Happy Yule-tide !

Un torna z–i ! I a 10 ans, aviá escrich aquò :
~~oOo~~

Coma sem lo jorn dau solstici, los dius noveus dins la vita moderna fan la pròva de lur ineficaçitat.

M’esplique dins queu bilhet.

Dijòus mieijorn, mon collega lo mai a dreita me fai la morala sus lo Nadau que ‘ribe leu. Dise me que Nadau es ‘na recuperacion d’una anciena creiença, n’i a que legir la bibla per veire que quo es colhon. La recuperacion au jorn d’auèi per los merchants de merdas chinesas es lo temonh de la novela creiença dins la divinitat moneda que los iper-super-mini-merchats ne’n son las catedralas-gleisas-chapelas. Coma me ditz que sei respectuós de ren, per aver la patz li ai tornar dire que dins las gleisas, las verjas, los Gesús e tots lu reste son ren de mai que daus bocins de plastre, segur, talhat ne’n fòrma de vierjas, Gesus, e tot e tot, mas quo es dau plastre, ren de mai.

Paubre pitit, aürosadament que la pena de mort n’exista pus, perqué, un pauc mai e l’esperit catolic de fraternitat me visitava jos la fòrma dau coteu de guilhotina. Per lu calmar, li ai contat ‘questa istòria :

Una vetz, i aviá dos monges perduts dins ‘na tempesta de nèvia. Lu pus vielh diguet :

« Veiquí ‘na chauna, ‘nem i durmir per la nueit. Troba de que nos ‘lumar un bon fuòc. »

Lu segond charchet dins los alentorn e trobet res. ‘Laidonc, lu vielh disset :

« Es pas tant greu que ‘quò. N’autres vam estre acialats de la nèvia, ‘nam brutlar aquela statua dau Budhā. ‘La nos chaufará la nuech.  »

Lu jòune protestet, qu’eriá brutlar lu Diu©. Entau fasent, lendeman mandin, se desvelheten. Lu jòune aviset lu vielh après farfolhar dins las cendras.

« Perdequè fasetz ‘quò ? »

«Maucresent que te ses, quante un Budhā murís, son cur deven un diamant, e ne’n trobe p’una traça. Afè, sem vius tots dos d’aver fach un fuec ; deguetem far brutlar nonmàs dau buesc ».

Divendres

Sei ‘nat far quauques pervesions dins un minimerchat, dins lo raijon daus chocolats tendencia graissa ganhonosa, i aviá un tipe que credava sus ‘n’autre :

« Dieu le voit que tu as regardé les « Mon Cheri© ». Il le sait qu’il y a de l’alcool dedans, tu vas aller en enfer ! »

E ben visa me quò, es pas un banturle lo diu daus evangelistes (evangelistes benleu, aviá pas mon mesuror de la conaria per saber).

Dissabde

Lu jorn de bujada, monsur Hassan ven per causar un pauc emb de la gent e se far paiar un cafe. Queu dissabde, boite un pauc, me ditz :

« Je comprends pas, je fais mes 5 prières, j’ai fait Ramadan et pourtant je suis tombé du trottoir… »

Ai manquat dire que los antibiotics, quo es pas automatic, mas bon, l’aime ben queu pitit vielh, ai paiat un cafe e l’ai plangut. Oc-es, ai un cur.
Sus lo chamin dau retorn, lo tipe dau cafe crestian (costat secta, lo tipe es virat de totas las organisacions catolicas de la vila) se far prendre sa veitura per la forriera.

« Nòstres pairs dins los ciaus, restatz-i, restarem sus la terra que pòt èsser tant brava » J. Prévert.

Mas la dimenjada era luenh d’èsser ‘chabada e zo sabiá pas.

Dissabde ser, ‘nava dins los bòscs veire se lo lop, mas non, quò fai freg, adonc anava chas mon ancian amorós per rencontrat son noveu. Avem parlats un pauc, de tot de ren, subretot de ren, quante lo noveu me ditz :

« – Tu es vegan, un gardien des plantes !
– Quoi ?
– un vegan ! ! ! »

Non, vene de la terra e sei vegetarian. Am pas pro daus mots francès o occitan, fau se definir emb daus barbarismes…

E ‘quí lo tipe me damande se sei pacan (totjorn d’usar lo mot anglés « pagan » per lo « païen » francés). Ai pas ‘gut le temps de m’esplicar que mon ancian li damanda d’anar querre lo margaud defòra. Ne’n profita per me dire que bon, lo noveu parla la lenga daus textonets, mas qu’eu l’aimava ben maitot e me faliá pas me mocar. Ai preferat tornar chas me aprep m’estre fach esplicar un pauc lo paganisme (quò dedins, los gais son los gardians de las plantas e daus aubres) e que queu dimenc es la festa de Yule-tide o b’etot festa de Yule, lo nom balhat per queu bilhet.

~~oOo~~
Publicités

120 còps la minuta

L’istòria : Sem a la desbuta de las annadas 1990, lu SIDÀ s’espandís desempuei quauques 10 ans. Los militants d’Act-Up son de far quauquares contra ‘na societat que ne’n vòu pas dau ben. Au mitan d’ilhs, Nathan es noveu dins fna tropelada e vai estre toschar per l’absolut dau Sean.

Un filme de ‘vieisar per — mai-que-tot per los gais — se tornar ‘pelar que las flors an pas eisidas dau jorn lu lendeman sos la fòrma d’una unicòrna au mitan d’un’ arocana.
Aquí sem portats, sens effiechs especiaus, au mitan de la vida, au mitan dau besonh de viure, au cur de çò que militar pòt voler dire.

De segur, sem dins un mitan parisien, adonc dins ‘na fòrma de festa granda copilhada per las accions e/o la mòrt d’un amic.

Mas, mas, mas faudriá pas obludar que, mercès las fòlas dins lurs arias, qu’es graça a los d’Act-Up que la batalha contra quauques laboratorís fuguet ganhada. Mercès a ilhs se, au jorn d’auei, quauqu’un pòt damandar de veire son dorsier medicau, pòt s’eisplicar coma son medecin sus los remedís balhats, per far breu, se lu malauta a daus drechs.

« 120 battements par minute », un filme realisat per Robin Campillo.
Actors principaus :

  • Nahuel Pérez Biscayart : Sean
  • Arnaud Valois : Nathan
  • Adèle Haenel : Sophie
  • Antoine Reinartz : Thibault

 


E dins lu pòste, un tau filme es l’enchaison de se pausar la question « d’ente ven lu mòt « gay » » e de’n obludar l’ipotesí occitana, afe, qu’es entau que vira lu monde.

Alors que le film de Robin Campillo, « 120 battements par minute », vient d’être choisi pour représenter la France aux Oscars, voici un retour sur l’histoire du mot « gay », qui remonte au début du XXe siècle aux Etats-Unis.

 

Barbara

L’istòria ne’n 3 linhas es la d’un tipe vòu far un documentarí sus la chantosa Barbara, mai conegut sos lu chafre de la « dama ne’n negre ». Un documentarí que sembla mau aisat de far perque lu vejaire dau tipe sus son subgier chanja dins lu temps.

Sei pas un afogat dau genre « biopic », mai que tot quante qu’es sus daus, o de las, artistes. Quante qu’es sus un pintre, vesem ralament lu tipe pinturar ; i a mai d’una vetz ‘n’istòria per far creire que la creaci’ es ‘n afar d’asard e/o de folia. Mas de las vetz, i a daus chap-d’obra coma « Serafina ».
Quante lu biopic es sus un chantor, o sem portats per las musicas, e dins ‘queu cas, l’istòria montrada es ‘na seguida de concerts, o i a la vita de montrada, mas montrar un chantor sans l’escotar chantar es un pauc colhon.
Dins los filmes sus las chantosas, i a lu sus Callas de pas tròp mau, un sus Cloclo — sei per l’eclectisme e apres lu cinema, « bais… » — o, i aguet una comedia musicala realisada d’apres las musicas d’Abba, fòrt ben facha, que las musicas chusidas l’eriáns per contar tot autra chausa.
Dau còp tardí un pauc per anar veire un filme sus Barbara. E fin finalament, p’una esitaci’ per vos dire d’anar lu veire.
I a lu filme dins lu filme, un chause qu’aime ben, e aquí, sem boirats per lu realisator qu’aima tant l’actriça de son filme que l’eimatge dins lu filme de l’actritz. Adonc, l’istòria de la vita de la Barbara es montrada, un còp lu temps d’una tornada, puei l’eimatge d’archiva, puei l’eimatge dau filme dins lu filme.
Entau, i a pas lu probleme de voler semblar de tròp, mai que tot per lu ròtle d’una chantosa. La Jeana Balibar es mervelhosa, ela sembla sens tròp ressemblar, ela chanta sens imitar, ela juga lu persontage sens lu copiar. Aquò, ò comprenem dins un segond ròtle coma lu de l’acordeoniste, que l’actor es fòrt grand, que lu vertadier eriá de talha semblabla a la de la Barbara.
Entau fasent, podem escotar « Nantes » sens montar dins los arias.

Un darnier mòt sus lu biais qu’es chantat « Perlimpinpin » per Lou Casa, ‘na miraudia.

Un filme dau Mathieu Amalric, lactritz principala es : Jeanne Balibar

-!-

Per cas que desiretz pas anar veire lu filme, veiquí un filmonet de l’INA.

6 de mai

Qu’es la Senta Prudença aüei, adonc, pas de bilhet especiau, nonmàs un bilhet per tornar dire que podetz far quò que voletz mai luquau o laquala que v’autres voletz, solament, fau iò far sens oblidar de se portejar !

La tropelada de dançor~ador~air~s e dançaira~adosa~osa~s persenta la comedia que fan los ‘limauds ‘vant de far l’amor.