Mamma mia

L’estiu, qu’es la perioda de l’annada que fasetz de las chausas que jamai fasetz autradament. Passe aquí sus ma consomaci’ de televicolhonarias per parlar de quauques filmes, que de vieisar l’aficha vos vos disetz « non, tròp fòla dins sos arias », o d’enquera « quò vai estre un còp de mai ‘na tornat-sucejada de Priscillia »…

E puei, ‘na vetz vut un filme coma Mamma Mia, vos vos trobetz un pauc colhon de pas l’aver vist avant (per causa de prejutjats).

La Sofia, ‘na goiata qu’es per se maridar, vou estre menada a la gleisa per son pair, afe l’un daus tres que ‘la trobet los noms dins lu jornau personau de sa mair.

Per ne’n saber un pauc mai, ‘la los convidet tots tres, sens res dire ni aus uns, ni aus autres, pasmai a sa mair… qu’eriá beleu pas de bon far avant un tau jorn.

Apres un tau filme, setz aürós, benaise coma ‘quò es ralament permes.

La granda reüssita fuguet de trobar una istòria au mitan daus succes daus d’ABBA (>en), de catar un pauc lu disco per montrar daus hippies e mai-que-tot, nos pradelar mai beucòp de nostalgia, tras las consequenças daus actes de jounessa, çò que devengueten la gent.

Publicités