Sei assuausat, sei pas tant colha que ‘quò !

Sei assuausat, sei pas tant colha que ‘quò ! Au ! ‘Quò fai plaser, afe, ‘quò me fai plaser de iò saber !

– Atz v’autres escotats París-inter ‘queu prumier de mai ? Mai-que-mai « la testa au cairat » a las doas oras dau mieijorn ?

– Non ? Picatz sus lu liam aquí (>fr) per ò far.

– E perdeque far ? Perque ‘quò se parla de la femna de Neandertau. De segur ai pas d’enquera legit lu libre persentat, es un afar de quauques jorns, mas sei be aüròs de tornar un pauc sus lu subgier.

Setz pas sens saber que i a un an faguí un « plagiat » dau libre dau Jean ROUAUD « Préhistoires ». Es de dire que a la desbuta eriá pertit per ne’n far ‘na revirada, puei adjutí de la gent, e contrarament au ROUAUD me songe que los Neandertaus nos aprengueten mai de chausas que ‘quò se ditz, que son beleu las femnas que pintureten las chaunas… ne’n demore pas mai un plagiaire. N’en sei pas fiar mas es entau que fau dire !

Mas, mas, mas, per mamesar un pauc, tant de segur iò faguí a ma mòda, sei pas non pus un revolucionarí, tant desempuei, los scientifiques descubrisseten que los o las Neandertau-la-s pintureten ‘na chauna per lu mens, que, a la seguida de l’analisa daus trachs dins ‘n’autra chauna, son beleu las femnas que pintureten, sens obludar la musica (aquí prene ‘n’escorchiera)…

E aüei dins lu pòste, vei-quí-pas-que-‘quò se parla dau jornau de la femna de Neandertau. E dins daus perpaus que pòde pas iò tornar dire aquí per causa de la bona persentaci’ d’aqueu cibercaier.

Afe, dins l’òdre, vos fau aura legir lu Jean ROUAUD « Préhistoires », puei mon libreton (>òc-lm) que se pòt descharjar*, fasetz iò per me far plaser, ‘quò minja pas de pan non pus 😉 puei lu libre de las tipessas, la Pascale LEROY, autritz, de bana coma la Marylène PATOU-MATHIS, preistoriana « Madame de Néandertal ».

Per un bilhet dau ‘vendres, atz un grand autor, ‘na tapeta, doas femnas inteligentas qu’an de l’umor e que parlan de sexe, ‘les pas genta la vita.

_____

* d’enquera ‘na vetz, pòde vos ne’n far un e vos l’envoiar. Marchatz, fase pas de la retenci’ d’adreiças, sei de p’unas gleisas occitanologistas, i a màs que qu’es dau lemosin, aquò chamja beucòp dau catalan, de l’occitan oficiau, mas pas tant qu’aquò e mai de la bona volontat, aquò se legís.