Lou pipeyaire, l’eiparviei e lo lauvo

Una fabla~faula dau Foucaud ( 1747-1818 ) :

En-d un mirei e dô sedoû,
Un pipeyaire de châ noû
Tropavo un jour dô ôzilioû.
No jôno e pitito lôveto
Que lou mirei eiblôzigue,
S’en ve chantussâ tou-t ô pe.
Un eiparviei que lo vegue
Foun sur eilo, lo voû croucheto,
E dô proumiei co de fourcheto
Li gue be tô bora los be.
Lo n’eivite mâ lo mochimo
Per servî d’eibotouei o l’ôzeu de ropino.
Penden qu’o lo plumâ l’ôzeu èrio ocupa,
Se meimo end-d un sedou ô se trôbo ropa.
(Tau mièr, me direi-voû, n’èrio pâ gran doumage.)
« Pipeyaire, moun boun-omi,
Se disset-t-eu dî soun lingage,
Bouei ! Laisso-me nâ, vai, paubre piti meinage ;
T’ai jomai côza pen rovage,
T’ai jomai re fa ni re di
– Noun gro, disse tan los pitit ;
Mâ dijo-me, que te vio fa lo lauvo ?

Un maufotour jomai se sauvo ;
Lâ couquinoriâ dô meichan
Soun souven n’escuzo per n’autreî ;
E degu noû eipargnoran
Si noû n’eipargnen pâ loû autreî.
Tan piei per quî qu’ôran mau fa ;
Coumo î foran lour siro fa.

Per ‘quilhs, o ‘quelas, qu’aiman mielhs legir « la grafia qu’es mai que la grafia » coma iò diguet l’autre, emai, semblará, que lu lemosin semblesse mauaisat de comprener, pichatz lu liam (@òc-pdf), perdon, cliquetejatz sul ligam (@òc-pdf), i a mesma la musica.

CAPTON : L’oiseleur et le pécheur (hommage à Velasquez)
Publicités

« R » coma L’abat Richard

Lu bilhet de la « R » coma Richard, tendetz v’autres, per ‘na vetz, vau desbutar per ‘na p’ita notiça d’un autor lemosin pas pro bon per los dau ouisquinistan° :

François Richard¹ nasquet a Lemòtges lu 29 de decembre de 1733. Pertent dès sa jounessa, son gost per l’estudí e per la poësia lu fagueten destriar demest sos condisciples.

Destinat a far lu curat, intret au grand seminarí de Lemòtges, e fuguet ordonat pestre lu 20 dau mes de mai de 1758. Siguet per la sega vicarí a Roussac (1759), a Veyrac (1761) e a Saint-Jean-Ligoure (1775).

Ne’n fuguet entau d’aici que sas coneissenças, sa conducha, sas qualitats de cur e d’esprit ² siguessen reconeguda per sos pairs e fagueten de se lu regent dau collegí d’Eymoutiers, quò que lumet ‘na lum que jamai pus viguetem desempuei 3.

De 1778 a 1790, se balhet a l’enviblada de la poësia, e es d’aqueu temps que sas peças las melhoras, que quauqu’unas son d’enquera dins las memòrias de tots la gent de gost. Los eveniments malaürós 3 que chamgeten la faça de la França, tòrneten veire l’abat Richard a Lemòtges, ‘queu-quí daisset s’eschapar de sa pluma lesta de las peças frilas 4, quauques compliments, màs ‘quelas peças fan eisir las sufranças de l’autor daus temps revolucionarís, las de sas infirmitats e de son atge grand.

Pestre insermentat, fuguet empreisonat jurt’en 1795, puèi de noveu ne’n 1796 d’aici 1797. Ne’n octòbre d’aquela annada, la municipalitat consignet dins lurs meijons proprís tots los pestres vielhs o infirmes. L’abat Richard balhet de las repetici’s de latin màs l’atge e las infirmitats li permetián pas de beucòp trabalhat.

La Societat d’Agricultura de Lemòtges li votet daus marcejaments per aver remplaçat per de las chançons engenhosas, las platitudas rusticas que ‘musavan nòstres paísans. Li balhet ‘na medalha d’aur au mes de mai de 1809, e lu convidet d’amassar dins un libre sas poësias.

La mòrt lu susprenguet a Lemòtges, dins un estat de pauvretat grand, lu 14 d’aost de 1814.

Totjorn dins ‘quela tresesma edici’, l’i a una prefaça de chas Ducourtieux per esclarsir la chausida de textes, de la grafia 5.

De que pensar dau tipe, ne’n sabe grán res. Me desfende de tròp jutjar la gent daus sègles passats emb los uelhs dau jorn d’aüei. Per parlar nonmàs de las fablas, ‘las semblan ‘fetivament un pauc pus brutas que las de l’autre grand escrivan lemosin d’aqueu temps, l’abat Foucaud. La linga es beleu mens trabalhada, ‘la sembla mens sabanta 6 maitot. Las nhòrlas persentadas son gaire totas finas. Segur que coma « lu topin de miau », las son beleu be dins los « amusaments » d’aqueu temps, afè.

Veiquí un texte desvelator de l’eime lemosin, beleu un pauc machiste :

Lou crubidour

Quan î parlen de notro lingo
Coumo d’un grô vilen jargouei,
M’ei eivi que sente n’eipingo
Que me piquo per lou dorei ;
Que quio d’oqui que m’en fissouno
N’o d’autro rosou de mau fâ
Que quelo d’ètre ‘no persouno
Que n’o pâ de po de poufâ 7.
A ! Me diro cauquo modamo
Poungudo de treî quatre jour,
E que n’o mâ channia de gamo
Deipei que l’o channia d’otour ;
« Fi do potouei, l’i sai countrario !
– Tan piei per voû, voû fosei mau :
Quan quelo lingo ei necessario
Per parlâ coumo un vilojau
Que voû nurî, que voû sustento,
Que voû ser si qu’ei un oubriei ;
Voû troubâ lo votro plosento,
Quel ome penso tou poriei
Dessur so lingo paternelo
Doun o troubo loû termeî boû,
Tan que qu’ei ‘no chauso nouvelo
Per se de parlâ coumo voû.
Un piti fa que francimando
Li porei un triste doctour ;
Qu’o li fase cauquo domando,
L’autro d’obor chercho un beu tour
O cauqu’esprecî finiolado
Qu’ofenso lo francho varta ;
O l’enten, lo gorjo bodado,
Sei n’en coumprenei lo meita.
Vivo lo lingo limousino
Per esprimâ loû sentimen !
Quan î me tuorian, l’ei pû fino
Mai pû pleno d’agreomen.
Risei bien : lo n’ei pâ tan viaudo :
L’ei vrai filio do leti,
E qu’ei sur quelo vilojaudo
Que lou françei fuguet bâti.
En lejissen moussur Locoumbo,
Voriocî de Gautier,
Touto votro prevenci toumbo :
Tan piei per voû si voû sei tan entier.
Per me, lo trobe lo pû francho.
Lo s’esprimo coumo l’un vô ;
Lo ne vai pâ de brancho en brancho
Per cherchâ tou ce que li fau.
Io m’en vau counta n’autro liarno ;
– Mâ coumen ? – Toujour en potouei,
Quî metan moû ver dî lo marno,
S’î ne lour fan pâ de plosei.
Souven, quan mo plumo loû traço,
Rise tou soû coumo un eicervela.
Qu’un critiquour lour fase lo grimaço,
Dî lou momen io sirai counsola. »

Un crubidour de plosento figuro,
Que n’èro pâ un eibeiti,
Reporava lo cuberturo
De lo meijou d’un cure limousi.
Quel ome, cauquâ vê, en disen so pensado,
Recreavo un momen un poren do cure,
Que s’eîbotio, l’aprei-dinado,
A lou fâ joquetâ tou coumo un sansoune.
Quelo sepo d’oubrieî n’ei pâ tout-o-fe soto :
Lo se charmo en trouban caucu per l’omusâ.
I sinen do toba, î leven lour culoto,
Per poudei ‘vei lou ten de se pôsâ.
Or quio poren èro un ome d’eiglieijo,
Que ne l’i sufrio pâ d’eicar.
Un jour qu’î vian parla de pruno e de sireijo,
De ce que lour ofrio l’ozar,
Lâ fennâ toumben soû lour coupo.
Lou crubidour ne lâ eiparnie pâ.
« O n’in i o, di l’oba, caucunâ dî lo troupo
Que loû omeî ne valen pâ.
– A ! Moussur, repar-t-eu, qui parlo d’uno femno
Parlo d’un cor mau trobolia.
D’uno vacho que toujour penno,
D’un pelotou qu’ei toû brôlia,
D’un meichan diable que trocasso
L’ome meimo lou pû pocien,
E qui de noû fai lo leu-passo
Mogra notre rosounomen…
– Paubro ! Disse l’oba, si lour moliço ei talo
Per elâ m’en vau prejâ Di. »
O tenio lo vio de l’eichalo
Per deicendre remplî so sento obligoci.
« Ne fosei pâ, moussur, li credo lo monobro ;
Vâu tan s’onâ coueijâ ; lâ soun tro à rebour.
Dô pû gran aciden souven l’un se recobro ;
Mâ per gorî quio mau toû loû sen venen sour ».

De veire la distança granda per los dau Lemosin, naut coma bas, charantes coma marches, distança dintra l’escritura nuòu-classica e aquela, e de legir los eivís monò-occitans, academiesques, sus la tiala, me songe que quò es pas la pena de trascrir lu texte.

I a pas mestier de balhar dau clafotís aus Monsurs.

° notiça tirada de l’edici’ de 1899, ela mesma tirada de la de 1849 (→ ref necessaire !)°°
°° Un libre imprimat dins ‘na granda meijon lemosina es ‘na referença, non ? La gent simples se pausan pas totas ‘quelas questions, subretot per un autor popularí °°°.
°°° umor-umor, bate pas d’enquera l’antifa, mas tardarai pas, segur.
1 dins l’ortoccitan blos, cal normativament diZir Francès (NDR : emai lu tipe ‘guesse ‘gut jamai l’enchaison de se prononçar dessur ‘questa question).
2 per iò tot emb-d-una : un beil eime.
3 es dins lu texte d’origina, texte escrich ne’n 1899.
4 frilas = leugiera.
5 La grafia « filologica » dau Emile Ruben « Toutes les lettres se prononcent et ont un son invariable, celui qui leur est attribué dans l’alphabet français ».
6 desjà dins ‘queu temps, ‘n’oposici’ sabants normalisators contre la gent dau pòple°°°.
7 pofar de rire, s’espofidar.

Quò qu’es un pinhier, apren zò dau pinhier

Lā guērā d’eitī (filme)

Chābā d’intrā din lu mounde de Oz : no besugno coumuno sus l’internet. De se counectā deipei un ourdinotour, uno televisī ou un telefouno, dōs avatars bolian lo vito ad un gran boueirodī * souciāū en ligno per no nouvelo vito, ō defōro de lā limitā de lo reolita.

E coumo ne souriā n’en dīre : quī a tēro a guēro.

Otensī lous omis, marqui qāūquei plurāūs mai lo « s » mā pā tous, d’ōtan-mier que erio pā ōbligeā.

* boueirodī ≠ boueiradī. Boueirodī = no tēlo de li de segoundo cliāsso, co ei doun pā no tēlo de bren. Boueiradī = lu rertan oprei ovei boueirā.

De-pus-tòst que de vos pardre o me pardre mai m’embrenar dins las grafias alternativas de la linga lemosina, tòrne a un quauquares de quilhat sus de las reglas pus aisadas. Tot aquò per un embonilh nafrat de dever escrire « en français » a los de « l’occitània granda e espandida d’una montanha granda a la mar granda » sauv que per ‘quela raca, ‘quela saloparia d’enja de marda, un bon occitan deu escrire ne’n occitan « blos » e subretot pas dins un paubre lemosin, umil, desflurit e clafit de galicismes coma lu meu. Paubras colhas que la gent son de las vetz, perdon « delss unss còpss ». Comprene mielhs quauquas vielhas babòias o b’etot los vielhs cobès ; emai los comprener los escusa pas de tener daus perpaus mai-que-mai conservators. Conservator es un eufemisme.

Afè vau ne’n ‘chabar ‘quí mai ‘quel afar per tòrnar ‘pelar quò que ditz la poëta, pas un  de « l’occitània », un dau japon, Bashō :

松のことは松に習へ、竹のことは竹に習え

Quò qu’es un pinhier, apren zò dau pinhier ; quò qu’es un bambóo, ‘pren iò dau bambóo

E obludatz pas quante « ‘visatz » la linga escricha dau japon que quò es pas ‘na grafia per plar aus linguïstes occitans de la França

😀

Bon, en sus dau filme, un bilhet per parlar de la manga° tirat d’aqueu filme « Summer Wars – Anthologie » que revirarai ne’n « Las guerras d’estivada – antològia » °(^!^)°

Sabe pas tròp coma iò dire, subretot se v’autres atz pas vuts lu filme, la manga es ‘na miraudia per s’espofidat de rire. Tornam tròbar :

  • – lu Kenji, lu bon a estre chabit, piuceu mas bon dins las matematicas.
  • – la genta Natsuki que passa las vacanças a Nagano per l’anniversarí de sa reir-granda.
  • – lu hikikomori¹ Kazuma, l’oncle Wabisuke, la familha e, segur, la reir-granda Sakae.

Es entau fasent, de las connarias, que tornam veire de las scenas dau filme, coma aquela ente lu Wabisuke ditz a la reir-granda : ai passat un contrat mai l’armada americana. Dins la manga, visam l’eimatge sus lu porta-onda, una goiata meitat nuda. Entau, tant dins lu film que dins la manga, la vielha s’emmarona.

Quò que me plai dins ‘queu biais de far, es un eisutoere per los fantasmes, per eisemple la Natsuki eimatgina los garçons apres se far de las minhardisas, o lu jòune policier fai lu moricaud per plar a sa cosina.

Dins lu film, la meijon familiala es qua’iment un chasteu, dins lu manga, es mon pichon lojatmentonet, ‘na boitia de ‘lumetas, ente son conhats tots los e las de la familha… son fòrts ‘quilhs japonès.

Per iò dire tot emb-d-una, apres la legida daus Lestrade, Eribon e Chollet, trobí lu rire dins ‘quela manga.

° sabe pas perquè mas la manga balha mielhs que lu~lo manga, non ? De tot biais lu biron daus angeus…
¹ los jòunes beus que son totjorn barrats chas ilhs.

Aquela manga es donc desvirada d’un filme, un pauc coma se quauqu’un trapava un bocin de La Mirelha dau Mistrau per los far, sabe pas me, jugar a la belota lu prumier ser o se la vielha fachiliera ‘ribava mascarada coma ‘na pupú per trompar lu Vincent.

Coma vòle pas me metre mau mais los provençaus, balhe un eisemple mai ‘na fabla dau Foucaud (>òc), grafia dau Ruben. Per ‘quilhs o ‘quela qu’aiman mielhs « la grafia qu’es mai que la grafia » coma iò diguet l’autre, pichatz lu liam (>òc-pdf), perdon, cliquatz lo ligam (>òc-pdf) :

Lou pipeyaire, l’eiparviei e lo lauvo

En-d un mirei e dô sedoû,
Un pipeyaire de châ noû
Tropavo un jour dô ôzilioû.
No jôno e pitito lôveto
Que lou mirei eiblôzigue,
S’en ve chantussâ tou-t ô pe.
Un eiparviei que lo vegue
Foun sur eilo, lo voû croucheto,
E dô proumiei co de fourcheto
Li gue be tô bora los be.
Lo n’eivite mâ lo mochimo
Per servî d’eibotouei o l’ôzeu de ropino.
Penden qu’o lo plumâ l’ôzeu èrio ocupa,
Se meimo end-d un sedou ô se trôbo ropa.
(Tau mièr, me direi-voû, n’èrio pâ gran doumage.)
« Pipeyaire, moun boun-omi,
Se disset-t-eu dî soun lingage,
Bouei ! Laisso-me nâ, vai, paubre piti meinage ;
T’ai jomai côza pen rovage,
T’ai jomai re fa ni re di
– Noun gro, disse tan los pitit ;
Mâ dijo-me, que te vio fa lo lauvo ?

Un maufotour jomai se sauvo ;
Lâ couquinoriâ dô meichan
Soun souven n’escuzo per n’autr ;
E degu noû eipargnoran
Si noû n’eipargnen pâ loû autr.
Tan piei per quî qu’ôran mau fa ;
Coumo î foran lour siro fa.

Veiquí coma iò desboirar :

Emb-d-una televisi’, daus sondatgons,
Los bargassaires de chas nos
Trapavan tots los cinc ans los colhons.

Non, non, non, es pas entau que fau far, es un autre eisercicí aquò. ‘Tendetz v’autres, i tòrne, a la fin de la faula :

« Pipaire, mon bon amic,
Non pas enviar daus textonets,
Mai ton porta-onda nuclearí
Daissa me pertir, o ‘pele los d’Amnesty©
Van te far un procès
Aquò se ‘chabará dins lu Popularí©».

Bon me songe que v’autres atz compres. Per mon peron, sei assuausat aura.

😉

And Now A Message From Arashi
(son daus chantors ~ chantadors ~ chantaires (>òc-gsc) de J-Pop)

Dau sègle XVI juscantau sègle XIX

Las òbras lemosinas compausadas desempuëi lu sègle XVI d’aici au sègle XIX, lista tirada dau libre dau Camilhe Chabaneau « La langue et la litterature du Limousin » (de deschargar aquí sus archive.org).

Henri Estienne publiet en 1566 una « Apologie pour Hérodote » dins laquala i a l’istòria dau curat de Peira Bufíera, trosada en naut-lemosin.

Bertrand de la Tour (x-1648) chamoine de Tula, fuguet l’autor de poësias e subretot de nadaus, que un per lu mens es gardat (~1620).

-!- 1641 es la data portada sus un pitit poëma de benleu 900 vers, cantiqua consacrat a Senta Valeria (1).

Philippe Le Goust (Confolent (Charanta) x-x) medecin de Niòrt. Escriguet mai d’un tèxte en Lemosin (2). Nos resta ‘n’òda remirabla imprimada vers 1650. Aviá revirat « l’Enéide » dau Virgile e aviá escrich en Lemosin daus comentaris sus las « Grenouilles » d’Aristophane.

Siméon Poylevé (1620-1697), consul de Lemòtges (1652) composet mantas òbras lemosinas, de las chançons (grafia trobada) :

Lou cuer de mo mio li fai tan de mau
Quan io la vau veire, lo soulage un pau.

F. Rempnoux (Chabanès (Charanta) escriguet « les Amours de Colin & Alyson » qu’una edicion es datada de 1641. Mai d’una vetz ‘la es balhada coma escrita « en vers poitevin ».
-!- : « Capiote, pastorale Limousine », benleu composada vers 1680, coma ‘la parla d’istòrias que se passeten a Nontron dins las annadas 1621, ‘la es benleu mai anciana.
Mathieu Morel (x-1704) medecin a Lemòtges, composet daus Nadaus e quauquas poësias.
L’abat Roby (Lemòtges 1703 – 1761), escriguet mai-que-mai ne’n lemosin d’un biais perticulier. De’n prumier fuguet conegut per sas chançons plasentas e mocandièras. Aimava lo « Virgile travesti » texte francés dau Scarron, ‘net donc a la sorça e reviret directament Virgile dins ‘na parodia ; son chafre eriá mesma lu « Virgilo Limouzi ». Publiet vers 1745 « Eglogues » dau Virgile en Peirigordin (3) e una « Énéide travestie » en 1748, tèxte seguit d’una revirada francesa dau Huber Texier (4).

  • De visar « Énéide travestie » sus Galicà.

L’abat Sage. « Las Ursulinas » poëma composat vers 1780 ente son mocadas las religiosas dau covent epònime de Lemòtges.

P. Lacombe (Tula). Daus pitits poëmas (~1780) coma « la Moulinado ».

Léonard Trompillon (1750-1824) pestor dins Lemòtges. composet quauquas chançons e ‘na « Henriade » farjada de vers mocandiers.

L’abat David (Lubersac 1740-1830) quauques poësias lemosinas.
L’abat F. Richard (1730-1814) bilhet especiau
L’abat J. Foucaud (1747-1818) bilhet d’anniversari
  • Pitit mòt de l’abat R. curat de Rechoard, sus Richard (sus Galicà).

Avant de far venir los felibres : Joseph Roux, Louis de Nussac, e lu marchès Sernin-Santy dins ‘n’autra pagina e ‘n autre jorn, vos laisse ‘quí coma los Messurs Tarneaud e Savergnac.

Nòtas
1/ Senta Valeria es la patrona de Lemòtges
2/ Iò sabem de per lu tesmonhatge de Balzac (Jean Louis Guez de), academician francés, Eigolesme 1595-1654. Sas letras e sos tèxtes politiques contribuisseten a farjar ‘na pertida de la pròsa classica.
3/ Viviá a Eissiduelh – Dordonha.
4/ Mai d’una vetz, los tèxtes erian publiats dins las doas lingas mai d’una notiça ente la gent parlavan de la literatura, dau dialecte… ren de nuòu ‘laidonc.

=(^o^)=

Anniversari 1809-2009

1809 – Prumièra parucion de las fablas dau J.Foucaud (1747-1818).
Aqueu bilhet es ‘na revirada d’un texte de 1865 dau E.Ruben dins ‘na de las re-impressions (estampatge nuòu coma se ditz chas los sabants 🙂  ).

Ciaus brumós, temperaturas chamjantas, pitas montanhas, pitis puegs, pitis rius, bassa cultura, paubre país que parla pauc à l’esperit, que fai que la gent qu’an de las facultats son de se dirigear vers lu comerci o l’industria. Lu Lemosin per ‘quelas causas a gaire balha de poëtas dins los temps modernas (1).

País dau mitan de la França, acialat de las grandas malàudias de l’umanitat, d’aisa per ‘blandar (2) l’eime.
País dau mitan per rapòrt a la linga d’òc e a la linga d’oïl, que la « raça » (3)  aida tant l’una coma l’autra sens ne’n ‘ver los trachs salhents. Quauques trobadors Lemosins a l’atge-mejan pogueten venir grands quante i aviá daus amors, daus tornegs o de las guerras, quante la França dau Nòrd se gietava sus la França dau Mieijorn ; mas ‘quilhs-quí se son farjats en defòra, a corrir l’aventura. Lur eime s’espeliguet, lur esperit engenhós frutget au mitan d’eveniments ente ilhs mesma prengueten part.

Los pensatz viure coma daus borges au mitan de la miseria e de las pitas passions localas, lus cresetz, v’autres, qu’aguessen ‘gut de ‘quilhs amors o b’etot d’aquelas ‘guissenças tant fortas per prendre l’alen de tant braves e tant nòbles accents ? E es-quò-pas l’istoria de tots los omes de provinça que se sentissent de l’engenh : son-t-ilhs pas fòrça de pertir per frutjar ?

Non, lo Naut-Lemosin eriá tròp paubre de tot per balhar minjar a daus poëtas. Eriá mesma tròp paubre per lu farjar. Per ‘quelas manièras los prumiers alens poëtiques aurián poguts esir dins ‘quau país de miserias quante desempuëi l’atge-mejan, la gent se replejavan sus ilhs mesma e taschavan de tirar la màger part de la natura, totjorn de batalhar emb una terra meschenta, sens parlar dau temps ?

Erián febles laidonc pervenents quante la poësia reclama de l’audàcia. Avancián tot suau emb la desfiança de la prudença. Posats, suaus, se sonjant mas mesfiós maitot d’ilhs-mesma e subretot daus autres, o b’etot d’aquilhs-quí visián de près ; espaurits per la subtilitat daus estranhiers e mai que mai de la simplicitat daus lurs. Las nautas concepcions se troban dire adonc se’n tornetan virar fierament vers lu trabalh, la perseverança e l’economia, sens obludar d’adjúnher l’onestat. Graça ad aqueu fond d’onor estrech e ad aqueu bon sens un pauc egoïsta, sabián se persevar dau « Don Quichotisme » dau monde dau mieijorn e dau fin de la gent dau nòrd.

N’i a pas mestier de lurs damandar de las grandas chausas. Mai d’un s’espelirá dins la pita industria o ben lu pitit comerci ; d’autres per esser coratjós, suaus, regardent, engenhós, totas valors proprís ad aquesta terra, surtiran de l’esgada per trapar la gloria militaria o b’etot la gloria scientifica ; mas fau pas esperar aprep de la gent de l’imaginacion, se’n troba dire.

Per la punta daus « literators » coneguts, lors facilitats se son nascudas, frutgeten a París. Aquilhs que restaten dins lur mitan prumier an botat dins lur estile las manièras bonas e meschaentas de lur « raça » (3). Son benleu estalordits mas de la mesma faiçon s’escartan mens dau chamin que los escrivans dau Langadòc o de la Provença. Tiran lur rajon pesament, suau e fan gaire parlar d’ilhs.

Veiquí ‘na pita galaria de nòstres poëtas picats dins la terra lemosina.

__________

Nòtas :

1/ sus lu siti de la CLO (crebada despuèi) : […] L’airal nòrd occitan pausa qualque problèma especific: similitud e interferéncia amb los parlars d’oïl sus sa frontièira septentrionala, pesada mendre de la creacion literària, esparpalhament dialectal, retards preses dins la mesa al ponch d’una normativizacion escricha, resisténcia a la miègjornalizacion de la decision. […]

2/ au proprí coma au figurat.

3/ entrecrochetat per vòstre servitor : n’i a de raças, d’enjas, que per los raçistes.

-!-

-!-