Lu vent torna bufar – MIYAZAKI Hayao

L’istòria es la dau Jiro que raiba de volar mas eu a meschaënta vuda, ‘laidonc, eu fará lu constructor daus avions, coma lu Giovanni CAPRONI. Jiro es tant engenhós qu’una vetz embauchat dins ‘na societat aëronautica, eu devendrá l’un daus pus grands cerveus de son temps.

Lu filme conte ‘n’istòria v’raia e sem dins l’istòria d’un Japon nacionaliste, dins lu biais de comptar daus japones, sem apres la restauraci’ Meiji (1868-1912), es de dire dins las priòdas Taishô (1912-1926) e Shôwa (1926-1989). Eu pren son trabalh au momint dau grand tremblament de terra dau Kanto (ente se troba Tôkyô) ne’n 1923, eu coneis la crisa, las malaudias e lu filme nos mena d’aici la seconda guerra mondiala.

Sem dins l’epòca ente lu Japon eriá apres ‘chabar de correr darrier los d’Euròpa quite a far pieg dins l’imperialisme, e es dins ‘queu sens que visem lu Jiro ‘nar dins l’Alemanha nazi, per aprener dins lu domení de la technologia.

Sa formaci’ ‘chabada, eu eimagina çò qu’eu pensa estre lu melhor avion de guerra, e tant lu dire, l’eimatge ment pas, perque còp-sec apres ‘quela reüssita, ne’n vesem la resulta.

Un bon film, mas pas un chap d’òbra, e mai-que-mai pas un filme per los goiats.

Lu tuquet aus paupalins – Goro Miyazaki

Avant de parlar dau filme, ‘na p’ita revuda de premsa sus ‘n’entrepresa après barar que pertant lu carsern de comanda es plen, l’i a de la moneda :

De legir sus :

Ne’n parle aquí perquè qu’es l’usina ente trabalhava las vacanças e de segur, i a de la gent que coneisse dedins.

347a9c075c1s.html

Per lu momint, pòde res dire de mai.

-!-

Lu titre es ‘na revirada dau titre francès.

Umi es ‘na goiata que avant d’anar au liceu, tots los mandins, nauça daus drapeus faça a la mar, ne’n denaut dau pòrt de Yokohama. ‘Vant quò, la vejam se levar, rinjar son futon, aprestar lu desjunar per tota la meijon, e l’i a de la gent, segur.

Lu dessenh animat que desbuta entau per ‘quelas gestas umils es tirat d’un manga « per las filhas », es pas un jutjament de valor, nonmàs ‘na tireta per iò pausar. Lu biais de montrar la natura, la meijon per eisemple coma lu Japon representat per alhors, l’esperit generau dau filme per iò dire tot emb-d-una es lu de las annadas 60, las annadas que lu país se tornava montar, d’enquera, un pauc coma lu Milan daus films dau Pasolini.

Coma mai d’una vetz, dins un film japonès, i a de las clinhadas vers l’Euròpa e mai que mai vers la França, lu prumier merchat en defòra lu Japon per los manga. Lu fogier daus estudiants se ‘pela lu « Quartier latin »°, per recursivitat, lu film persenta la faça dau Japon per plare aus françès°°, un Japon trabalhor, ordonat, de tradici’s°°°.

Afe, au mitan de tot aquò, n’i a l’amor, lu grand, lu beu, lu que pòt pas eissir perquè, emai siguessem ne’n 1964, l’annada daus juòcs olimpics, las dolors de la guerra fan ‘na reviscolada.

Vau pas contar la fin, queraque non. Es un film de veire per s’esmocionar un pauc.

° e apres fau pas charchar d’ente venen las despreci’s de las goiatas japonèsas ‘na vetz ‘ribadas a París.
°° me’n tene ‘quí aus perpaus legits d’aquí d’alai sus ‘queu fòrom (>fr) per eisemple.
°°° los e las dau Japon son « pitits, jaunes e faus », coma los de China, Corea… eimatges eimatges los uns sus los autres.

Mià e lo Migo

migo.jpg

Bon, dins la familha « la televicon es un mòble e lo cinemà un art », vodriai los films per los pitits goiats. Deve esser franc, n’aime pas veire lo film d’orror. Ai esperat mos 30 ans per ‘nar veire lo meu prumier dins un cinemà, e enquera eriá pas tot sol.
Adonc de veire ‘quela aficha emb la goiata dins la man dau monstre, ai ‘gut un pauc paur. Puei, ai visat l’ora de passatge, lo film es balhat a 15:00, 17:00 e 19:00. I vau per los 15:00, coma quò sei segur que la pita sufrirá pas de tròp per poder tornar jugar d’aici a 19:00.

Vòle ben torturar ‘na goiata mas pas i far far tròp de trabalh, dautant mai que las vacanças son pas ‘chabadas. »Mià e lu Migo » conta l’istòria d’una pita filha que visa son pair s’accidentar. Decide adonc d’anar lu sauvar. Sur lo chamin, trobará de las pitas vielhas totas enchapeutadas ne’n nautor de saviesa, mas la Mià ne’n a que far d’esser ‘na goiata sàvia. Trobará d’autras dròllas, ‘n dròlle, ‘n’autra vielha esdentada e un pauc boruda e lo Migou.

L’autre eròi dau film es un dròlle representant la marrida consciéncia occidentala. Son abséncia de pair es un bastissor, un visionaire, un « winner » segon son dire e se de las vetz, lo goiat poviá esser vendut, ben, quò seriá leu fach. La soá mair es absenta maitot, sa granda es partida córrer emb un grand negre.

Coma quo es un film d’animacion, me fau tanben parlar de las votz usadas :

Garance Lagraa per la votz de Mia
Charlie Girerd interprete Aldrin
Laurent Gamelon fai lo pair, Jekhide
Miou-Miou es la mair
Line Wiblé, la granda
Per las vedetas, i a Yolande Moreau per las vielhas e la sorcièra, Coffe, Richard, Derec, Maïté… e lu Migo es Dany Boon.

Veiquí plantat la decoracion per una brava istòria, ben genta. Segur, un conte aisat de compréner per los pitits. Coratgós per esplicar coma lo chamin de la vita fai frotjar las personas, ben pro aisat per far prendre consciéncia daus problemas de la terra, subretot dins ‘questa periòda de corsa per milionaris quatrequatrisats e que l’accion dau film es ne’n america dau sud. Coma i a pas tant de moneda per la propaganda que per los films americans, degun parla d’aqueu film. Quò es fach. Film europèu de bon veire, realisat dins lo mesma esperit que los films dau Miyazaki : Princessa Mononoke, lo viatge de Chihiro.

Mià e lo Migo, un film dau Jacques-Remy GIRERD
Sus lo sit « Mia & le Migou« , lo sit « folimage » o lo sit « art & essai« .