7 Janas dins un territorí d’exil — Miracle

Dos jorns de beus temps, Très de plueia per farjar lu vestit a la ciutat johanica, un vestit d’aquela color grisa que los comunicant disan « minerala ». D’enquera un jorn ente dau mandin au ser, ‘quò la videt.
Gaubert aviá d’enquera un jorn ‘chabat sa jornada au liceu. Eu esperava una vetz de mai sa maire que coma de costuma vai pausar sa veitura jurta davant lu portillon, un pauc coma tot lu monde fai per dire verai. I a be quauquas vetz un cicliste per cridar apres sa banda o son espaci ; per bastir una bula personala, an que de far de la sofrologia visualisatritz chas sa maire, ilhs tot.
Dins lu Qashqai© negre, Alavina escota lu pòste.
Ela es uròsa que l’instalacion dau merchat de Nadau prene un pauc la plaça dins l’actualitat radiofonica locala sus l’afar d’aqueu monsur Cel, que, ela aima ben se permenar dins los merchats esmai se semblant un pauc tots.
Antan, los dimencs, mai son òme, fagueten los merchats de Melun e de Dijon, ne’n mai d’aqueu d’Orléans. L’originalitat eriá beleu pas dins los produchs, dins las colors, dins las grandas rodas, mas ela se trobava alhor. A Melun, n’i avia pas de nevia sintetic, que a Dijon, la pinturan de jaune quante a Orleans, ela es blancha. Coma la puretat. I a be dau monde per trobar far, per iò rencurar, mas se n’autres los escotavam, faudriá de las boticas d’estat ente tots los produchs se semblarián, coma au temps daus comunistes. Aquò seriá d’una paubretat.
Aquela pensada fasiá paur a Alvina que gronet un pauc. Ela montet lu chaufage dins sa veitura e esperet son goiat que deviá pus gaire tardar. Aura ela eriá urosa d’estre dins lu momint persent. Aura, avecque la chalor dins la veitura ela acceptava la plueia daus ciaus sus la vila, dins la rua, sus sa veitura, sus sas vitras.
« Òrange, la radiò bluïa coma la terra d’Orleans, sieis ora mens dietz. Dins dietz minuatas lu jornau dau ser ente tornarem sus la chaussida de la goiata que vai incharnar dueinan Jana d’Ar… »

D’enquera un jorns ente quò fai pas bon gietar un cicliste sus la rota.
Novembre de 2019 deu aura estre lu mes lu mai pluviòs despui longtemps. Qu’es pas de creire tota quela plueia. Aquò comencet a la surtida de la forest d’Orleans e dau còp eu passet per Fleury per eschivar de traucar la rota nacionala, e puei que passar per Saran es pauc agradiu sos la plueia. Eu metet lu cap au pus cort segond lu pitit det dins lu vent.
Coma la via verta es purida, eu descidet donc de rotlar sus la rota que semblava d’enquera nueva, ela, puei eu bifurque au mitan de las meijonadas avant de junher la gara. E quò contunhava de ploure. Molhat per molhat, autan prener dau costat non amenajat dau cimeteri per ‘tenher la rua Zola.

Gaubert achabet per surtir e s’avançava per traucar la rota, envelopat de son menteu de lana, flaquint-flacau. Eu montet dins lu Qashqai© negre. Un còp sieitat, sa maire bischat, eu ‘lumet lu pòste :
« Òrange, la radiò bluïa coma la terra d’Orleans, sieis ora mens cinc. Dins cinc minutas, lu jornau dau ser… »

Crauc ! Entau eriá lu bruch dau retrovisor tornat de biais sus una veitura mal estacionada.
Tuuuuuuuuut ! Eriá la musica d’una veitura apres rundir.
« Vau te tuar » fuguet la miaça urlada per una automobilista, lu carreu baissat, « vau te tuar ».
Lu cicliste davant tant de colèra esprimada, descidet de se ‘restar quand-mesma au fuòc. Darrier se, la veitura ne’n ‘chabava pas d’usar de la trompeta. Marchatz saber, beleu la dau jutjament darnier. Que la conductriça urlava de las insurtas envers lu cicliste.
Lu cicliste, se, se torner, e creguet comprener que eu avia degut desjà rabatre lu retrovisor. Adonc, mesma per la gent de drecha, la pedagogia per l’eisempla semblava ne pas marchar. Eu se risquet de cridar s’etot un « la darnièra vetz, diguetez que i aviá una urgença medicala, de que qu’i a auei ? Setz la Jana de l’annada ? »

Coma las filas torneten pertir, la tipessa aguet beu s’espomounar de dire quauquares, que degun l’escotava pus, Piarron faguet tot son possible per se plaçar de faiçon de poder tornar a man mança au bot de la rota. Jos la plueia, i aviá daus conductors que comprenaven çò qu’eu desirava far, adonc, li daissaten lu passatge.
Mas, ad un fuòc, veiquí la veitura negra tornada, e lu carreu costat conductor baissat.
« Aquò te ‘musa d’esbolhar ma veitura !
— Mas ela es pas ‘bolhada…
— Aquò te vai d’esbolhar lu retrovisor… Saloperia de cicliste
— Eratz sus la pista… 135 euros
— E te, tu ses ben dins lu colidor daus bus que tu a res d’i far !
— ? ? ? »

La plueia destrempa
Los fuòcs, marcatges, esgots…
Tot sembla New-York

La veitura desmaret e faguet dau ziga-zaga davant la becana.
« Òrange, vos balha ne’n prumier lu nom de la goiata chaussida per incharnar Jana, ujan, ela se ‘pela… »
La conductritz fasia talament ben los ziga-zagas que ela ‘chabet per enquilhar sa veitura dins l’espací per los pietons, au mitan de las vias.
Per un còp dau asard, la nòstra Toineta traucava la rua per aquí per anar prener lu tramway. La goiata fuguet ejectada e anet davalar dins lu restant de flors au mitan de la forcha.
Dins la veitura, los cossins se gonfleten e la testa d’Alavina venguet tustar la sirena.
La jòuna filha se tornet quilhar de’n pès, au mitan de l’erba. Chucada, ela se metet de dire « L’ai vuda, l’ai vuda ». Dau monde se precipitavan per l’aidar, la tenir. « Sabe, aura ».
Alavina ela tot surtet de sa veitura, per la granda vitra, aidada per Piarron. Ela se metet de marmusar de las chausas coma « tant que i a tant de veituras, la becana es dangierosa ». Ela semblava res comprener a çò qu’ela faguet « aquò es dau bons sens comprenetz ». Piarron aidet egalament son filh.
Toineta ‘vançava e ne’n ‘chabava pus de desparlar « monsur Cel es a costat de la Dama. La Dama blancha, los ai vut tots dos ».

Sonia quitava de l’espaci becana dau dessos de la gara quante ‘quò ‘ribet. Forçament, ela surtet de que fotografiar, de que enregistrar. Los secors aribavan que las sirenas los devancian. Qu’eriá temps per chascuns de los laissar trabalhar. D’autant mai que visiblament i aviá mai de paur que de ben.
Sonia s’aprueimet dau Piarron e li diguet que ela iriá be dins un cafè. Mas avant, ela escotet ‘quela frasa dicha per la Toineta « Cel es vivant, eu es entorat de mongetas ».

1120 mòts

Publicités