7 Janas dins un territorí d’exil — Jana Jugan

Per parlar, ‘la parlet la goiata dins lu forgon daus pompiers que ’la menava a la Sorça. ‘Quò ne’n ‘chabava pus :
« Cel es vivant… una granda meijon… ‘na santa… un tren de viatjors… »
Ela parlava per bocins, qu’eriá clar, afe dau punt de vuda de çò qu’um podiá comprener, que lu sens se, semblava coma una tireta desversada. Tot desboirar.
Urosadament, i aviá un pompier per notar los mòts.
« Beucòp de meijons… los pagans passan la corda au còu dau Marc… liceu… un poëta… »
E la goiata se raletava coma un chin qu’a set.
« un balon… un parque… un tren per las merchandisas… de las mongetas… monsur Cel… »
Coma far per la far metre tot dins lu bon sens. Degun semblava saber, e, chascun i anava per taschar de la far restar suausa. Que finalament, ‘la ‘guesse estada montada sus la sóa bicicleta au momint que la veitura ‘ribava, ‘la fuguesse mòrta aura. Una persona dins lu camion damandet se qu’eriá possibla que la Toineta a ‘gut aver una revelacion.
« Que fuguesse la goiata presa per jugar la Jana, de las gents aurian cridats au miracle. Aquí, me songe mesma pas que ‘la nos tornesse coma l’istòria dau tuneu blanc clafit de lumira, sem pas dins un filme. I aguet beleu un quauquares per la manhar, beleu que ela es de la familha dau Cel, de la vetz.
— Çò que seriá be, qu’es que ‘la balhesse un nom de rua, entau poriám anar s’assegurar que ‘la ne’n conta pas.
— I a pas una istòria de marmòtas e de papierons dins una propaganda.
— Tu ses tròp racionau.
— I a pas mestier d’aquò faguet lu passatger » dins lu camion daus pompiers. E lu tipe d’eisplicar son biais de perpensar.
Ela nos parla de liceu, de parque, de meijon, adonc, ai fach traçar per l’ordinator ‘quilhs elements sus un plan de la comunautat. Puei, veiquí ente son los ralhs daus trens, se n’autres servam Marc coma nom de canton, beleu donc lu quartier St Marc, veiquí lu luòc ente i a ne’n mai d’un poëta coma lu Gaston Couté i a un parque, de que jugar mai un balon, e, ‘na granda meijon mai de las mongetas, la meijon de retirada.
Aquela informacion fuguet tòst balhada aus policiers que manqueten pas de viste anar gietar un còp d’uelh.
D’efiech, arribaten rua Jana Jugan puis rua de Bellebat davant la granda bastissa de la p’itas soras daus paubres. Damandaten de parlar a la directriça que comprenguet la rason de la visita. Ela los menet dins una chambra ente se pausava l’òme qu’ilhs charchavan desempuei un mes. Monsur Cel, l’elegit disparegut.
L’òme semblava un pauc perdut.
La directriça eispliquet que ‘las lu trobaten un mandin, sos un aubre, entau, sens papiers, mai un calau a la testa. Per charitat, elas lu gardeten, sens saber res de se.
Un daus policier montret a monsur Cel la fotografia de la becana trobada.
« Qu’es la vòstra ? L’am trobada »
Los pitits uelhs tuats, dau Cel, se ralumeten còp-sec.
« ‘Tencion vau m’esvedelaaaaaaaaaaar!»
E lu tipe se levet dau fautuelh, torner far de las gestas coma per se protegiar, un momint, avant de comprener qu’eu eriá dins ‘na chambra. Eu s’espofidet de rire e comencet de contar coma son auvarís li ribet.
Un apres mieijorn, passat ‘na conferença sus los chivaliers pagans de l’an mile au lac de Paladru dins la sala Abert Camus, eu s’entornet per la pista rue daus Drechs Umans a la meijon de l’OCU, dins lu sens contrari de la marcha. Au niveu dau pont, au dessus de la rua de Bellebat, eu se ‘pelava qu’una becana assistada electricament fonçava sus se. Eu poguet pas l’eschivar e davalet per dessus la paret dins la rua, puei, eu se trainet d’aici ente aquí, sens saber perque. Aviá gardat mon casque, es entau qu’aguí pas de mau. Fierament, monsur Cel montret son casque pinturar a las colors dau Brazil, auròs.
Un daus policiers damandet se eu sabiá perque sa becana se trobava a St Jan de Braye, que la rua Jana Jugan es luenh de la rua Jana Champillou.
Monsiur Cel ne’n diguet res, beleu que la persona sus la becana electrica la prenguet per la ‘catar, aures.
Aura, son los jornalistes, la premsa, la television, las radiòs que arriban d’un costat per far l’informacion. Odileon Rivoirais s’etot arribava. Lu regent de l’OCU aviá lu sosrire a las pòtas,
Eu ‘vancet vers son amic de trente ans e li balhet una bona punhada de man.
« Uròs de te saber vivant. Mai ta reviscolada, qu’es la fin d’una istòria que duret tròp ».

 

_ _ _ _ _

770 mòts

Publicités