Verd Paradís – Max Roqueta

Qu'es pas mon prumier libre dau grand Rouquette, perque qu'es queraque segur qu'eu ne'n es daus grands de la literatura, o « letradura nòstra » per far l'occitan⋅x. Mas, deve iò dire maitot, estranhament, « Tota la sabla de la mar » (>lm) me plaget ben mielhs que tots quilhs pitits racontes, e aquò es … Lire la suite de Verd Paradís – Max Roqueta

Publicités

Un gascon, dos occitans, un francès : de que legir.

Que sui lo cassi a l'estrem deu flume Pravar qu'espii e cader los sós Los sorelhs de desenlusion deu sègle Tant desbutar per lu gascon, Bernard Manciet per pas balhar son nom. Paubres, nonmàs très poëmas dins 'queu pitit recuelh « Aux Portes de Fer », mas quaus poëmas. Un libreton eimatjat d'una sanguina de … Lire la suite de Un gascon, dos occitans, un francès : de que legir.

« Tota la sabla de la mar » Max Roqueta

Los cors d'occitan se 'chabeten n'i a 'n'annada de 'quò ; pòde be iò dire aura, aiá pas tornar dubrir un livre dins 'quela linga desempuèi. Aquò fuguet pas aisat a la debuta, e me sei beleu pas 'tacat au mai aisat nimai. Afe, coma chausisse las miàs legidas tras los fiaus sus los fòroms, … Lire la suite de « Tota la sabla de la mar » Max Roqueta