7 Janas dins un territorí d’exil — Epiloguí

Charles-Éric eriá pas a son aise ‘queu mandin davant son bòle de Chocapic©.
Dins lu pòste, l’estacion locala parlava de la nevia, dau gibre pertot, de las temperaturas d’aqueu prumier de decembre de 2017.
Sa femna li demandet çò que lu tracassava que eu semblava anar mau. Eu diguet que dins la nuech eu faguet daus chauchavelhs. Eu s’eriá vut dins ‘na meijon de retirada sens saber de que far. Dau monde avián trobats sa bicicleta e lu charchavan. Se, tots los jorns, eu pensava a una torna que semblava une femna mai los piaus corts. Aquò fasiá un mès que ela eriá totjorn aquí, de l’espiar, e puei un jorn, eu poriá acertar que ‘la li fonçet dessus per lu far s’esvedelar. Ela li semblava pas desconeguda mas eu sauriá pas ne’n balhar un nom.
Lu pitit desjunar passat, eu anet far sas ablucions dins la salla d’aiga, ‘chabet de se perparar e prenguet sa becana per anar a la gara visitar lu chantier.
Eu i encontret l’Olivier e lu Serge que vengueten lu saludar.
Aquò glisava un pauc d’empertot ‘queu mandin de decembre, mesma sus lu chantier. Charles-Éric eriá aura a son aise. Ilhs se permenavan au mitan de las machinas, daus traucs. Coma aquò fasiá fòrt fred ‘queu mandin, degun eriá sus lu chantier, sauv ilhs tres.
D’un còp las gròssas lumiras qu’esclaravan lu chantier fugueten cuadas — auvarí, intervencion umana, zò sauran jamai —.
Pus res d’aviesar mas Charles-Éric desirava continuar. ‘Queu progier eriá lu darnier per se, l’un daus mai importants ne’n qualitat de simbòu. Eu continuet d’aicí los prumiers traucs per las grandas pilas. Eu se ‘vancet sens far ‘tencion au pès que se tendet davant se.
Lu trauc eriá profond, la cridada fuguet estofada per la nevia que ne’n ‘chabava de davalar.
Dietz minutas apres, un obrier comencet de colar dau ciment per l’avenidor de la megalopòla.

_ _ _ _ _

310 mòts e fin finala dau NaNoWriMo de 2017. Resta d’ostar las fautas, tornar escriur tau o tau passatge e li balhar ’na fòrma.

Publicités