Duna — Franck Herbert

La seguida de las legidas d’estiu

 

Sem dins las annadas 10 091 passat la la sautada de la Guilda Espaciala. L’emperor Shaddam IV es au poder, un poder feudau dins tot lu ‘nivers conegut, ente l’umanitat s’es espandida dins ‘na granda pertida, mai-que-tot graça a ‘na sabstança estranha ‘pelada « Espiça ».

L’Espiça atisa lu cerveu, e per quauques umans, lurs fai frutjar las capacitats psichicas. Ne’n mai d’aquò, ela augmenta la durada de vita e preven lu còrs de quauquas poisons, de las malàudias. Saber d’ente ‘la ven es mauaisat, e la quantitat que se pòt dispausar es rasla ; per alhors, quò es pas possible de ne’n far una sintesa. Tot aquò fai que la sóa valor es granda.

Per se desbarassar dau Duc Léto Atréide, una personalitat bassez populara demest las grandas familhas, l’emperor li balha la regença de la planeta Arrakis, chafrada maitot « Duna », la sòla plaeta d’ente es tirada l’espiça.

De segur, i a de las maniganças, un òrdre de sortieras pus o mens benvelhantas, daus merchants per losquaus l’espiça es quitament ‘na dròga, e un monde de conquerir, un monde mai de la gens liures.

Mai que tot, i a filme, de segur que de daissa visar, mas, lu libre, d’enquera ‘na vetz, lu libre es d’una richessa granda, que lu jihad que quò s’i parla, estranhament, fai reson aus actualitats de nòstre paubre monde.