’n tirar. L’analisa balhet pauc de chausas, son ancians, beleu obludats au fond daus cabàs. Un o dos per de las boticas de La Rochela, un sur París. Lu limerò de compte es pas estat identifiat, parrier per lu telefòne, p’un limerò dins lu repertorí, pas de traças de comunicacions…

— Qu’es l’escòla de la mair, la paranoïat permanenta.

— Vòle be iò creire. I aviá quauques textonets, lu de confirmacion de l’ostelaria a la desbuta de la setmana, lu textonet mai lu code, e daus messatges de son companh, mas semblan pas aver ‘na vita de còble. Ne’n mesma temps, se a Bordeu, ela a Esgolesme, la distança lu fasiá mai sonjar a son perti qu’a son amija.

— Am las mesma informacions, diguet la Silvana, perpause que n’autres ne’n restam aquí per aüei. Quò fará jorn deman.

— Constate que segond lu teoresme dau Matsumoto, ajutet lu Piarron per conclure, qu’es possible de venir dins ‘na p’ita vila tuar quauqu’un e de chamjar de tren per paufinhar son alibi. ‘Quò se pòt tots los dissabde de l’annada de 13 oras 05 a 13 oras 15, sauv per la Tots-Sents. Mas ujan, quauqu’un prenguet un grand plaser de venir a Sent Junian esbolhar ‘queu teoresme. ‘Quauqu’un se païá los nòstres fiolons, sabe pas ente, mas quauqu’un o beleu quauqu’una se mòque, sabe pas ente mas quauqu’un se ficha de nos.

— Calma te Piarron, diguet Alan, la sòla aquí de coneitre tant lu Matsumoto per cur, tant tots los orarís de tren de Sent Junian, de Lemòtges e beleu de París, qu’es la nòstra Sonià. E serem de consent, te coma me, de pas passar las menotas a de las pitas mans freulas coma l’aurelha d’una tassa de porcelana.

— Que ma man encontresse ta jauta e tu vas veire las mans de porcelana coma las son freulas. Pensas beleu coijar coma me e me ficelar dins lu liech, entau, la novela suspicionada se tirará pas. Mas mesfia te pitit, que los gendarmes damandessen a la freulena lu nom d’un complicí, balharai lu teu.

Un commentaire

Les commentaires sont fermés.