Lu festivau de la colha — Chuck Palahniuk

O « lo festenau dau roston », o beleu « lu festenau dau biron », afe, sem totjorn lu colhon d’un autre, adonc, seretz pas perdut per trobar coma virar lu titre d’aqueu libre.

‘Queu libre, lu trobí au bujadomatique, pausat dins la p’ita nicha que lu monde i laissa daus libres vielhs e mai que tot los tesmonhs dau Jeroboam que i pausan lurs papierons.
Afe, ‘queu ‘vendres, i a un libre « le Festival de la couille & autres histoires vraies » dau Chuck Palahniuk. Segur que lu titre, afe, comprenetz que… sens parlar de la cuberta que montra ‘na vielha cofada de bigodis lu cuòu pausat dins un canapet e un masle meitat nut sieitat sus ‘na chadiera.

Lu libre eriá per me, de segur.
E ne’n comencí la legida.

Son de las novelas, que l’estile es moderne, sus la societat americana. Coma l’autor es lu dau « Fight Club », sem de las vetz apres ne’n entendre parlar. Lu tema es un pauc lu mesma que dins lu « Fight Club » — ai vust nomàs lu filme — qu’es de dire que ‘quò se parla daus liams de mens-en-mens aisat dintra los umans, per çò que podem ‘pelar uman de nos jorns dins ‘na societat mai d’una vetz espotida per la megamachina.
Afe, ‘queu boiradís, maitat imaginat, maitat vita vertadièra es agradiu de legir e balha lu fuòc de viure.

Mas, ai ben dich que lu trobí « au bujadomatique », adonc, un luòc ente pòde avieisar lu monde moderne e mesurar la distança que m’escarta d’estre un vielh cobilhs. Aquela distança es de mai en mai reducha, ai paur.

Au bujadomatique, doas femnas erián apres purar que « i a pas de wifi de disponible » aquò pòt pas se concebre, ‘nam sus la luna, non ? Mas alòòòòòòòò ! E, seconda rason de s’esmangonhar « i a pas de prisas per branchar lu porta-onda ». Coma dirián los occitans oficiaus « quina escandal ! ». Coma quò se ditz en Lemosin « paubre monde ! ».

Afè, eriá apres legir mon festivau que dins la rua, i aguet ‘na proceci’. Beleu ‘na desena de pitits vielhs e de p’itas vielhas après permenar ‘na crotz catolica, entrepanada. Vòle dire aquí que sus la crotz e dessos, tot lu buesc eriá cubert de pitits pans. Beleu un chause rasle per la festa daus mòrts.

Pòtas portairitz
D’un Gesús entrepanat
‘Gleisa de jòia.

E sus lu bassuelh dau bujadomatique, faça ad aqueu cortegí, lu festivau se balhava de legir…

Passada la bujada, i a mon clessau de legums a anar charchar. L’endrech es barrat. La rua ente es situat lu cafe-becana — e lotjador daus clessaus — es la rua ente lu Jean Baptiste Poquelin, mai conegut sos lu chafre de Molière, passet un momint de sa vita. Qu’es maitot la rua ente i a lu darnier sex-shop de la ciutat.
E vei-me-quí apres tornar legir mon libre.

Davant lu sex-shop
« Festivau de la colha »
D’enquera ‘na vetz.

Que un « d’enquera un còp » per ‘chabar lu haiku seriá estat mai occitan oficiau, segur, mas aquò m’auriá beleu fach passat per çò que sei pas.
Fin finalament, mai l’ora de mai dins la nuech aguí lu temps de ‘chabar lu libre… coma ‘queu bilhet.

 

  • « Le Festival de la couille et autres histoires vraies » dau Chuck Palahniuk (Bernard Blanc (traducteur)), chas Folio (>fr)
Publicités