Amor de luenh – 2

— Quau-que-siàia, afortisses que parletem d’autra chausa, qu’es de dire pas çò que veniám de gaitar, que fuguet gran pas l’obgier dau nòstre bargassatís dau ser. Coma tu ò ditz, am boifats l’eimatge sus lu mur, e comprene pus res. Coma poguetem n’autres daissar la p’ita chambra per chamjar res a la nòstra costuma d’aqueu temps, per ‘quela permenada, la mesma mila vetz parriera, la chariera dau cemeterí que junh, tras las vinhas, la rota dau pòrt, l’embarcadèra dau bac e la remolinada de l’aiga sos los pontons, dins la fanha. Blaia en faça e las nivors bassas sus l’estuarí, puei, tornar per la ‘gleisa, lu vilatge, lu solelh aprep se coijar dins nos uelhs, e lu vent, luquau ven totjorns de la granda aiga. Afe, coma poguetem far coma se ‘quò ne’n era de res, de daissar darrier nos lu misterí d’aquel eimatge sur lu mur, que p’unas ipotesis eriá per nos plare, qu’auriá faugut avieisar, tant qu’eu se persentava, que la causa auriá deguda estre charchada, rasonablament, passionament, auriá faugut esperar un pauc per saber çò qu’eu ‘nava se passar per l’eimatge, ‘quò que m’aviá manhada. E perque eu ‘chabet per dispareisser, raubat per lu solelh, beleu auriam ‘guts n’autres mestier d’esperar per assistar a la soá dispareguda, per lu mens taschar de comprener la soá parici’ ? Comprene pas la leugieretat d’aquela permenada, d’aquilhs perpaus sens utilitat, daus borrilhs de favas tòst obludats, alaidonc que veniam d’encontrar aquela fòrma de lutz que la paraula ne pòt la despinhar, que jamai tornetem veire, siá que pensetem jamai eissaiar de la susprener un còp de mai, siá que jamai la se tornet balhar d’estre vuda, que n’autres aguetem pas la fe per ela, e pas fisança dins n’autres, dins nos senses desvelhats, ‘quel apres mieijorn d’estiu, pas plus de creianças dins lu poder tornar reveire un fenomene fisique, afe per desinteres per çò que nos eriá balhat d’estre vut, coma un moment de merces.
— Veiquí pas la graça aura.
— V-òc-es lu merces, perque sem mai d’una vetz dins lu margolis e lu malur, minjam pas a nòstre sadou, nos pacientam pus gaire e nos trobam dins la necessitat. ‘Quò es pas donar tots los jorns per la vita de viure ‘na tela esmoci’, unica, soda e per res, liada a p’unas afecci’s, p’uns interes o b’etot esperada, d’una simplicitat tala dins lu don que ne’n sem tot esblugits, avenguts, las jambas copadas, lu cur afogat, l’esperit esmervelhat per l’esblausida d’una faça que se pòt vreire, e simpla e mauaisada de dire, perque ne’n parlam nonmas mai nos mòts limitats. ‘Vieisa coma sem apres parlar. E te, e me, sabem pas parlar de çò que viguetem.
De mesma per la fòrma precisa d’una nibla, nòstre lengagte es paubre, ai pas los mòts per te descriure las nivoladas de l’estuarí, infinidament parrieras e lu lur contrari, de tant lestas involuci’s e disparici’s, e tornadís, fasent creire la venguda forbiada o austera, de mai d’unas sòrtas de charas, de còrs e d’autres materiaus dau monde, que coneissem, de voras bestias e de meravilhosas, daus gigants, de las femnas belas, daus nans, de las flors de lis e de pivena, de drakkars, d’angeus, de limauds coma los esmochets, los pescha-bernats e los jais, e las unicòrnas o los diables o los monards e los conilhs, dragons, coma sedariás e gasas, velors e suaris de tela orlada d’aur, e ondadas de l’ocean dins de las colors d’argent viu o de turquesa, los mòts viran autorn e comparan, quau-que-siàia son de bingois, maus fideus, saben pas dire de la fòrma chamjanta de la nivòl, que ne se pòt praticament pas percebre, mutaci’ sens fin, mai de las vitessas lentas lentas, pertant d’una tròp granda acceleraci’ per qu’aguesse lu temps de sonjar, de pensar, de trobar los mòts, desjà la fòrma s’es espotida, desapareguda, ‘catada sos ‘n’autra que la nautor, l’eschala e la natura boiran a tots los òrdres de grandor, afe, ne ‘vieisas tu pas, per mon eisemple de la nivòl, que tasche de te montrar quandben çò que viguetem eriá un quauquares simple e mauaisat de la mesma vetz. Mas aquò nos en balhet perque te e me, desempui lu temps, chascun a la nòstra mòda, ne’n servam un remembre. Sens ne’n aver jamai tornat parlar, l’eimatge eriá conhada dins lu fons daus nòstres uelhs, d’avieisar sos nos parparela maufrat las milas e milas nuechs de som, que au momint ente ne’n parle, de creire de bona fe l’aver raibada e de te contar mon raibe, tu te’n ‘pelas t’etot, tu tesmonhas, ditz que òc per la realitat de la chausa vuda.
— Me sosven que tu me crides, qu’eriá apres besiclar sus mon libre dins la chalor d’aquel apres mieijorn, a l’ombra dau telhou, e que me sei dressat e me portí dins la chambreta, dins un demiei som, un pauc chafrolhat de la cridada bela facha a la fenestra.

Pòdetz far la linga de palha aquí :

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l'aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s

Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur la façon dont les données de vos commentaires sont traitées.