Monica Sarrasin – La Lison dau Peirat

Per la prumièra vetz sus ‘queu joèb, vau dire de pas ‘chaptar un libre, perqué v’autres poriatz estre pres d’un rire de sadolaud e ‘quò es pas bon per la gent que van vos gaitar de tots los biais sens comprener. Subretot se son daus lectors de teleramerdà, perdon, daus lectors d’una revista que balha aures çò que passa a la televicon.

Bon, un tau libre pòt pas laissar indiferent,

qu’es entau, qu’es pas autrament !

‘Tencion, ‘quò es pas daus dires, de las bestariás sus la vita avant qu’era brava, que la gent sabián se `musar non pas coma aura. Non non, non. La vita descrita es aquela dau Lemosin d’aprep la guerra, dins un vilagte au sud de Lemòtges, Vicq-sur-Bruelh per pas iò dire. La vita vuda per un vielh cubés o b’etot una vielha bica mas çò-ditz d’un biais minhard perqué `quela Lison, sem pres d’una granda tendressa per ela per causa de la tonalitat comica dau libre. La linga usada es pas aquela de la poësia epica, aürosadament, quò es melhor per se far petar los budeus.

Vau botar ‘quí dos bocins, lu prumier, l’arribada dau telefòne emb las soás conversacions tant importantas, segur :

Pertant, la Lison ne volia pas de queu chause chas ela ; ‘la cresia que folia l’i parlar dedins en frances. Mas quand ‘la s’aperceguet que l’i podiam parlar patois… a, paubre amic, ‘la te filet a la Pòsta ad una vistessa… que las peiras ne’n volavan jos sas doas sòcas e ‘la disset au postier de li en balhar un sus lo còp.

Vos passe lo parelh de malinas e los dos cròs per i conhar la doas jarras, la visita chas monsur « Oftalmò », los badatges dins París, la visita de la chauna de Lorda.

Per far omatge a la scèna de la conjugason dau verbe « pompar » dins lo film dau Denys Arcand « las invasions barbaras », la scèna de la conjugason dau verb « entreculhir » (o esclarzir se v’autres aimatz mielhs).

Sem au vargier :

« Ieu vese qu’avetz semnat vòstras rabas, Lison…
– Òc-es. Qu’es pas per me vantar, mas ieu crese que las ai ben reüssidas.
– Cresetz ? Me ieu tròbe que ‘las son tròp espessas. Auria fogut que las entreculhiguessetz, ma paubra Lison ! Vesetz-vos, si las aviatz entreculhidas, sirian un brave còp pus bravas !
– Ma, ma paubras Germana, las ai be entreculhidas queraque !
– Beleu, mas pas pro. Ma fe, quò me regarda pas mas, si qu’eria me, las entreculhiria un autre còp.
– Ma paubra Germana, si las entreculhissia un còp de mai ne’n demoraria belament pus ! Ieu ne vòle pas far coma lo darrier còp que las entreculhiguei tròp !
– Me, ieu zo vos dise, Lison : entreculhissetz-las !
– Las entreculhirai si vòle, Germana.»
Entreculhir, entreculhir, entreculhir ‘na merda, ten !


[…]

Non, veraiament, fau pas lu ‘chaptar ‘queu libre 🙂