Las p’itas becanas — KOYAMA Keiko

Sàietz los benvenguts au Strade Bianche !

Non, qu’es pas un cafè ente las pizzas son mai que bonas, enquera que, qu’es nonmàs un comerci de becanas !
Lu patron daus luecs, Velotra, ne’n sap un bocin e la testa dins lu volant, eu fai çò qu’eu pòt per los, e las, que ‘chaptan.
Intrar per viure de las aventuras cranas dins lu monde de la p’ita reina, de bana coma las praticas estranhas dins sa botica.

Forar son nas dins ‘quela manga es pas daus pus malaisat, lu trach es coma dins los libres per los goiats, las istòrias pas tròp lonjas e aisadas de comprener.

Los personatges son repersentats per daus alimauds, entau fasent de las personalitats cicliescas poden estre eimatjadas, per eisemple lu borrut iò es per un singlar, la femna que fai de la becana per perdre dau pes l’es per una capybara¹, lu corsier per un margaud — de chas « chat-va-vite » — o d’enquera l’esportiu per un alpaga — que s’espiauna ~ s’espela avant de far lu torn de França² — e d’autres e d’autras.

Las istòrias son l’enchaison de persentar un biais de far — anar trabalhar, anar a l’escola, los lesers, la corsa, lu torisme — o ‘n’aisida — l’util per frenar, çò qu’es un deralhor, coma rotlar sus la rota — breu, lu monde de la bicicleta.

De segur, las plasantarias son un pauc totjorn las mesma mas pas los endrechs, ne’n mai d’aquò, los personatges son plasant e ‘chabam per i estre ataschats.

Qu’es pas la manga dau sègle mas lu limerò 1 tant coma lu 2 son pas de meschaënt legir per los grands e los mens grands.

petits-velos-1-komikku

Dins la cuberta quò se ditz que la mangaka a un « ruby » de chas Specialized© per far de la rota e daus « BD-1 » e « Carry Me » que son de las becanas plejantas, aisadas de prener coma se dins lu tren per eisemple per anar se permenar.

Nòtas :

¹ capybara : per l’ora qu’es lu ronhaire lu pus gròs descubert sus la planeta. Viven dins l’America dau sud.

² lu tour, lu Giro, la Vuelta son las 3 grandas corsas nommadas dins lu libre, oposadas a las classicas coma la « Strade Bianche » e au « keirin ». Lu « keirin » sautet au Japon lu lendeman de la guerra de 15 ans, qu’es ‘na corsa sus pista, fòrça populara perque lu monde pòt jugar de la moneda.

Remembrança de Fukushima — Doris Dörrie — Grüsse Aus Fukushima

Remembrança de Fukushima — Doris Dörrie

Maria es ‘na jòuna d’Alemanha, un pauc perduda, que daisset tot s’esvedelar dins sa vita per ‘nar far la clowna au Japon, lu temps d’après l’auvari de Fukushima. Entau fasent, ela se pensava poder aidar la gent, atjats, que son confinats dins un canton pas luenh de la vila. Un jorn, Satomi, anciana geisha dins ‘queu canton li damanda de la menar dins sa meijon, ente son sos remembres.
E dins ‘quilhs païsatges esbolhats per la mar d’un còp, que la vita sembla pus aquí, las doas femnas van tornar aprener de viure coma lur passat.

De segur i a ne’n una frasa « l’encontra dau passat e dau futur » o d’enquera « un boiradís dintra la tradicion e l’avenidor », e perque pas « doas culturas taschan de se parlar ».

Aura que ‘quò-quí es dich, i a mai-que-mai un chap d’òbra.

D’un costat, ‘na cultura de la retenguda, de las pitas gestas, dau silenci, de l’autre, un certan biais de montrar çò que manha, e au mitan, usada coma decòr per s’amistonar, ‘na meijon esbolhada e eslunhada.

Lu filme es tornat ne’n negre e blanc, mai daus gròs planhs sus las doas actritz principalas, quitament coma un documentarí. Aidat per quauques eimatges dau tsunami, sem dins l’istòria, esmai de la vetz i aguesse pauc de mòts, jurtadament, lu perpaus es aisat de comprener.

I a maugrat la tristessa dau subgier ‘na granda e crana poësia dau moment dins la faiçon de prener lu tè, e generala dins ‘quilhs païstages ente la vita es persenta e ‘chaba per tornar coma las flors daus ciriers per ‘na dança a la prima.

さようなら — SAYŌNARA — dau Koji Fukada

Et un segond filme perque qu’eriá la setmana dau Japon

Vau màs virar l’istòria generala :

Lu Japon es completament iradiat a la sega d’un auvari. Una jòuna femna es aquí, dins ‘na meijon, coma son robot per la velhar. Ela espera veire tirar son limerò per poder pertir dins ‘n autre païs…

Sei pas fòrçat d’aver un eivís sus tot. Lu temps es ‘na donada relativa e de las vetz, podem mesma lu sentir passat, maugrat ‘na fotografia eistraordinara.

Albi ‘queu ‘vendres

Setz pas sens saber que Albi fuguet mesa en lutz per un jornau de Nuòu-Esgolesme, e que dau còp, lu mera es pas aüròs e aima mielhs s’acatar darrier sa bona fè – victima de l’efiech Deneuve (>fr).
Aquò es l’enchaison de tornar parlar d’aqueu site, Albi-centre-vila, que fai un trabalh remirable.

Un journaliste albigeois, Sylvain Duchampt, travaillant pour France 3 Midi-Pyrénées, entend décrypter l’article du New-York Times consacré au déclin des petites et moyennes villes françaises. Il souhaite en montrer les “approximations” et les “oublis”. Idée intéressante, car le travail du New-York Times est imparfait et sujet à discussion. Dommage, cependant, que cette contre-enquête ne soit qu’une […]

via Quand France 3 Midi Pyrénées tente de démolir l’article du New-York Times — Albi centre-ville

‘Na fin de setmana de l’Afganistan d’aici lu Japon

Tot aquò lu cuòu sieitat dins fautuelh.

E d’alhors ‘nam pertir de Birmingham ente doas goiatas son per passar los darniers jorns de « filhas » que lurs pairs van las menar se maridar au païs. Lu professor que faguet la leiçon sur la pervencion contre los maridatges forçats diguet que ‘na p’ita culhera pouviá estre prò sufisanta per chamjar las chausas.

Vòle pas publigaschar la fin per cas que v’autres comptatz veire aqueu filme-cort, fòrt ben jugar per las goiatas tant coma la mair.

Sonita un filme iranian

Sonita es una goiata que ven d’Afganistan, refugiada dins l’Iran veisin per eschivar un maridatge, ‘la se tròba dins un centre per refugiats. Ela viu chas sa sor, e au centre pren daus cors, encontra d’autras filhas e apren mesma la musica. Aquò tombe be perque Sonita vòu far la chantosa de « rap ».
Far la chantosa dins un païs que ne’n setz pas, que las femnas an pas lu drech de chantar, aquò vau ben un documentarí.

Queu-quí es estat realisat per la cineasta iraniana Rokhsareh Ghaem Maghami.

E un pauc de musica dau Japon

Coma sei pas segur d’aver tot compres de l’afar — que la sala « de l’institut » es ‘na vertadierament bra’a sala, a l’italiana, anciana, mas quante una goiata japonesa parla mai ‘na p’ita votz, sus lu devant de la scèna, i a degun per comprener, afè — vau taschar de pas tròp ne’n contar.

« taiko » vòu dire tambor. Lu grop qu’eriá aquí es un grop de quasi amator, que trabalha tota l’annada per nonmàs ‘na festa. Lu movament per jugar deu estre lu mai naturau, sens paur, sens volontat. La gent nos eispliqueten maitot que per enseinhar los bocins de musica, aquò se fasiá « a la votz », sens res notar sus dau papier, un « son » un biais de jugar. De notar que la dansosa faguet una improvisaci’ — la moluda (fr : cerf-volant) —per n’autres.
La gesta bona per lu cur e l’arma dau tamborinaire deu per consequença farjar una sonoritat bona per lu cur e l’arma de la persona qu’escota.

Totjorns au Japon, un pitit concert de musica de chambra. L’enchaison per me de veire e escotar un « koto » jugar per una granda artista que sap tirar de las notas gravas o aigudas segond lu plaçament daus chivalets. Un « koto » tant coma lu « shamisen », vertadier « luth » coma tres cordas.
Non pas tròp parlar e riscar desparlar, escotatz :