Zombillénium

Un filme d’animaci’ bassez agradiu.

La desbuta es minharda, aures. Lu dessenh es beu, l’animaci’ vertadierament fluida e l’istòria clar. Ne’n mai d’aquò ’la es ben escricha. Mas, mas, mas per lu plaser de mamesar un pauc, ne ’n manca un pauc per comparason aus libres dessinats.

Quau que siàia las dificultats dins la faiçon que sauta l’istòria, aquò marcha fin finalament e pasem un bon momint. D’autant mai que lu filme parla daus monstres, de segur, mas maitot dau biais de gerar un parque faça au merchat de l’orror per eisemple.

 

Per mon peron, marche totemps e ad un momint ‘guí paur per la goiata et cridí… au mitan d’una sala clafida de goiats. Quauqu’un venguet me iò tornar ‘pelar a la fin.

 

 

 

Publicités

120 còps la minuta

L’istòria : Sem a la desbuta de las annadas 1990, lu SIDÀ s’espandís desempuei quauques 10 ans. Los militants d’Act-Up son de far quauquares contra ‘na societat que ne’n vòu pas dau ben. Au mitan d’ilhs, Nathan es noveu dins fna tropelada e vai estre toschar per l’absolut dau Sean.

Un filme de ‘vieisar per — mai-que-tot per los gais — se tornar ‘pelar que las flors an pas eisidas dau jorn lu lendeman sos la fòrma d’una unicòrna au mitan d’un’ arocana.
Aquí sem portats, sens effiechs especiaus, au mitan de la vida, au mitan dau besonh de viure, au cur de çò que militar pòt voler dire.

De segur, sem dins un mitan parisien, adonc dins ‘na fòrma de festa granda copilhada per las accions e/o la mòrt d’un amic.

Mas, mas, mas faudriá pas obludar que, mercès las fòlas dins lurs arias, qu’es graça a los d’Act-Up que la batalha contra quauques laboratorís fuguet ganhada. Mercès a ilhs se, au jorn d’auei, quauqu’un pòt damandar de veire son dorsier medicau, pòt s’eisplicar coma son medecin sus los remedís balhats, per far breu, se lu malauta a daus drechs.

« 120 battements par minute », un filme realisat per Robin Campillo.
Actors principaus :

  • Nahuel Pérez Biscayart : Sean
  • Arnaud Valois : Nathan
  • Adèle Haenel : Sophie
  • Antoine Reinartz : Thibault

 


E dins lu pòste, un tau filme es l’enchaison de se pausar la question « d’ente ven lu mòt « gay » » e de’n obludar l’ipotesí occitana, afe, qu’es entau que vira lu monde.

Alors que le film de Robin Campillo, « 120 battements par minute », vient d’être choisi pour représenter la France aux Oscars, voici un retour sur l’histoire du mot « gay », qui remonte au début du XXe siècle aux Etats-Unis.

 

Barbara

L’istòria ne’n 3 linhas es la d’un tipe vòu far un documentarí sus la chantosa Barbara, mai conegut sos lu chafre de la « dama ne’n negre ». Un documentarí que sembla mau aisat de far perque lu vejaire dau tipe sus son subgier chanja dins lu temps.

Sei pas un afogat dau genre « biopic », mai que tot quante qu’es sus daus, o de las, artistes. Quante qu’es sus un pintre, vesem ralament lu tipe pinturar ; i a mai d’una vetz ‘n’istòria per far creire que la creaci’ es ‘n afar d’asard e/o de folia. Mas de las vetz, i a daus chap-d’obra coma « Serafina ».
Quante lu biopic es sus un chantor, o sem portats per las musicas, e dins ‘queu cas, l’istòria montrada es ‘na seguida de concerts, o i a la vita de montrada, mas montrar un chantor sans l’escotar chantar es un pauc colhon.
Dins los filmes sus las chantosas, i a lu sus Callas de pas tròp mau, un sus Cloclo — sei per l’eclectisme e apres lu cinema, « bais… » — o, i aguet una comedia musicala realisada d’apres las musicas d’Abba, fòrt ben facha, que las musicas chusidas l’eriáns per contar tot autra chausa.
Dau còp tardí un pauc per anar veire un filme sus Barbara. E fin finalament, p’una esitaci’ per vos dire d’anar lu veire.
I a lu filme dins lu filme, un chause qu’aime ben, e aquí, sem boirats per lu realisator qu’aima tant l’actriça de son filme que l’eimatge dins lu filme de l’actritz. Adonc, l’istòria de la vita de la Barbara es montrada, un còp lu temps d’una tornada, puei l’eimatge d’archiva, puei l’eimatge dau filme dins lu filme.
Entau, i a pas lu probleme de voler semblar de tròp, mai que tot per lu ròtle d’una chantosa. La Jeana Balibar es mervelhosa, ela sembla sens tròp ressemblar, ela chanta sens imitar, ela juga lu persontage sens lu copiar. Aquò, ò comprenem dins un segond ròtle coma lu de l’acordeoniste, que l’actor es fòrt grand, que lu vertadier eriá de talha semblabla a la de la Barbara.
Entau fasent, podem escotar « Nantes » sens montar dins los arias.

Un darnier mòt sus lu biais qu’es chantat « Perlimpinpin » per Lou Casa, ‘na miraudia.

Un filme dau Mathieu Amalric, lactritz principala es : Jeanne Balibar

-!-

Per cas que desiretz pas anar veire lu filme, veiquí un filmonet de l’INA.

Filme d’estiu — « Gentas ad en crebar »

Coma tots los ans, la p’ita ciutat de Mount Rosa, dins lu Minnesota es per elegir la goiata que vai la repersentar regionalament e beleu nacionalament au concors daus perfums Sarah Rose.
Ujan, la regenta dau concors es ‘n’anciana Miss, que sa filha se persenta ela-tot. Una goiata que los pairs an jamai dich «non »… a res.
Ujan, i a ‘n’esquipa de television apres far un documentarí sus lu concors. E dins un documentarí, beucòp de monde pòt parlar.

I a mas doas possibilitats per las goiatas : ganhar o estre tuadas !

Un fòrt bon filme per rire d’aquilhs concors. Dedins, vesem coma es chausida l’esquipa daus jutges, las esprovas per reüssir. Coma sem « dins un documentarí », las scenas son montadas d’un biais tau que la poliça per eisemple, passat la prumièra mòrta, son còp-sec aquí de nos balhar las resultats de l’enquesta, perque ne’n fagueten una.

Un vertadier juòc de massacre sus fond de cotilhon.

En defòra de l’istòria, son los personatges plantats, tant los prumiers ròtles que los seconds, que son de veire.

  • Titre originau : Drop Dead Gorgeous
  • Realisat per : Michael Patrick Jann

Filme d’estiu « Se mocar »

Second filme que pòt se daissar vieisar un ser d’estiu « Ridicule » dau Patrice Leconte.

L’istòria :

Un jòune baron, lu Gregoire Ponceludon de Malavoy, marcha a Versalhe per i encontrar lu rei, Loís lu quinzesme, aquò per i damandar de que menar los trabaus per sechar las molheras salas de la Dombes. Per ‘ribar au monarque, i a un sòu chamin : far rire la cort de per l’usatge de son esperit.

Entau fasent, qu’es se mocar daus autres… jurta beleu trobar un pus fin que se.

Viguí ‘quela comedia ne’n 1996, e p’unas marcas dau temps, mai-que-mai passadas las votaci’s dau desbut d’annada.

Es bon per rire, e maitot, eschivar d’estre de las vetz tant « ridicules » que los que se sonjan regentar lu monde. Quauquas annadas apres lu temps dins lu filme, i aurá la Revoluci’ :

E per lu plaser, emai lu filme siguesse ‘questa vetz ‘na marda, un bocin de la cort :