Kobayashi Takiji – lu bateu-usina

Ne’n 2008, lu jornau Mainichi shinbun balha la paròla a dos actors de l’esquera militantanta de doas generaci’s copadas per 20 ans. La tematica portava sus las inegalitats socialas, un soschament present dins ‘na societat que, apres d’annadas de creissença economica e de mitologia alentorn d’una granda classa mejana, descubrissava qu’i aviá trabalhors paubres o b’etot de personas sans lotjament.

Per parlar de la realitat d’aqueu monde, los dos militants e escrivans, la Amamiya Karin (nascuda ne’n 1975) e lu Takahashi Gengichirō (nascut ne’n 1951), balheten coma refenrença « lu bateu usina ». L’una i vei la situaci’ daus trabalhors precaris d’aüei, l’autre, sos estudiants.

A la sega d’un concors, e per ‘n’eideia bona de l’esditor, l’obratge conneguet ‘na novela jounessa ‘questa mesma annada de 2008, ad un tau punt que un nuòulogisme fuguet farjat per dire la condici’ daus trabalhors paubres « far bateu-usina ~ “ kanikō suru ” » (tirat de “ kanikōsen ” ~ bateu-usina).

Lu phenomena s’espandís a l’estrangier maitot, per eisemple, ne’n 2010, n’i aguet mai de 10 000 eisemplarís de vendut ne’n Espanha…

Veiquí per la persentaci’ de l’obratge, sus lu tipe, ne’n pauc de mòts, nascut ne’ 1903, dins ‘na familha de païsans paubres dau nòrd dau Japon. Eu fai l’emplejat de banca e participa tot-parrier ad una revuda, kurarure (tirat dau movament « clardat » dau Henri Barbusse). Eu descubra las condici’ de trabalh daus obriers e daus païsans, e ‘chaba per ne’n parlar dins sos articles, ‘quò que fai qu’eu es susvelhat per la poliça. Dins son roman « proprietari absent », eu desnonça la banca coma causa de la paubretat daus obriers.

Dins ‘queu libre « bateu-usina », qu’es l’istòria de la condici’s de trabalh, de la revòlta que vai sautar qu’es contada, mas, mai-que-tot, eu desnonça lu dondatge de la revòlta dins l’aliança dintra lu merchand e l’armada.

Lu libre fuguet bandit de publicaci’ e l’autor ‘restat puei empreisonat. Eu fuguet trobat mòrt quauquas semanas apres.

La desbuta es un pauc longa, la fin tròp rapida, mas qu’es de fòrt bon legir aus jorns d’aüei.