Montauban – Catòlistes Attacks

Micheu Angeu chaffre dau Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, au sègle XV, aviá degut velar sos pitits angeus mai d’una vetz. La censura jos la fòrma de la gleisa catolica-romana, aidada dau Braghettone (Daniele da Volterra o le Volterran), tornet malinar la gent dau jutjament finau dins la chapela Sixtina (1).

Mas veiquí, la gent de Montauban passeten pas lo milenari, adonc las femnas an pas d’arma, per bichar fau l’autorisacion dau curat… e chas quelas gents, la chambrarièra es ‘quí per satisfar las gonadas dau patron. An qua’iment pas laissar l’atge meijan dins aquela partida de l’Euròpa. Sufiriá de trobar ‘na sorcièra per la tornar veire brutlar.

Pertant un curat, lo president de la societat arceologica e istorica dau Tarn & Garòna, esplica ben que per la gleisa (oficialament ?) :

« Fòra condamnar la nuditat e la sessualitat coma de las realitats ‘guissablas, ne vese pas çò que pòt justifiar ‘na tela atituda de la part d’aquilhs jòunes creients. La gleisa lau las realitats de la charn (…). Ne prene pas l’òbra d’Ernest Pignon Ernest per aquela dau diable o de las fòrças maleficas, ne’n mai d’aquò, ‘queu projèct es per p’una partida antireligiós.
Me damande mesma ‘quela educacion a la beutat an deguts recebre quilhs jòunes e ‘quela educacion sessuala per jugar los pairs-la-pudor e cridar l’escandal.»


E be, ardit pitit, un tau curat qu’a pas jamai pogut far daus pitits…
Dins la familha enburquisada, de barbuts, catolista, ‘na filha espliquet que :

« coma l’esvechat a ren fach, coma la comuna a ren fach, emai qu’ela aguesse ren contra l’art, quilhs dessenhs la chucan ».

sem passat a l’acte. E ‘quilhs merdós an besilhats ‘n’òbra de l’artista Ernest Pignon Ernest.

Vos laisse visar la televicon, lo vejaire de la prumièra femna es « representatiu de nòstra epòca ».

~~o(OLO)o~~

 

 

ernest-pignon-ernest.jpg
Pignon Ernest – Parcours Jean Genet – Brest 2006
Nòta :
1 – dins aquela pintura, dins la partida nauta, lu paradís, i a una pareilh de goiat , daus tipes, en tren de se potonar, e totjorn dins aquesta, i a maitot doas felacions « simbolicas ». Mas, la sodomia es dins la partida bassa, aquela de l’enfer.