« Cartografia de la nivolada » David Mitchell

Sos la chaumassa, legissí pas que de la marda, fau pas creire. Doas libres de sciença ficcion erián dins mon pilòt de libre, aüei « Cartografia de la nivolada — Cloud Atlas » dau David Mitchell.

1849. De’n prumier, sem apres legir un bocin dau « jornau de la traucada dau Pacifique » dau Adam Ewing. Lu tipe es un òme de lei, qu’es aquí per los afars de son beu-pair. Sus lu bateu que lu torna meijon, eu es atacat per un verm. I a un doctor sus lu bateu per lu sonhar, e dins sa cabina, un esclau de ‘catat.

Aquí comprenem mai la legida seguianta, que sem ‘ribats a la fin d’una meitat de libre.

Una meitat de libre que un jòune òme, lu Robert Frobisher, legís chas un compositor dins las annadas 1930. Zò sabem perque eu escrís a son amic e amorós, Rufus Sixsmith, demorat a l’universitat. Son trabalh es de notar çò que lu vielh compositor conta, e un pauc mai la nuech ‘ribada. Eu nota e aprend mai lu vielh òme, e ‘chaba per escriure la sóa òbra « Cartografia de la nivolada ».

Lu Rufus, dins ‘na festa ne’n 1975, se troba blocat dins lu mesma ascensor que la jornalista Luisa Rey.

Quela-quí, apres quest’encontra marcha menar ‘n’enquesta sus la bastida d’una centrala nuclearia. Rufus Sixsmith es beleu un òme d’atge aura, mas coma scientifique eu cometet un rapòrt sus la centrala. Avant d’estre assassinat, eu tròba lu temps de pervenir la Luisa que trobet dins l’ostelaria las letras dau Frobisher escrichas per lu Sixsmith. Pauc apres, quauqu’un vai li balhar un eisemplari dau rapòrt, au momint que ‘la troba un eisemplari daus rasles enregistraments de la « Cartografia de la nivolada ».

A son torn, ‘la vai estre assinada, afe, qu’es quò que conte lu manuscrit d’un libre d’enquesta envoiat a un esditor.

L’esditor ne’n question, lu Timothy Cavendish, es apres fugir los frairs de l’un de sos esditats, un assassin per tot dire. Son quite frair es enoiat de se e per tota aida, lu fai internat dins ‘na meijon de retirada. Ente sos sòus plaser son la legida dau manuscrit de l’enquesta de la Luisa Rey e, trobar un mejan per fugir aquela meijon.

Timothy Cavendish, perque eu es valhent, aguet drech ad un filme tirat de sas memòrias.

Queu filme, afe, ‘queu Disney©, es ‘na fòrma d’inspiracion per una clòsna, la Sonmi-451. Dins la sociatat ente ela viu, d’alhor fau dire corpocracia, las besonhas son nomadas per un nom de marca, un filme es un Disney©, un ordinator es un Sony©, los sotliers son dau Nike©. La corpocracia es un sistema de casta, que los trabalhors son ‘pelats daus factaires. Coneissem la vita de la factaira Sonmi-451 tras son conte fach davant un archiviste de la corpocracia. Coneissem sa vita e mauaürosadament sa mòrt, lu jorn de son oraison, çò que faguet d’ela Sonmi.

Sonmi es qua’iment la diva restada de’n pè apres la davalada granda de l’umanitat.

Sabem grán comint qu’es ‘ribat mas sabem que la vita sus l’isla es aura malaisada, qu’es quò que conta, se, lu vielh Zachry. Apres la davalada, una pertida de l’umanitat es tornada dins los atges sornes, la sòla creiença que fai coma una cultura per los umans, es la diva Sonmi.

Lu vielh Zachry es lu contor de la « crotsada d’Sloosha mai tot ç’qu’arribet ‘pres ».

E per saber la seguida, vos fau legir ‘queu libre, perque tots quilhs racontes que se boiran los uns los autres van s’achabar.

Lu libre es veraiament ben escrich, mai ‘na persentaci’ agradiva per destriar un jornau de bòrd, de letras o d’un manuscrit.

De segur, atz un filme qu’es estat tirat, mas lu libre es beucòp pus riche.