Tornar a Reims – Eribon

‘Quò es mon prumier libre d’aqueu autor. Ai ‘nat l’auvir parlar ‘na vetz, dau temps de « Reflexions sus la question gay » mas ‘na fòrma de pedantisme militant « de gaucha » me iò faguet refusar de ‘chaptar, pus per très longtemps, segur.
Dins ‘queu libre « Retour à Reims », l’autor, alaidonc que son pair se moriguet, fai ‘n’instropeccion de son chamin de vita desempuèi son despart de Reims. Lu libre es estat composat en cinc partidas, mas son las doas prumièras que me fiten m’esmaiar dins lu tren e qua’iment purar perquè l’istòria contada m’eriá pas veraiament estranhièra. Lu libre per lu biais de l’istòria de la familha parla daus rapòrts goiat-gai / pairs e daus boiradís sociaus dintra lu goiat d’un mitan obrier-que-monta-a-la-vila-jugar-lu-vilaud / los filhs e las filhas de la (pita)borgesia. Las referèncias a Bourdieu per las analisas daus mecanismes de dominacions socialas (‘laidonc daus « habitus ») serven de filigrame per esflorar l’analisa sociologica de sa vita, mas còp-sec i a un escrestament pudica per pas en dire de tròp es gardar la tonalitat d’un livre un pauc confession, un pauc sociologia, un pauc militant. ‘Quò es la soma d’aquilhs « un pauc » que fan que mantas personas sans estre gaias podan i trobar matièra a regalhardir son cerveu.

Dins lu fiau de la legida i a quauquas referenças de balhadas tant gaias : Jouhandeau, Genet que militantas emb daus autors e autritz american-a-s  que la lur color de peu o la sessualitat fugueten l’element determinant per s’esmancipar (1) dins la societat.

L’analisa du meschent eime, lu sentiment d’eleccion es mai-que-mai present emai lu Eribon vouguesse far intrar lu parlar de la soá ciutat d’enfancia :

– Perqué ‘nar tant naut dins las estudas ?
– Tot aquò, ‘quò-es vougut ! !
– La gent dau Partit (comuniste) fan de las chausas per los obriers…

L’intelectuau torna vista balhar lu nom de quauquas referèncias, daus pensors coma Deleuze, Hoggart, o b’etot, parlar coma un tipe que fai brí-brí dins la testa :

« Quò-es perquè tota sociologia, o tota filosofia, que entent botar au mitan de la soá desmarcha lu « punt-de-vuda daus actors » e lu « sense qu’ilhs balhan a lurs accions » s’esposa a esser ren de mai qu’una estenografia dau rapòrt mistifiat que los agents sociaus servan coma lurs praticas proprís e lurs desers proprís e, segurament, a estre ren de mai qu’una contribucion a la continuacion dau monde entau qu’eu es : ‘na ideologia de la justificacion. »

I a maitot l’analisa dau perdon dins ‘na mesma familha : aqueu dau pair sus lu filh, mas aqueu dau filh, lu Eribon, que compren que sa mair trabalhava fòrça dur per qu’eu poguesse segre los cors dau temps qu’eu eriá un pitit militant maòïsta que jutjava sos pairs pauc fideus a l’eidèia de revolucion e un pauc-en-tren-de-s’emborgesar-de-tròp (2).
I a enquera un tentativa d’analisa daus vòtes FN dins lu mitan obrier, mas ‘quò es  pas la melhora pertida.

N’en demai de tot aquò, quo es lu prumier chap d’òbra de l’annada.

(\_/)
=°·°=
| »)_(« |

Quauquas reviradas :

« Non pas que l’omosessualitat siguesse una surtida que la gent s’imaginan per ne pas estofar, coma iò ditz Sartre sus Genet, mas l’omosessualitat oblija de trobar una surtida per ne pas estofar. »

« Perquè un grand nombre de gent son-t-ilhs voats a l’aïssença daus autres (fisicament o d’un biais eufemisat dins la parladissa de l’espací intelectuau o b’etot pseudò-scientifica). Perquè de las categorias de la populacion – gais, lesbianas, transessuaus, mas tamben jusieus, negres… – devan portar lu fardatge d’aquelas malicias socialas e culturalas que la motivacion, o çò que las torna totjorn activar, es pas aisada de concebre. Me sei posat mai d’una vetz la question : Perquè ? E aquesta maitot : Mas qu’am n’autres fach ?
N’i a pas d’autra responsa que l’arbitrarí dau verdict sociaus, lur non-sense. E coma dins « le procés » de Kafka, ‘quò es pas la pena de charchar lu tribunau que prononcia los jutjaments. Ne sieja pas, n’esista as. Nos ‘ribam dins un monde ente la sentença es desjà balhada, e venem a un momint o b’etot un autre de nòstra vita, prendre la plaça de ‘queu-quilhs qu’an estat jà condamnats de viuvre emb un det acusator puntat sus ilhs mesma, a au quau, faudria taschar tant ben que mau se prutejar de la vindicta, e, taschar de gerar aquela « identitat purida ». ‘Quela malicia, ‘quela condamnacion emb lasquelas fau viuvre fan s’instalar un sentiment d’insecuritat e de vulnerabilitat au pus prigond de se-mesma, e ‘na fòrma d’angoissa esvananta que marca la subjectivitat gaia. »

Nòtas :
1/ ai pas nòtar sus mon brolh los noms, i tornarai ‘n’autra vetz.
Emai n’i aguesse pas mestier d’estre gai o b’etot negre per s’esmancipar de la matriça, aürosadament.
2/ ‘queu passatge dau libre est tarrible.

eribon.jpg