Gerontofilia

‘Tenci’ parle pas aquí de mas perverci’s a l’encontra de… parle nonmàs d’un filme.

Gerontofilia conta la vita d’un jòune òme, lu Lake, que a per p’ita amija la Desiree. Emai los dos semblessen los autres jòunes vilauds dau jorn d’aüei, sembla que quauquas escladuras van per s’ubrir d’enquera un pauc mai. Lu Lake passa sos l’enchantament d’un vielh òme que abita la meijon de retirada ente eu trabalha.

Es un filme dau Bruce Labruce, un realisator « cavareu » per pas dire « underground », dins lu mitan gai e pornografique. Sos prumiers longs metratges fugueten « No Skin off My Ass » (1991), « Super 8 1/2 » (1994) (los ai totjorn pas vuts), puei, « Hustler White » (1996) que conta la vita d’un jornaliste que mena un’enquesta sus lu mitan de Los Angeles ; ‘queu filme fuguet censurat dins un prumier temps per de las scenas ubertament pornograficas e sadò-masòs.
Eu torna apres un autre filme « Skin Flick » (1999), sus ‘na tematica propría a se, puei « The Raspberry Reich » (2004) que tene per un chap d’òbra malgrat las scenas pornograficas ; es l’istòria d’un grope de teroristes que son per far ‘na revolta contre l’eterocentrisme ne’n capturan un filhon a papà.
De se ai maitot vut « L.A. Zombie » (2010) que longtemps ai pres per un film pornò, per la bona rason que i a màs daus actors pornòs° que jugan aquí dedins.

Dins lu darnier filme dau Guiraudie, i a via desjà ‘n’istòria que boirava la jounessa e la vielhessa, e aquí, ‘guí un pauc paur d’aquela encontra per saber que lu Labruce enfaça aisament las scenas seissualas. Mas non, res de frontau, tot es dins ‘na granda minhardessa e es l’istòria d’amor que nos es contada, res mai.

Es filmat mai ‘na granda pudor e los actors tant lu « vielh » òme Peabody ~ Walter Borden, un tipe d’una granda cultura, d’una granda elegança, tant lu goiat, Lake ~ Pier-Gabriel Lajoie, que sa faça es d’una eisprissivitat genta mai un pitit sosrire totjorn aquí, i son grandament dins la resulta. Aquò sens obludar los seconds ròtles, tant la p’ita amija, Desiree~Katie Boland o la maïr, Marie~Marie-Hélène Thibault.

Un bon filme, de veire per far faça aus prejutjats.
Es de nòtar que lu film boira la linga francesa per 25~35 % de bana coma l’anglesa 75~65 %.

 

 _____
° que un daus actors se poriá trobar « occitanisat » a la mesma vitessa que lu Lavillenie lu jorn ente los occitanistes se pensaran « coma tot lu monde » e non pas « ‘n’enja particuliara ». Dise quò-quí perque l’un eisisset a Cognac (16) que le second a Barbezieux (16) e lu jorn que lu Lavillenie sautet tant ‘naut eu se trobet per la graça dau nacionlisme, « occitan ». Me songe que l’autre devriá iò estre maitot perque sabetz per davant coma per darrier, las sautarias son son afar.

Publicités

‘Quò plau

‘Quò plau, ‘quò plou, qu’es pertit per pleure un temps, ‘quò ne’n fai una brava, ‘quò la vida desempui la poncha de l’an… v’autres atz màs que que chusir per parlar dau temps, segur, mas per l’occupar l’autre sense dau mòt « temps », i a pas tant et tant de chausas que ‘quò.

V’autres setz daus vilauds ? Alaidonc i a de que far mai daus filmes coma :

The Land of Hope : un tremolament de terra se passa au Japon, còp-sec aquò fai s’eisplodar ‘na centrala nucleara. Dins un vilatge pas lunh d’aquí las autoritats marcan un canton de securitat d’una linha au mitan d’un coderc. La linha es tant risibla que lu dangier reau.

Es un filme que fai pas venir joiós, de segur. Es una critica de las bonas de la societat dins sa complexitat, ‘na societat que li son benaise mai lu dangier tecnique coma la ficela de liosa de sa capacitat d’adaptaci’. Un film de gaitar.

L’inconnu du lac : Es l’estiu e a la riba d’un lac, riba usada per los gais per plantar la porrada, Franck tomba amoros dau Michel. ‘Queu-quí es beu, poderos e beleu be meschament dangieros, tot aquò lu Franck iò sap mas, eu vòu vivre ‘quela passion.

Un film gai mas gaire joiós maitot. De segur, los gais sabem trobar daus endrechs beus per dire que lu sexe compta mai que tot, mas d’aquí ne’n crebar. Ne’n defòra daus gais, e d’enquera, los d’una certana generaci’, losquaus poden prener dau plaser de visar un tau chap d’òbra, ne’n sabe res ! Beleu los antropològues ?

Emai lu filme siguesse filmat ne’n « Occitania », degun per ne’n parlar autant coma dau maridatge (e deman dau fleunatge, e passat deman dau divorci) daus dos sociatelistes de Montpellier. O b’etot l’occitania eissista pas, o b’etot, los gais son pas considerats dau mesma biais qu’ilhs siàian « normatius » o minjaires de sexe 😉

 

V’autres setz blocats chas vos ? Atz de que vos branchar sus la tiala mondiala ? Fau ‘nar sus lu site de 7 a Lemòtges (>fr) per visar los filmonets realisats per l’IEO dau Lemosin. Es as malaisat de los deschargar. Es entau que faguí per balhar l’envèia a ma mair de « parlar davant lu microfòne » :

– E de que que vau i dire ? Ai res a racontar. Parlar de mon vargier, dau chin, de ta granda a la meijon de retirada. Non e puei parle pas pro be, aquò seriá estat dau temps que de la gent erián d’enquera dins lu vilatge auriai pas dich non, mas auëi, perde que far ?

E pertant, lu film sus lu Marceu dins son vargier, tant coma lu sus las bonas fonts fugueten visats avecque ‘n’atenci’ rala, coma lu margaud iò fai dau jaçon eisit dau mandin. Espere màs l’estiu aura per visar los autres filmonets sus lu GAEC o sus las pomaterras. Mas, questa vetz, me songe que la critica vendrá pas de ma mair mas de mon beu-frar, perquè, los afars daus agricultors, qu’es totjorn un pauc ‘n afar de virilitat mesurada au nombre de sòcle ‘talat darrier un tractor.

Adam e Eva de bingois a Albi :-)

‘Quò auriá pogut estre lo sostitre dau « Roi de l’evasion ».Seriosament, l’istòria contada per la radiò me semblava un pauc ‘na babòia : un comerciau entre dos rendez-vous marcha bicar los paísans pusleu que vendre daus ‘peladors, aquò juscantau jorn ente eu sauva ‘na goiata e tombe amorós… Coma entau resumat, me penseí que lo film deviá estre ‘na conaria de mai, mas fau saber se far violència, ‘neí lu ‘visar. Ebe, per lo darnier film d’avant la rentrat, ni mon temps ni ma moneda se trobeten a dire. Le film porta daus costats « Reichian » dins sa volontat de contredire l’eidèia que ‘na vetz trobada la gent an qu’a restats a lur plaça. Mas en defòra daus perpaus de libertat, contre lo bon ordre borgès, i a tres biais gairement jamai parlats dins los comentaris legits d’aquí-d’alai :

  1. son de la gent de la terra que parlan pas coma a París, an ‘na puta d’accent, aqueu d’Albi, segur, de l’encontrada mai-que-segur. Ren que per aquó lo film es daus bons.
  2. lu francés auvit es trufat d’occitanismes***. Sens obludar que mai d’unas discutidas son copiadas sus lo model economic dominant, mas mudadas dins un espaci de venta de tractors o b’etot sus ‘n’istòria de mutacion dins lo Tarn & Garona, ‘quò apulha sus lo perpaus que sem veraiament pas chas daus pedes dins « Le Marais-París© » o dins « plus belle la vie » mas alhors en França, dins aquela dau bas.
  3. lo mai important per mon vejaire de chivalier-de-la-rampeta. Los còrs de la gent filmats son pas aqueus que podem pensar quante lu mòt « gai » es laschat. Son de la gent gròs, vielhs, usats que son fimats e non pas per se trufar, au contrari, per ne’n far una laus, enquera ‘na vetz, la libertat contra las normas.

‘Nava chabar queu bilhet sens parlar daus imatges emb de bravas colors e un cadratge sus los panoramàs coma dins los «sud-oest ern » e  subretot me fau parlar de « las doronhas ». Las doronhas son una especialitat dau cuenh, un boirradís entre lo Viagrà© e l’EPÒ©, ‘na raiça ben conhada dins lo fond daus buescs…

*** quel estiu, ai ‘gaitat la televicon, alaidonc lo jorneu de TFN3 Lemosin. Ne vole pas escupir un còp de mai sus de la gent que coneisse pas. Sus la fòrma, ‘la es calcada sus lo model de París, mas quante i a pauc à dire, quo es « ridicule » tots ‘queus copilhatge per balhar lo temps, la rota, la seguida de l’infò dins vostra region…
Ne’n mai d’aquò, i a coma dire un pitit problema, non pas sus l’accent, aquó me’n fote un pauc mas sus la faiçon de prononçar lo nom de las vilas. Fan coma lo prumier francés ‘ribat, aquò es limita se avem pas dau { saint irièkse } per Sent Iriès ~ Saint-Yrieix-la-Perche. La sola que prononçava corectament quo es la tipessa de las Charantas (me semble que las dimenjadas, lo Lemosin es de bana coma lo Peitau. Vau benleu me far petar la margoleta, mas me songe que lo Lemosin apariat a las Charantas es pas un meschent afar, ganham la mar-bronza-cuòu, lo solelh, non pas ‘nar s’enquilhar coma los auvernhats. Seriá nascut per delai la RN20 que mon vejaire seriá autre, segur, mas quo es pas lo cas, sei nascut a l’oest (Freud surt d’aqueste còrs)).
L’unic lemosinisme auvit fuguet aqueu dau tipe daus monuments istoricas, eu parlet « d’un escalier de bingois » que mena la gent a la cima de l’otèl de vila de Lemòtges. Marcé plan mossur.

var OutbrainPermaLink=’https://rapieta.wordpress.com/post/2009/08/29/adam-e-eva-de-bingois-a-albi’;
var OB_demoMode = false;
var OB_langJS =’http://widgets.outbrain.com/lang_ca.js’;
if ( typeof(OB_Script)!=’undefined’ )
OutbrainStart();
else {
var OB_Script = true;
var str =  »;
document.write(str);
}