Haiku, tanka e haibun

Dos libretons de bon legir, escrichs sus doas mòdas desparrieras.

Lu prumier, de « De faugièra ne’n domaisela » – sus lu chamin lu long de la Mayenne, un libre coma ‘na culhida d’haibun de la Monique Leroux Serres.

  • De trobar chas vòstre librarí o de comandar chas Pippa (>fr)

L’autritz nos conta son viatge, sola, que ‘la ‘net d’a pè lu long dau chamin de la ribièra Mayenne. Tot lu long, ‘la prenguet lu temps de gaitar, de soschar, d’analisar çò que se balhet de veire, per ne’n far lu raconta dins daus bilhets, daus teistes ente son conhats un, o daus, haiku, segond la necessitat.

L’eclusa passada, puei ‘n’autra e ‘n’autra, será la marca daus jorns, daus chapitres, de la respiraci’ de l’uman, e pas soladament l’autritz, dins un païs, quò será sa piada coma auriá ditz Jan dau Melhau, lu biais misantròpe bandit de l’istòria.

Le segond, « haiku e tanka de la vita de tots los jorns » dau Alain Warzée.

Lu tipe es fotografe, aquò se vei dins sos haiku, que per lu còp lu biais de dire « lu subran » que pòt vos ‘ribat. I a mai de libertat dins ‘queu libre que dins lu de la Monica, de segur, e aquò es pas per me desplar. Mai-que-mai que l’uelh dau tipe es daus bons, un fotografe, l’ai desjà ditz. I a daus bocins mauaisat, coma pòt l’estre la vita.

Marmilhon suefra
Que sa mair ‘guessa pas d’argent
Lu goiat vai murrir.

Dins lu boticon
Banturlan dins los raijons
Rauban mai que pauc

Minjan gasteus coma fruchs
S’entornan los budeus plens.

‘Tenci’, i a quau que siàia daus haiku mai jauvents, aürosadament, lu haiku es pas ‘na poësia per despressius occitanians.

Doas moschas grassas
astan d’una bosa
Estre de gost.

Verme de terra
Trauca l’erba frescha
Passareu velha.

Publicités