Daus cercles dins la nuech

Faguí pauc de charchas per trobar un titre « peput-per-cliquar », un titre « putaclic » coma o disen los de França e ‘natz comprener lu perdeque d’aquela frasa dins lu bilhet.

Adonc agroglife dins la nuech, « croop circle », o d’enquera « daus cercles lu temps d’une nuech dins la campanha de Sarraltroff ».

L’eimatge es estat tirat dau site de Sciença mai l’Avenidor (>fr)

Un agroglife ? Qu’es-quò ?

Res de mai que lu dessenh fach per dau blat coijat dins un prat.

Dins un monde de creianças, e sabem que los occitans officiaus son pas los darniers per creire de la marda, son los dau defòra de la terra que venen ò far… la nuech. N’autres dau Lemosin nos ‘restetem a la magia de las bonas fonts, mas aquò, quò marcha, ò disí desjà aquí (>lm).

Dins un monde de rason, un monde ente usar de son cerveu perticipa pas au rechaufament dau galeton celeste, i a doas grandas reglas faça ad un problemí :

  1. la responsa la mai aisada de trobar es mai d’una vetz la melhora ;
  2. se la soluci’ trobada balha mai de responsas que ‘la farja de noveus problemís, qu’es beleu ‘na bona responsa.

Tornam aus agroglifes de la nuech. ‘Quel estiu, un tipe aguet l’eideia de far ‘n’ erpimentaci’ sociala per saber se las metodas daus charlatans erián bonas per far la diferença dintra un cercle fach per daus umans e un cercle farjat per la vibramassoidaria celesta — e i a dau monde per ne’n desfendre l’eideia.

E vei-lu-quí de convidar daus amics de la rason per dessenhar un glife dins un prat, lu temps d’una nuech d’estiu :

De’n prumier la chadena dau Astronogeek sur io-tube, que qu’es se lu menor (e l’especialiste daus titres peputs… ).

e la daus autres

Ai laissat los pitits noms dins la linga, aquò sera mai aisat per trobar los sites, que mai d’un ne’n an un :

Nòtas avant d’anar purir lurs fius

V-òc-es, lu païsan es estat paiat per lu blat perdut.

De segur, la tonalitat pòt semblar mocandiera, mas, quante charcharetz los reportatges de FR3, per eisemple, ilhs ne prenen pas de la pena dins un prumier temps de mascar lu monde apres ne’n contar. E i a dau monde gratinat. Per lu mens, dins los filmonets de l’esquipada, i a un pauc mai de respect.

Degun vos fòrça de ‘gaitar e mai-que-tot de pensar coma ilhs. Son apres balhar ‘na metòda, que, de segur, fai sonjar que los autres cercles de cultura son quilhats un pauc sur de la mesma mòda, mas, marchatz saber. De las vetz !

Daus liams per anar mai luenh

Dins los filmonets, aquò se parla dau GEIPAN. Es lu luòc ente se troba lu dorsier VECA :

http://www.cnes-geipan.fr

Per segre los avions comerciaus :

https://www.flightradar24.com

E per segre los satelites — que lu temps ne’n es tot desboirat :

https://www.n2yo.com

Lu menor

Sus la chadena dau Cosmò-afogat-d’informatica, i a un filmonet « lu jorn que los dau defòra de la terra nos contacteten… eriam sus repondor ». Aquò se passet ne’n 1977, e qu’es lu Jerry Ehman que captet lu sinhau « Wow ! ». L’istòria es fòrt ben contada, e ‘la es fòrt bela :

Mon mai aimat

Dins l’esquipada, mon mai aimat es lu Esbolhor-dau-fau. Aime la persentaci’ generala e la metoda. Dins lu filmonet de segre, Defakator balha una metòda per avieisar lu perdeque las ipotesís « terra plata » marchan beleu pas dins lu nòstre monde :

Bon, be, au còp que ven !

Publicités

Los delicís de Tòquio – Durian Sukegawa

Un pitit bilhet per parlar dau libre que fuguet la sorca dau filme.

« Escotar la votz daus “hazuki” », veiquí lu secret de la Tokue, une p’ita vielha que sos detz semblan manhats estranhament, ecotar per preparar e belament far lu « an », la pasta cuecha « hazuki » — de las favas rojas — per clafir los « dorayaki » — ‘na fòrma de gargossa.

Sentarō prenguet Tokue per trabalhar dins sa botica e, eu viguet la pratica se doblar, que d’un còp, los gasteus erián mai bons. Mas, la p’ita vielha ‘cata un autre secret, un d’aqueus que se ditz pas entau.

Un jorn, la femna ven pus trabalhar e daissa lu Sentarō se desbrolhar.

Veiquí per lu darrier de cuberta dau libre.
Tant iò dire, lu libre « los delicís de Tòquio » eu ben melhor que non pas lu filme. Los personnatges son un pauc desparriers, an mai de prigondor, mas, coma mai d’una vetz dins los libres japonès, quò s’i passa pauc de chausas.

La confitura « hazuki »

Trobaretz sus la tiala coma far la pasta. Per far aisat, disen que fau lu trempilhar ‘na nuech puei los cueire un còp, un second mai la meitat dau sucre, un tresesme mai la seconda meitat. Veiquí mon biais de far :

  • Dins una caçairòla per cueisson lenta, botatz 100g de « hazuki », mai quauques 30g de sucre, dins 300ml d’aiga.
  • ‘Na vetz ‘ribat a la temperatura nauta, tuatz lu fuòc e daissatz cueire tota la nuech.
  • Lu lendeman, botatz las favas dins ‘na caçeiròla normala, 50g de sucre e fasetz iò cueire 15mn.
  • Entopinatz e minjatz zò dins la setmana.

Per cas que voudrietz ò far un pauc mai coma ‘na confitura e poder ò conservar, podetz metre mai de sucre, un pauc de « agar-agar ».

Per ne’n ‘chabar

D’enquera ‘na vetz, veisem que los, e las, dau Japon son pas tant luenh d’aquò daus lemosin⋅a⋅s que i a un proverbí que ditz :

Bons galetons e bonas favas
Garissen totas las malaudias.

Zombillénium

Un filme d’animaci’ bassez agradiu.

La desbuta es minharda, aures. Lu dessenh es beu, l’animaci’ vertadierament fluida e l’istòria clar. Ne’n mai d’aquò ’la es ben escricha. Mas, mas, mas per lu plaser de mamesar un pauc, ne ’n manca un pauc per comparason aus libres dessinats.

Quau que siàia las dificultats dins la faiçon que sauta l’istòria, aquò marcha fin finalament e pasem un bon momint. D’autant mai que lu filme parla daus monstres, de segur, mas maitot dau biais de gerar un parque faça au merchat de l’orror per eisemple.

 

Per mon peron, marche totemps e ad un momint ‘guí paur per la goiata et cridí… au mitan d’una sala clafida de goiats. Quauqu’un venguet me iò tornar ‘pelar a la fin.

 

 

 

120 còps la minuta

L’istòria : Sem a la desbuta de las annadas 1990, lu SIDÀ s’espandís desempuei quauques 10 ans. Los militants d’Act-Up son de far quauquares contra ‘na societat que ne’n vòu pas dau ben. Au mitan d’ilhs, Nathan es noveu dins fna tropelada e vai estre toschar per l’absolut dau Sean.

Un filme de ‘vieisar per — mai-que-tot per los gais — se tornar ‘pelar que las flors an pas eisidas dau jorn lu lendeman sos la fòrma d’una unicòrna au mitan d’un’ arocana.
Aquí sem portats, sens effiechs especiaus, au mitan de la vida, au mitan dau besonh de viure, au cur de çò que militar pòt voler dire.

De segur, sem dins un mitan parisien, adonc dins ‘na fòrma de festa granda copilhada per las accions e/o la mòrt d’un amic.

Mas, mas, mas faudriá pas obludar que, mercès las fòlas dins lurs arias, qu’es graça a los d’Act-Up que la batalha contra quauques laboratorís fuguet ganhada. Mercès a ilhs se, au jorn d’auei, quauqu’un pòt damandar de veire son dorsier medicau, pòt s’eisplicar coma son medecin sus los remedís balhats, per far breu, se lu malauta a daus drechs.

« 120 battements par minute », un filme realisat per Robin Campillo.
Actors principaus :

  • Nahuel Pérez Biscayart : Sean
  • Arnaud Valois : Nathan
  • Adèle Haenel : Sophie
  • Antoine Reinartz : Thibault

 


E dins lu pòste, un tau filme es l’enchaison de se pausar la question « d’ente ven lu mòt « gay » » e de’n obludar l’ipotesí occitana, afe, qu’es entau que vira lu monde.

Alors que le film de Robin Campillo, « 120 battements par minute », vient d’être choisi pour représenter la France aux Oscars, voici un retour sur l’histoire du mot « gay », qui remonte au début du XXe siècle aux Etats-Unis.

 

Barbara

L’istòria ne’n 3 linhas es la d’un tipe vòu far un documentarí sus la chantosa Barbara, mai conegut sos lu chafre de la « dama ne’n negre ». Un documentarí que sembla mau aisat de far perque lu vejaire dau tipe sus son subgier chanja dins lu temps.

Sei pas un afogat dau genre « biopic », mai que tot quante qu’es sus daus, o de las, artistes. Quante qu’es sus un pintre, vesem ralament lu tipe pinturar ; i a mai d’una vetz ‘n’istòria per far creire que la creaci’ es ‘n afar d’asard e/o de folia. Mas de las vetz, i a daus chap-d’obra coma « Serafina ».
Quante lu biopic es sus un chantor, o sem portats per las musicas, e dins ‘queu cas, l’istòria montrada es ‘na seguida de concerts, o i a la vita de montrada, mas montrar un chantor sans l’escotar chantar es un pauc colhon.
Dins los filmes sus las chantosas, i a lu sus Callas de pas tròp mau, un sus Cloclo — sei per l’eclectisme e apres lu cinema, « bais… » — o, i aguet una comedia musicala realisada d’apres las musicas d’Abba, fòrt ben facha, que las musicas chusidas l’eriáns per contar tot autra chausa.
Dau còp tardí un pauc per anar veire un filme sus Barbara. E fin finalament, p’una esitaci’ per vos dire d’anar lu veire.
I a lu filme dins lu filme, un chause qu’aime ben, e aquí, sem boirats per lu realisator qu’aima tant l’actriça de son filme que l’eimatge dins lu filme de l’actritz. Adonc, l’istòria de la vita de la Barbara es montrada, un còp lu temps d’una tornada, puei l’eimatge d’archiva, puei l’eimatge dau filme dins lu filme.
Entau, i a pas lu probleme de voler semblar de tròp, mai que tot per lu ròtle d’una chantosa. La Jeana Balibar es mervelhosa, ela sembla sens tròp ressemblar, ela chanta sens imitar, ela juga lu persontage sens lu copiar. Aquò, ò comprenem dins un segond ròtle coma lu de l’acordeoniste, que l’actor es fòrt grand, que lu vertadier eriá de talha semblabla a la de la Barbara.
Entau fasent, podem escotar « Nantes » sens montar dins los arias.

Un darnier mòt sus lu biais qu’es chantat « Perlimpinpin » per Lou Casa, ‘na miraudia.

Un filme dau Mathieu Amalric, lactritz principala es : Jeanne Balibar

-!-

Per cas que desiretz pas anar veire lu filme, veiquí un filmonet de l’INA.