Quitament un an de musicas occitanas

Me songe aver parlat i a gaire de far un bilheton sus los cedes que i a d’escotar meijon, v-òc-es, sei d’enquera dau temps daus cédés. ‘Quò se troba que, comandas apres comandas, ujan, sens ò voler, faguí un pitit viatge dins l’Occitania musicala.

Adonc ‘na revuda daus tres darniers cedes achaptats dins la linga (mesfiatz v’autres que sei pas un grand critique per la musica, ai p’unas educaci’s dins ‘queu domeni).

Joan Francés Tisnèr « Tralhaires, dins la piada dau Felix Arnaudin »

Me tòrne pus ‘pelar se qu’es fin 2019 o b’etot a la desbuta de 2020, sabe que i aguet un « En Ondas » (>òc) per ne’n parlar, i aguet maitot « París-Inter » (>fr) e puei forçadament, ‘chabí per ‘chaptar lu cede.

Escotar lu cede fuguet una condici’ per estre benaise lu temps dau NaHaiWriMo, per estre benaise e ne’n bona condici’. ‘Quò fai un bra’e momint qu’aviá pas tant escotat ser e mandin la mesma musica. Paubre. Un tau « boiradís » d’estile — ‘tenci’, res de meschaënt — minutas apres minutas, perque mai d’un bocin desbuta par una parola culhida, ‘na forma de colectatge, puei ven de la musica, moderna e/o tradicionala e/o tot boirat. Aquò es per me plar, tant ò dire. Mai d’una vetz, me creguí chas los de « $oviet:France » o dins un album de la « Meredith Monk ». Aquò me fasiá fòrt estranh, un pauc coma ‘ver tornar trobar lu temps de la jounessa, lu temps daus 20ans, lu temps de viure a la Sostrana.

Afe, i a aviá la linga, daus sons, e, sus ‘na clau USB, e aquò compta bra’ament, la mesa ne’n eimatges. ‘Tenci’, pas un concert filmat, mas daus eimatges servats daus temps de las repetici’s, daus eimatges que son porgietats lu temps de l’espectacle segond l’endrech ente eu es jugat.

Veiquí daus liams

La Mal Coiffée « …e los leons »

« La mau cofada » tant coma los dau « còr de la plana » an un quauquares d’especiau per ma cultura « musicala e occitana » que, per tot dire, son los que la fagueten intrar dins la modernitat. Non per los teistes, màs per la musica e lu biais de chantar. D’enquera ‘na vetz, parle ‘quí d’un biais generau e dau mesma biais de mon embonilh, pas d’una vertat granda e universala. I aguet daus modernes avant, dins 50ans, passarán per ancians aus uelhs e a las aurelhas daus modernes d’aqueu moment.

Vau pas vos contar aura ma vita musicala e mai-que-tot mon desboiradís personau liat a l’enfança dintra çò qu’es mau ‘pelat « folclòr » quante qu’es de la musica tradicionala e/o populara.

Adonc ujan, me pensava ‘chapat un cede, puei, sabe grand coma faguí mon compte, vei-me-quí coma ‘n autre, e rencure res dins l’afar.

« … E los leons » es tirat d’un obratge dau Henry Bauchau, « Diotime et les lions » un conta publiat chas Actes Sud/Babel), virat, o beleu adaptat se v’autres aimatz mielhs, e musicat per Laurent Cavalié.

L’istòria est la d’una goiata que sos ancessors son daus leons. Quante la societat te balha ’na plaça mas que ‘questa plaça e pas per te, te fau batalhar per restar viva.

Veiquí daus liams

  • E lu tison d’un spectacle de teatre d’auei :

A la quinte « Avau »

Per ne’n ‘chabar mai ‘quela p’ita persentaci’, de la musica dau Lemosin.

La granda granda granda surpresa d’aquela fin d’annada, un chause mai grand per mon peron qu’auria estat la fin de la pandemia intergalactica, que chascun sap que l’Union Galactica es darrier tot aquò, non pas blamar los pangolins o sabem que.

« A la quinte » es ‘na tropelada de cinc votz, cinc votz de femnas, cinc votz de bana per chantar en occitan… dau Lemosin. Los 16 titres nos menan dins lu biais lu mai tradiciaunau de la forma, de l’eisercici e, d’un còp dins ‘na modernitat crana. Prenguí beucòp de plaser d’escotar lu disque, las fenestras dubertas sus la negra nuech e la coreta de l’immòble, ente lu resson fach daus efiechs estranhs.

Forçament, i a daus chants tradicionaus, daus chants comuns au domeni d’òc — per eisemple « sus lu pont d’a Lion » que se tròba mai-se-tot sus lu cede de musicas a dançar de chas « verd e blu » — e l’escritura dau Jan Dau Melhau.

Fau comprener que en amont, i aguet un trabalh de culhida de las paròlas, desempui d’annadas, e dins la colada dau chant d’òc, sem dins l’avau dau fluví.

Veiquí daus liams


Obludetz pas que l’IEO dau lemosin ten ‘na botica dins lu monde fisique, mas, dins ‘quilhs temps sòrnes, podetz maitot passar per los mondes virtuaus (>òc-fr). Podetz comandar sens portar pena per vòstra moneda, son dau monde fiable.


Un commentaire

  1. Mercés hòrt Rapieta : augan que i avón tanben los excellentissimes discs de Cocanha Puput, d’Artús Cerc e las cantas filmes de Rodín e plen plen d’autes. Viscan musica e dança!

Les commentaires sont fermés.