Retours sur Retour à Reims – Eribon

Es un libreton dau Eribon, que ne’n parlí, dau prumier « retorn » autravetz aquí (>òc-lm). I tornarai pas ‘na vetz de mai, legissí ‘queu prumier opus coma ‘n’obra que fai literatura, de la gent mai sabant que me dins las letras me digueten que non, eriá ‘n’obra sociologica, marchatz saber.

Lurs laisse lurs sabantarias, es un libre daus bons per quò que n’i a dedins, es de dire que sa legida vos desabestia sus las lutas que deguet menar un jòune goiat per devenir quò eu es ‘ribat au jorn d’aüei. ‘Tenci’, es pas solament un libre « gai » e, entau fasent, en luòc e plaça de « gai » podetz sens mau, malaürosadament, botar « occitan », « patoès », « linga minorisada », « lemosin » o sabe pas que, beleu « bicicleta », « vegetarian », « minja-raiça », « sens papiers »…

‘Queu noveu libre se composa de doas pertidas que se junhan de las vetz :

« Les révoltes sont toujours d’actualité »

« La résistance est première »

L’avant dire parla d’una fòrma de granda responsa a totas las questions que lu Eribon tardet de far a de la gent li ne’n posent e lu momint ‘ribat, eu sauguet pus coma iò far.

Ne’n defòra de se surtir de la vergonha, eu tòrna mai d’un còp a « las vergonhas » tant socialas que sessualas, ne’n defòra de tornar dire que pas segre los borgès maòistes, eu parla de la gent be, coma los Bourdieu, Deleuze, Derrida o Foucault per los frances mas maitot de las Butler, Iacub

Quauquas citaci’s :

« Quò qu’es subversiu se tròba beleu pas totjors sus la tauvera, de las vetz quò es quilhat au cur dau sistemi ».

« La cultura sabanta aida a far lu seu lu monde que l’um reneget per se dubrir au saber sabant. ‘La laissa far lu « venir » apres estre estat l’unas de las rasons de l’ « anar »°.

« Perque siguí vontós de ma familha ? Perque pensí mon passat coma ‘queu d’un goiat gai confrontat a l’omofòbia sociala o a la mecanica de l’inferiorisaci’ seissuala e non pas coma un filh d’obrier confrontat a la mecanica de l’inferiorisaci’ sociala? Per dire franc, lu goiat coma lu sonjam es la resulta de nòstra vita d’aüei ».

« Los movaments quau qu’ilhs siàian an ‘na temporalitat proprí, ‘n eissistença proprí e los far s’encontrar es pas aisat, aquò es rale e forçament limitat dins lu temps ».

« Es prener de las espinas per de las flors que de se creire libre sens jamai aver a se liberar ».

e lu libre se ‘chaba sus aquò (lu entre-tirats es dins lu texte) :

« Los escrivans francofònes – dise be francofònes, e pas necessarament francès – qui me fan far mon fen son : Assia Djebar, Édouard Glissant, Patrick Chamoiseau. Aimí lu darnier libre dau Dany Laferrière, ‘queu dau Lyonel Trouillot… […] sens obludar lu cinemà ».

‘Laidonc, veiquí per ‘queu libreton sos la fòrma d’un tornadís.

Me songe que son analisa sus lu vòte per lu FN de la part de las classas popularas es faussa, emai ‘guesse res per iò provar que las chausas auvidas dins lu pòste o dins la rua. Eribon avança que ‘quò seriá la responsabilitat dau PS qu’auriá fai fondre lu PCF, luquau occupava un espaci populari. Sabe pas perque mas ai dins l »eidèia que de la gent, sens espací de representaci’ politica, van pus votar o b’etot votan « blanc », lu vòte FN es un vòte de gros colhons racistes de dreita, e ‘quilhs electors son daus electors de dreita, daus electors clafits de ‘guissença contra los de la tauvera jurtament (dins l’òrdre) :

jusieus, gais, franc-maçons, arabes, negres, imigrats…°°

Quante lu libre surtissí pausí pas de question perque l’eïperava a Orleans, convidat per l’amassada daus gais…

Los temps an be chamjats, los LGBTHQ mai ASERTI fan de la politica que podetz descharjar lu « Manifeste politique du Centre LGBT » (>fr) ente legiretz que las perpausici’s iò son sus ‘na mòda « universalista » e que los gais son « ‘na pertida de la comunautat nacionala », l’i a mesma las modificaci’s d’aportar au limerò 1 de la constituci’.

Afès, es entau, manca beleu daus mòts coma bonur, benaise…

‘Queu libre es ‘quí per estre legit.

-.-

Mon questionament au jorn d’aüei, Monsur Eribon, seriá :

De que sonjar de la nocion d’altersessualitat per se pensar ?

En français, si je vous rencontrai aujourd’hui, Monsieur Eribon, ma question serait la suivante :

Que pensez vous de la notion d’altersexualité pour construire son « identité (sexuelle) » et se permettre d’appréhender lu monde, entre les normes construites ou produites par la société et celles à construire ou à détruire ?

-.-

°La frasa originala e completa emai ma revirada ne’n gardesse lu sens :

« La culture savante aide a se réapproprier le monde que l’on a renié pour acquérir la culture savante. Elle permet le « retour » après avoir été l’une des raisons de la distance, l’un des vecteurs de la mise a distance ».

°° Me songe beleu desvelopar aquò dins un bilhet, mas sei ‘na paubra babòia, pas un sociològue grand, nonmàs un de comptador.

-.-

-.-

-.-

Publicités

Far la paucha au jorn d’auèi.

Ma revirada es benleu pas la mai bra’a, segur, mas voliá me tirar dau chamin d’un galicisme per `na vetz ;-). Veiquí un mejan-metratge dins `quela seria de films qu’an `na tematica descreissanta.

La servituda moderna es un film realisat de bocins d’autres pres d’aquí d’alai. L’objectiu es de montrar las nòstras chadenas volontarias, o pas, a la nòstra societat « moderna » :

Seriam daus esclaus dins un sistema totalitaria !

`Tencion, eu ilustra pas `na teoria dau complot de mai°, solament las n’autras desmicions faça a l’educacion, faça au minjar… La partida sus la societat dau spectacle balha ren de nuòu ne’n comparason dau libre de Debord.

Non, la vertadièra trobada d’aqueu film es la nocion de langatge°°, pas tant aqueu daus imatges, mas aqueu daus mòts. Coma los realisators vesen lu monde coma la batalha d’una guerra civila, se pensen que lu biais de nommar las chausas, los actes es mai-que-mai important per ganhar. Pensen entau levar lu vela sus la realitat cruda de nostre monde qu’es benleu pas tant democratica que `quò. Volen montrar la natura prionda de la dominacion.

Los autors afirman pas `ver tornar trobar l’aiga tèbia sus las referenças, `quò es a lur onor, mas dins lu monde dau langatge, me sembla que las ralas citacions escritas son pas pro afirmadas. Ne’n mesma temps es pas aisat d’integrar dau texte dins un film sens très viste far un pauc chiar, sa’e pas, benleu un legir mens monocorda qu’aquela legida trista (per la revirada francèsa). Ma seconda granda critique es qu’eu se moca de la creianssa jusiva e mahometana, mas fai `na citacion dau noveu testament.

Per `chabar `quela pita presentacion, lu film se vòu pas estre un manuau per far la revolucion, jurte un utilh per criticar la societat, emai vos en prenguèssetz plen la testa.

° per preparar `quela serada, me fauguet tornar veire « l’argent dette ». Dau còp, `visí lu limerò 2, sens mau, contrarament au limerò 1 que tant per los mecanismes istoricas de la moneda es un bon film, tant la fin mai lu complòt mondiale (e perquè pas los josius e lurs mans crochudas…) es colhona. Tòrne citar Chomsky : N’i a pas de complòt qu’ordissen lu destin dau pòple, solament daus interès convergeants dintra los medias, los capitaus e lu poder politic.

°° Sus lu langatge, fau legir « LQR la propagande du quotidien » d’Eric Hazan chas Raisons d’Agir, la meijon d’edicion dau Bourdieu, e tant qu’i setz, podetz legir Bourdieu.

  • La version française « De la servitude moderne » (52 minutes) est ici

Tornar a Reims – Eribon

‘Quò es mon prumier libre d’aqueu autor. Ai ‘nat l’auvir parlar ‘na vetz, dau temps de « Reflexions sus la question gay » mas ‘na fòrma de pedantisme militant « de gaucha » me iò faguet refusar de ‘chaptar, pus per très longtemps, segur.
Dins ‘queu libre « Retour à Reims », l’autor, alaidonc que son pair se moriguet, fai ‘n’instropeccion de son chamin de vita desempuèi son despart de Reims. Lu libre es estat composat en cinc partidas, mas son las doas prumièras que me fiten m’esmaiar dins lu tren e qua’iment purar perquè l’istòria contada m’eriá pas veraiament estranhièra. Lu libre per lu biais de l’istòria de la familha parla daus rapòrts goiat-gai / pairs e daus boiradís sociaus dintra lu goiat d’un mitan obrier-que-monta-a-la-vila-jugar-lu-vilaud / los filhs e las filhas de la (pita)borgesia. Las referèncias a Bourdieu per las analisas daus mecanismes de dominacions socialas (‘laidonc daus « habitus ») serven de filigrame per esflorar l’analisa sociologica de sa vita, mas còp-sec i a un escrestament pudica per pas en dire de tròp es gardar la tonalitat d’un livre un pauc confession, un pauc sociologia, un pauc militant. ‘Quò es la soma d’aquilhs « un pauc » que fan que mantas personas sans estre gaias podan i trobar matièra a regalhardir son cerveu.

Dins lu fiau de la legida i a quauquas referenças de balhadas tant gaias : Jouhandeau, Genet que militantas emb daus autors e autritz american-a-s  que la lur color de peu o la sessualitat fugueten l’element determinant per s’esmancipar (1) dins la societat.

L’analisa du meschent eime, lu sentiment d’eleccion es mai-que-mai present emai lu Eribon vouguesse far intrar lu parlar de la soá ciutat d’enfancia :

– Perqué ‘nar tant naut dins las estudas ?
– Tot aquò, ‘quò-es vougut ! !
– La gent dau Partit (comuniste) fan de las chausas per los obriers…

L’intelectuau torna vista balhar lu nom de quauquas referèncias, daus pensors coma Deleuze, Hoggart, o b’etot, parlar coma un tipe que fai brí-brí dins la testa :

« Quò-es perquè tota sociologia, o tota filosofia, que entent botar au mitan de la soá desmarcha lu « punt-de-vuda daus actors » e lu « sense qu’ilhs balhan a lurs accions » s’esposa a esser ren de mai qu’una estenografia dau rapòrt mistifiat que los agents sociaus servan coma lurs praticas proprís e lurs desers proprís e, segurament, a estre ren de mai qu’una contribucion a la continuacion dau monde entau qu’eu es : ‘na ideologia de la justificacion. »

I a maitot l’analisa dau perdon dins ‘na mesma familha : aqueu dau pair sus lu filh, mas aqueu dau filh, lu Eribon, que compren que sa mair trabalhava fòrça dur per qu’eu poguesse segre los cors dau temps qu’eu eriá un pitit militant maòïsta que jutjava sos pairs pauc fideus a l’eidèia de revolucion e un pauc-en-tren-de-s’emborgesar-de-tròp (2).
I a enquera un tentativa d’analisa daus vòtes FN dins lu mitan obrier, mas ‘quò es  pas la melhora pertida.

N’en demai de tot aquò, quo es lu prumier chap d’òbra de l’annada.

(\_/)
=°·°=
| »)_(« |

Quauquas reviradas :

« Non pas que l’omosessualitat siguesse una surtida que la gent s’imaginan per ne pas estofar, coma iò ditz Sartre sus Genet, mas l’omosessualitat oblija de trobar una surtida per ne pas estofar. »

« Perquè un grand nombre de gent son-t-ilhs voats a l’aïssença daus autres (fisicament o d’un biais eufemisat dins la parladissa de l’espací intelectuau o b’etot pseudò-scientifica). Perquè de las categorias de la populacion – gais, lesbianas, transessuaus, mas tamben jusieus, negres… – devan portar lu fardatge d’aquelas malicias socialas e culturalas que la motivacion, o çò que las torna totjorn activar, es pas aisada de concebre. Me sei posat mai d’una vetz la question : Perquè ? E aquesta maitot : Mas qu’am n’autres fach ?
N’i a pas d’autra responsa que l’arbitrarí dau verdict sociaus, lur non-sense. E coma dins « le procés » de Kafka, ‘quò es pas la pena de charchar lu tribunau que prononcia los jutjaments. Ne sieja pas, n’esista as. Nos ‘ribam dins un monde ente la sentença es desjà balhada, e venem a un momint o b’etot un autre de nòstra vita, prendre la plaça de ‘queu-quilhs qu’an estat jà condamnats de viuvre emb un det acusator puntat sus ilhs mesma, a au quau, faudria taschar tant ben que mau se prutejar de la vindicta, e, taschar de gerar aquela « identitat purida ». ‘Quela malicia, ‘quela condamnacion emb lasquelas fau viuvre fan s’instalar un sentiment d’insecuritat e de vulnerabilitat au pus prigond de se-mesma, e ‘na fòrma d’angoissa esvananta que marca la subjectivitat gaia. »

Nòtas :
1/ ai pas nòtar sus mon brolh los noms, i tornarai ‘n’autra vetz.
Emai n’i aguesse pas mestier d’estre gai o b’etot negre per s’esmancipar de la matriça, aürosadament.
2/ ‘queu passatge dau libre est tarrible.

eribon.jpg

Occitan = PD !

Bon, « lo títol » es un pauc provocator, mas i tornarai mai tard. Queu bilhet coma per festar ‘n ‘aniversari de mai en ‘quela annada 2008, en queu jorn dau 10 d’octòbre. I a dietz ans, sovenetz vos, las flamas de l’infern menaçavan de vos lechar los pès, MIR riscava de tombar sus la França avant 2000. Sovenetz vos, tornatz vos ‘pelar de la Boutin brandissant la bible dins l’Amassada. I a dietz ans, lo PACS.

Breu, sei dins la preparacion d’una mòstra de copilhatges de premsa per la tranuja e tornar legir quauques tèxte son pas de bon per la santat, fòra que sei ‘quí ben urós d’aver participar sens o voler a ‘na fòrma de revolucion ; mai societabla que dins l’estructura dau país mas bon, qu’erá un torn per se chaufar 🙂
De l’autre biais, i a un festival cinematografica e balhe a veire ‘quí quauques bandanonças. Antan, ai aidat per las preparacions, ujan, sei espectator, einan, verai ben.

Occitans = PD = enculats, tapetas, jaunes, jan-filhas…
Podetz venir me petar la gola, mas : l’occitan c’est du patois, une langue de retardés cul-terreux !

Adonc, las insurtats son ben un punt cumun dintra las doas comunautas.

Los gais son de dangerós pedofils. Segur, coma tots los occitans son daus regionalistes-terroristes

Las representacions d’una comunautat per la majoritat minorisante son tant de biais de pas dubrir los uelhs sus las semblanças. Enquera un punt comun.

Coma parlar daus gais coma d’una comunautat dins un sens englobant alaidonc que n’i a pas un parrier. E ben, laï ente i a daus gai-SM, daus gais borgés, de las lesbienas conductritz de camion, daus gais un pauc esbanit, daus gais emb un ratonlavors dins la testa… deu ben i aver daus occitans gascons, daus occitans lemosins, daus occitans aupins…

Quela comparaison (mas pas rason) balha : coma parlar de l’Occitània quante vesem totas quelas diversitat dins la lenga.

I a tant d’oposicion contra veire dubert un comerci gai qu’un comerci occitan.Per un bar, quò vai, per un estanquet, ooops mon chause ne’n plumas, per un saunà, quò posa mens de problèmas, per un bar-chambra-negra…. Los occitans devriam aver coma sol pensament de jurar de pas èsser daus terroristes.

1-0 ‘Quí, lo punt es per n’autre (qu’es colhon, ai pretendut èsser de las doas comunautats), lo punt es per los gais.

Los gais vòlon mai de drechs que los autres. Segur, coma los occitans e l’ensenhament de las lengas dins queu país, los gais vòlon subretòt veire lors drechs èsser los mesmas que los eteros, pas mai, pas mens. Degun pòt paiar la talha e se trobar fòrabandit d’una societat regida per lo drech.

La bala torna au centre

Bon, coma sei convidat a un concert, vau ‘restar ‘quí queu pitit jòc preparat dempuei un bocin de temps, mas que voliá veire colar a l’actualitat. I tornarai, segur, i tornarai. (ai obludat las vergonhosas, las parts de merchat, los rapòrts coma l’Estat…)
Podetz totjorn legir lo Bourdieu sus l’oposicion minoritat / majoritat (adonc la normalitat).

La vie des jeunes – Riad Sattouf

Una compilacion daus dessenhs pareguts dins « CHARLIE HEBDO ».

Quo es plan ben realisat emb un esquèma desparier dins lo libre que dins lo jorneu : una pagina, un bocin de vita.

Segur que quò se legit mielh que Bourdieu o b’etot Baillargeon, bon, quo es non pas per la mesma finalitat tanben. Deve esser clar aquí, los dessenh bailhan a veire per lo mai pitit bot de la lornhèta, la vertadiera vita de quauqu’uns :

los jòunes, las mairs, los vielhs, los jòunes, los gais, los musulmans, los jòunes, los pairs, los jòunes, los crestians, las lesbienas, los jòunes, los jusius, sens dublidar los americans, los bretons, los jòunes…

la lista es politicament corrècte, e, i a matièra sus 160 paginas 😉