§13 – ‘Vendres 7, lu mandin

Coma tots los jorns desempuei tres mes, lu capitaní apres ‘ver surtit daus locaus de la gendarmaria passet saluar los dos de permanença e afrofeitar daus darniers racontards de la vila.

— Capitaní, l’adjudant Delòrme damandet au telefòne qu’anetz chas se.

— D’enquera la veitura. L’am pertant be tornat trobada.

— Fau pas li ne’n parlar, ‘quò vai pas desjà pas fòrt mai sa femna. Non, ‘questa vetz, qu’es per de las pelhas.

— Daus pelhons ?

— Òc, daus pelhadís qu’eu trobet dins ‘na pobela de la gara de Sent Brecí.

— Sent Brecí ! E perque qu’es a me de me’n ocupar ? Afe, vau damandar a Severina de me condure.

— Eu torna dins quantben de temps lu permís capitaní.

— Jurtà la fin de l’annada.

— Lu còp que ven…

— Brigadier, i a lu telefòne que damanda a vos escotar, diguet-eu ne’n surtant dau pòste de garda. Daus vestits trobats a la gara de Sent Brecí. De que qu’es d’enquera ‘quela istòria.

Delòrme es un bon garç, mas faliáu pas tròp li ne’n damandar, o tot au mens un afar apres l’autre, autrament eu desboirava un pauc las chausas, coma si un complòt eriá ordit per despechar sa fin pròpria, la fin daus seus puei a la sega la fin dau Lemosin, de l’Euròpa e de la Terra. Qu’eriá estat entau que sa femna portet lu pete sus los bomians per sa veitura envolada alaidonc que ela l’aviá laissada sus lu champ de feira de Sent Junian e que ela aviá obludada estre rintrada mai la filha.

Afe, tant ‘nar veire, aquò chamjara de la jornada d’ier, que los nervs son estats mes a meschaënta sauça. Un quart d’ora apres, conduch per la gendarmeta, vei-lu-quí arribat a la gara o b’etot coma iò disan la gent autorisats, au punt feroviarí de Sent Brecí.

— Un quauquares adjudant ?

— Daus abits. Los viguí quante surtissí de la gara. Qu’amenava mon garçon prener lu tren de 6 oras 54 per Lemòtges, apres eu vai, mai daus companhs, a París puei Berlin, per los 25 ans qu’ilhs fagueten s’esvedelar lu mur. I a pas de rasons que quò se passesse mau. Afe, veiquí pas qu’anava per gietar un papieron dins la pobela que coma daus piaus blonds despassavan d’un pochon, e au pè de la pobela, de las chauçuras de femna quasiment totas nuòvas, que las lumiras de ma veitura fasián ne’n lusir los pitits brilhants, autradament, las auriá beleu pas vudas. Los afars degueten davalar dau pochon la nuech quante quò plouguet. Apres, vos telefoní mas branchatz jamai vostre telefoneton.

— Crese que v’autres deguetz mau intrar mon limerò. Autrament, farfolhetetz un pauc alentorn.

— V-òc-es, apres vos aver ‘pelat. Ai triat ‘quò que sembla venir daus viatjors, los papiers gras, las botelhas e las canetas, de ‘quò que pense estre tirat dau pochon, las chauçuras que una es estalonada, i a lu talon esbolhat aquí, una peruca, una rauba e un manteu.

— E daus gants ?

— Ne’n metí capitaní !

— Non, vòle dire, es çò que vos trobetetz daus gants dins la pobela ? L’inspectritz me parlet que sur lur mòrta i aviá de las traças daissadas per de las mans gantadas, beleu de cuer.

— Aura que quò fai un pauc pus jorn, vam beleu los trobar. Sauv se un chin los prenguet per jugar.

— Nos fau damandar qu’una esquipa venguesse per folhar los alentorns de la gara e alaï sus la rota, dins los vargiers.

— Apres vos aver ‘pelat, prenguí la pena d’avieisar los orarís de tren…

— Non, non, adjudant, diguet lu Piarron, ne’n pòde pus daus orarís de tren. Ne’n pòde pus de crosar quilhs que passan los jorns de luna plena mai los daus jorns d’avant lu chamjament d’ora e de pas obludar lu pitit limerò que vos ditz que finalament lu tren de mieijorn passa be queu jorn mas a la demiei, ne’n pòde pus.

— Pertant per Sent Brecí, qu’es pas malaisat, lu dissabde n’i a un dins un sens, un dins l’autre, e lu prumier de novembre, p’un tren passava. Coma iò dissen los dos dins lu pòste, eu passet ‘queu dissabde mas se ‘restet pas.

— Vau far de las fotografias de la rauba e dau manteu per los envoiar a la Silvana. Ela vai nos dire se son los mesma que sus lu filme de l’ostelaria.

— Ela vai restar la chinesa ? Diguet lu Delòrme.

— Dire « l’inspectritz » chaulhariá pas vòstre ben.

— Perdonnatz me.

— La Silvana, mai lu Alan, avián de las chausas de veire coma la goiata dau Fontanilhas. Crese pas que ‘quò siguesse una bona pista. Partiran de ser o beleu deman mandin. Dijatz me Severina, qu’es aisat de marchar coma daus talons entau nauds ?

— Pòrte jamai de talon, sei pas ‘na vilauda coma madama Fontanilhas me. Mon companh semblariá pitit pitit a costat de me que portesse daus talons tant nauds, desjà qu’eu es pas grand.

— Qu’es de jugar au basquet que vos faguet tant frutjar, diguet lu Delòrme.

— Non pas dire de las connarias, prestatz me vòstre metre ? Mai de quinze centimetres, fau saber marchar coma una parisiena dins pigala.

— Severina, totas las parisienas son pas de las borrieras, afe.

— Ublidam la parisiena, las son per un òme perque quò chauça grand, qu’es pas marcat mas beleu dau quarante dos.

E los tres gendarmes d’aviesar las chauçuras, la rauba e lu manteu. L’esquipa de renfòrt arribet e tòst vista, las chausas fugueten organisadas per taschar de trobar, beleu d’autres abits, d’autres afars, totas chausas que semblan importantas.

Una ora pus tard, los gendarmes fagueten un punt sus las trobalhas : daus papierons, de las reclamas, quauquas botelhas de plastique, per l’esquipa de la rota e la de las vias. L’adjudant s’eriá servat los alentorns de la gara, emai ‘la siguesse barrada, eu prenguet un grand suenh de visar pertot ente la gent poden passar, de l’airau per stacionar a l’endrech per los bilhets. E còp sec, eu se metet a s’esbramelar :

— Aquí, aquí, un bilhet ! Un bilhet gietat, un tiquet de tren datat dau prumier. Lu prumier de novembre, un jorn que p’un tren passava. Gaitatz, eu sembla tot nòu, mesma una setmana apres.

— ‘Quò faguet bon maitot, diguet un gendarme, sauv ‘questa nuech que quò la videt.

— Obliterat a Esgolesme, afe, vòle dire compostat a 5 oras 21.

— Am son besson a la caserna. Marces adjudant, qu’es un bon trabalh que faguetez aquí. Pense pas que trobarem grand chausa de mai aura. Podetz dire a las esquipas d’arrestar las charchas e de s’entornar Sent Junian. Vau rintrar mai Severina. D’enquera un grand marces.

~ ~ ~

Quò es la Severina que l’acueilhet quante ‘la garava sa p’ita veitura sus l’airau reservat per los lotjaments de las familhas daus gendarmes.

— Mesfia te, tu i venes de mai en mai sosvent, dins un mes, tu ses instalada e dins tres, tu ses maridada e dins un an, i a un goiat d’eissit.

— Quò vai, v-òc-es, vas pas t’i metre t’etot, e puei sei pas segur de voler anar far las empletas.

— Qu’es per rire, d’autant mai que qu’es pas lu Piarron que te iò fara.

— De creire que lu Alan es malaute e que qu’es contagiós.

— Qu’es de l’umor, nom de diu. Dija me, de que qu’es ‘quela musica dins ta veitura ?

— Iò prenguí pas mau, diguet la Sonià, perque quò ven de te. Mas tornes i pas de tròp. La musica, qu’es un album de la Mau Cofada. Ai convertit lu cede per las metre dins mon mena-bruch, pòde te prestar lu disque. Atrapa quò dins lu cofre, quelas quí son per te e ton copanh, ne’n prenguí una diesena de mai per l’esquipa de chòc.

— Marces goiata, qu’es mon tant aimat que vai estre a la festa.

— Mon tant aimat… seriosament, atz 20 ans tots dos, parletz pas coma daus pitits vielhs.

— Ò te, tu ses queraque pas un modele per la jounessa, quau qu’ela siàia, de tot biais, tu ses una anarchista.

— Van estre aürós mos copanhs anarchistes, per ilhs sei mas ‘na p’ita borgesa, pas una revolucionaira. ‘Tend te, escota quela quí, paubra goiata normala, escota « filhas que setz a maridar, filhas que setz… » qu’es pus luenh « quand sera per te maridar, que lo pressar te tengue pas, siàias ben intelligenta, e dijas pas totjorn « òc ben », coma una inocenta… » bon, sem pas aquí per nos planher, sabes de que que balhet l’interogacion de la goiata, queu mandin ?

— I a mielhs marce Delòrme.

— Lu complotiste ?

— Lu que parla a las fadas. Marcha veire, goiata ! E la gendarmeta la menet dins la sala que ‘quò s’i parlava pelhas, peruca e chauçuras.

— E be ! Preparatz Dimars-gras d’abora ujan, a pena Halloween passat, e sens aver vut la Nadau.

— Lu Nadau, goiata, fau dire « lu », faguet ‘na votz darrriera ela.

— Setz ‘nat aviesar sos la coeta dau Peir Nadau per destriar « la » dau « lu » ?

— Laissatz Silvana, son los rostons daus renes qu’inspiran nostre estaracademician. Vos contrarai apres marendar.

— Vas pas contar nòstra vita.

— Parlava pas d’ier au ser… aura que tu sabes legir, te veiquí lu darnier libre de la Amelia Nothomb coma tu me iò damandet, ‘la te lu desdicacet.

— Marces coma eriá l’encontra ?

— Mielhs que son libre, e dise aquò sens pensar a mau. Deve dire que lu personatge Nothomb es vertadierament fin. Afe, te’n parlarai apres.

— Vas ‘chabar per prener pension, diguet lu capiteni ‘na vetz entrat dins la sala, mesfia te, la cantina es pas de las melhors, qu’es la mesma que la meijon de retirada. Silvana, adonc, l’interogacion de la goiata.

— Qu’es la mesma que sa mair. De creire que la sauteten de bana de la jarra dau Jupiter. Quò balhet res de res, mas de çò que vese, v’autres perdetetz pas de temps.

— Delòrmes ramasset tot quò-quí. Las chauçuras son ‘na talha per òme, ‘las son estadas pauc portadas, qu’es perque quò brilha tant, i a un talon d’esbolhat. Quòquí eispliqua beleu quò-laï.

— Quarante e dos ! De veire coma ‘las son, me pense que me que fai dau trente e set pòde las metre, e marchar un pauc avecque una vetz ficeladas, marchar mai far quauques pas, malaisadament de segur, beleu coma una banturla, mas segur pas per picar un 100 metres.

— Pense que coneissetz la rauba e lu manteu. Per la peruca, i a res de nòtar, qu’es ‘na peruca de melhor qualitat que quò que trobam abitualament quante quauqu’un vòu far ‘na connaria. De segur, la trobalha dau jorn es lu bilhet de tren perque aquò acertana que los pelhons trobats son quasiment los de vòstra blonda misteriosa.

— E mai qu’aquò, l’interompet la Silvana. Eiscusatz me de vos marchar sus los mòts, mas queu bilhet nos permet d’en rabatre que tot se faguet d’un biais improvisat.

— Vos vos avancetz beleu un pauc ?

— Non ! Crese que sus las doas personas, una aviá mai begut que l’autra, beleu per obludar la mòrta. Beleu mesma que son pas los murtriers, beleu nonmàs los spectators. Begueten per obludar, per se calmar, sens tròp saber, ilhs, o elas, vougueten s’enfure de La Rochela d’aicí Esgolesme, beleu per passar prener daus afars. E aquí, pus de bataria, beleu la famosa pana dau branchament que n’i comprene pas grand chausa. Adonc las personas descideten de prener un tren, lu prumier tren per fure, luenh, luenh. La Maëlina, perque ‘la es pus esmechada, ne’n faguet una e son det ‘pulhet sus Sent Junian. L’autra persona a la desbuta trobet l’eidèia pas necia, e veilas-quí apres se la jugar « Telma e Loïsa » au mitan de la Charanta Lemosina. Una p’ita vila per bastir una novela vita, o beleu se cachar avant sabe pas que. I a beleu un chause que se passet ne’n chamin, un quauquares que manhet lu travestit qu’eriá pas sadou e los progiers fugueten desboirats. ‘Queu mandin, passeten veire los tipes a la gara, avant d’anar chas los Fontanilhas. A 9 oras 05, ‘queu ‘vendres mandin, qu’eriá la mesma equipa que lu prumier de novembre. E los tipes fugueten pas muts sus las doas femnas, o una femna de bana coma un travestit. Entre los viatjors que se fagueten bischar, la bruna que badet avant de ‘ribar aus chiadors, ‘la mesma que montret sas malinas ad una femna d’una trentena d’annada, e d’enquera lu contraròtlor seriá pas intervengut, que la gent aurián poguts se creire sus Canal+ de visar la television ne’n releu lu prumier dissabde dau mes. E la paubra femna que cridava, que cridava. La blonda intervenguet ela tot, balhet a beure a son amija e prometet de la susvelhar. Arribadas a Sent Junian, elas torneten menar la javanha. Veiquí la bruna que s’esvedelet dins la gara, la blonda esseiet be de la quilhar de’n pè, mas sens i ‘ribar. Qu’es lu chap de gara se-mesma que reüssiguet a la menar dins la sala, e la sega, la coneisset, mielhs que n’autres. Veiquí, perque me pense que un bilhet Esgolesme – Sent Junian es una improvisacion. Un mejan per nos pardre eriá estat de ne’n prener un Esgolesme – Lemòtges e de davalar au mitan. Qu’es entau que fan los que volan pas compostar los bilhets. ‘Chaptan quatre o cinc bilhets e balhan au controtlor un vielh tiquet compostat dins una autra vila. Lu temps de se far eisplicar lu per e lu contre, de montrar los compostats per provar qu’ilhs prenen lu tren suvent, los pas compostats per provar lur bona fe, lu controlor laissa passar. Qu’es conegut coma Artabant. Mas, emai poguese pas saber coma ‘queu bilhet ‘ribet a dins la vila de, coma v’autres diguetetz ?

— Sent Brecí

— V-òc-es, emai poguese pas saber coma ‘queu bilhet ‘ribet a Sent Brecí, me pense que l’òme emperucat es quauqu’un qu’es pas entierament sus ‘na terra desconeguda dins ‘queu cuenh dau Lemosin. Apres, perque Sent Brecí, misterí. Crese pas que i aguesse un complicí a Sent Junian per lu menar alaï. Atz v’autres estenduts las charchas de la blonda sus tot lu canton ?

— Des que l’adjudant balhet l’alerta, diguet la Severina

— Sem pas luenh d’aver tot los bocins de l’enigma, faguet remarcar lu Piarron, ne’n sem pas luenh. Perpause d’anar marendar, prendrem l’aperitife a la pizzeria.

— ‘Tend te, coma tot lu monde sap que i a pas d’alcòl dins una gendarmaria, aviá sonjat a la beuvada chimica que nos parlet Severina ier, lu ramune.

— La jounessa d’aqueu païs es perduda dins las japonesarias.

— Escotatz me lu vielh cobes, dins mens de cinc ans, eu pausa son cuòu sus un chieron sus lu pòrt de la Rochela per passar lu temps a far daus comentarís, e dins lu temps, dins ma jounessa…

— Plasentava.

— Ne’n sei pas certana. Afe, Veiquí per vos. Alaidonc per dubrir, fau dòstar la capsula e ‘pulhar sus la bilha. Mesfiatz vos, que quò ne’n metesse pas pertot. E zi ! Per beure i a mas de la tener dins lu bon sens, qu’es de dire de far tener la bilha dins las marcas dau còrs de la botelha, autradament, ‘questa mesma bilha bloca la lemonada.

— P’ita, vaque aquí que te bische. Tu ses la goiata la mai eistraordinara que coneisse.

— Silvana, qu’es res de mai que de la lemonada. Fau beleu pas eisagerar.

— Óo que non, ajutet lu Alan, tu venes de nos balhar « un calau pró gròs per estre ‘na perla d’una ustra e tròp pitit per estre l’uòu d’una moeta » coma iò diguet lu medecin daus pompiers de La Rochela. Lu capuchon trobat dins la chambra eriá lu de la botelha de, coma desjà, Severina…

— ramune ,

— Mai lu « r » rotlat e l’accent coma faguetetz totaura !

— ramune

— Quela bela linga que lu japones. De segur, lu labò aviá be trobat de las traças de lemonada dins lu bocin de plastique, qu’es aures qu’un boschon de, Severina ?

— ramune

— Qu’es aquò que deguet se servir lu Labecqua dins sa cosina, ‘quò me sonet sus lu còp, pas lu balirtint que faguet la bilha dins la botelheta, mas de quò qu’eriá quela aiga colorada. La soá eriá pas persentada parrier, lu plastique negre cachava la bilha. Eu deguet menar ‘quò de París, de la meijon dau Japon.

— E degun au labò s’avieset que lu filetage eriá dins l’autre sens, faguet lu Piarron que chabava de desmontar sa botelha per destriar lu capuchon de la bilha e dau junt.

— De segur, qu’es pas colhon, la pression bloca la bilha, mai lu junt, ‘na vetz uberta la bilha davala, um pòt beure, e i a doas còchas per tener la bilha. La botelha pòt estre tornada utilisada. Qu’es mens aisat que las chòpinas de biera, mas pas colhon coma sistemi.

— E qu’es una bilha entau qu’estofet vòstra mòrta ? damandeten de bana Severina e Sonià.

— Beleu que qu’eriá pas vougut finalament. Mas vem vista saber ente lu Labesqua ‘chapta sas botelhas, se ‘las son consinhadas o pas. E eu vai dever nos dire coma la bilha d’una d’aquelas botelhas se trobet dins la gòrja de sa femna e coma faguet la botelha, sens etiqueta, per se trobar dins un cabàs a Sent Junian. Sonià, tu ses mon invitada a mieijorn. Pus de manieras intra n’autras doas.

— Vòle be Silvana, mas vòle pas jugar a Telma e Loïsa dins un tren coma te, e pasmai dins ‘na veitura de poliça. Anetz, apres minjar vos conte ma vita de Nanò’crivana de linga lemosina dins un monde beu.

— Ta vita de que ? Qu’es aquò qu’aquela bestia d’enquera ?

— Apres marendar.

Un commentaire Ajouter un commentaire

Pòdetz far la linga de palha aquí :

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s

Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur la façon dont les données de vos commentaires sont traitées.