7 Janas dins un territorí d’exil — Jana d’Arc

Lu temps dau NaNoWriMo es ‘ribat. 30 jorns d’escritura per fin finalament far un libreton de quauques 30000 mòts per mon perron. I arribí pas antan, l’an d’avant pas mai, mas sei pas desesperat. Ujan, aquò se parla de bicicleta, un jorn dins la linga d’aur, un autre sus mon cahier « vélo » dins la linga francèsa.

‘Tencion, prene pas lu temps de me legir, adonc i a de las fautas. Elas van estre ostadas dins un second temps.

(\_/)
=°·°=
« )_(« 

Toineta, sa biaça sus l’espantla, anava vers la bibliotèca Mauricí Genevoix. Ela se pauset un momint davant lu jardin per gaitar las fuelhas dins l’aiga, coma daus peissons d’aur. La paret veirina de la biblioteca de la Sorça li fasiá pus paur aura, mas, ela se ’pelava que pus p’ita…
Ela se ‘vançet un pauc dins l’intrada e damandet ad una femna ente eriá lu persentor per preparar la chausida de la goiata que vai incharnar Jana, l’eroïna locala. La femna li diguet que a la sega d’una pana dau reseu informatique e de modificacions dau darnier moment, li fau anar au chasteu de la Motta-Sanguin, au bot dau pont Thinat.
Toineta tornet chas ela, rua Lugoj. Avant de prener sa bicicleta, ela se pauset la question de saber se lu tramway ‘nava estre pus rapide. Puei non, la bicicleta li balhava mai de libertat, mens d’einuegs maitot, e finalament, a condicion de pas estre tardiva, ela passara entau chas sa granda far un portament. Per ‘queu cas, ela prenguet son gileton fluo, que las lumiras de son vetete marchavan coma faliá.
Dins la rua Romain Rolland, un tipe dins una grossa veitura insurtet la sàvia goiata au nom qu’ela eriá pas a sa plaça sus lu trepador. La jouna filha diguet res. Lu vironzeu passat, lu mesma tipe se trobet davant ela, estationat dins la rua per parlar a sos amics. Ela faguet ‘tencion per sautar sus la via dau tramway, mas aribada au niveu de se, ela se faguet insurtat un còp de mai. Aquò faguet rire los amics dau tipe, sauv un que li diguet de laisset la goiata passar. Lu tipe respondet per un còp de klaxon avant de s’esbraciar. Quau que siàia, Toineta juget mai segur de demorar per una vetz sus la plata-fòrma d’aici l’intrada dau campus, afe, d’aici la fin de la partida carelada. Apres, ela sabiá que quò seriá aisat de segre la rota avant lu parc Florau e la sola pista de l’aglomeracion, lu long de la via rapida.
Sola, ela fasiá ralement de las gestas contra, o a l’encontra de las veituras. Qu’eriá pas l’enveia que li mancava, mas, estre dins ‘na veitura fai mudar la persona la pus genta ne’n un monstre, que quò siguesse per los conducadors o per las conductritz. Ela aviá totjorn l’eimatge dau filmonet ente Goofy muda ne’n Mister Hyde ‘na vetz montar dins sa caissa. Parelhament, ela eriá aura ribada a la via verta, per traucar lu cuòu dau parc. Se ‘restar, una vetz de mai. Desempuei los travaus, far d’enquera mai ‘tencion a las veituras, que la charja es portada nonmàs per los pus febles.
Afe, Toineta se diguet que coma la Jana dins son temps, ela deviá estre brava dins l’adversitat, e forçament coratgosa, presta d’anar au davant de las dificultats. Veiquí la pista, sos un pitit solelh de novembre que li disiá la benvenguda. Totjorn de se sonjar dins lu ròtle, Toineta faguet de sa bicicleta un chavau, non, un destrier. Los auseus erián sos companhs dau momint. Passat sos la granda rota, per lu pitit pont eriá coma traucar Leire e se saber sauvatriça de la ciutat li balhave lu ‘lanç. Ela despasset dau monde que patinava e daus permenors. Toineta se penset ne’n far de tròp e se calmet còp sec, que far Jana, qu’eria pas jugar un ròtle.
Traucar la forcha de St Jan lu Blanc, qu’eriá arribar leu-leu au pont, adonc au chasteu. D’enquera encontrar ‘quela via rapida, vertadiera serp d’un autre temps. ‘Na fòrma de modernitat.
Au naut dau pont, ela se ‘restet un pauc per avieisa lu fluví colar. Sus lu pont dau chamin de fer, daus permenors e mai que tot un tren. Lu bruch desvelhet quauques auseus pausats sus la paret dau mitan de l’achanau. Toineta filava aura sus l’aiga per entau dire, puei d’enquera un vironzeu e lu chasteu.
Daus aneus per las becanas, un jardin, desparier e i a pus que de passar l’intrada. Ela se persentet.
« Setz coratgosa de far de la bicicleta, mas sabetz, estre Jana d’Arc qu’es pas estre Jeannie Longo » li diguet la dama de l’arcuelh, ‘na femna cofada coma fau, un talhor gris e un còu Claudina. Ela menet la goiata dins ‘na peça ente i aviá doas autras goiatas apres emplir un dorsier.
« Vei-ne’n-qui un per vos. Sabetz que fau estre de la bona religion e la praticar, fau estre au liceu, e passar dau temps de far lu ben autorn de vos. I a desjà dietz candidatas, ne’n fau per lu mens una de mai, autradement, mais vos tres aquí persentas… coma setz la darniera ‘ribada, nos vos ostarem de la lista, que treize, afe, comprenetz, i a pas d’aquò chas nos ».
Faliá ‘na bona demiei ora per remplir lu dorsier per la prumièra inscripcion.
Toineta obludet pas de prener la lista daus papierons per los pairs. Que, se ela eriá selectionada, i a un plen trabalh per ilhs, la menar aquí, la menar alaï, estre present per quò o acceptar tau chause. Toineta se fiava a son estela per estre chaussida dau comitat. Sa granda coma sa maire ne’n rebavan desempui longtemps. Despuei tota pita, quante ela auriá mielhs aimat anar far la corsa mai sa bicicleta tot chamin, sa mair li fasiá la leiçon « creses tu que Jana a ton atge fasiá de la bicicleta ». Una vetz, la goiata tentet de dire que la bicicleta eria estada gran inventada, que sa granda li diguet de pas respondre. Lu temps passet e ela se prenguet au juòc.
Vei-la-quí aura apres far de la bicicleta sus lu chamin dau retorn, un còp de mai lu pont, Leire, la via rapida. Passat lu bocin de la rota pertajat coma las veituras de los que fan los vargiers obriers, ela prenguet lu passatge sos la via rapida. Refach i a gaire, d’enquera pus malaisat aura mai las lumiras que geinan, dau monde l’avian maquilhat.

Tiens, ils ont repeint
Nique la BAC’anale
Je suis une ZAD

D’enquera un tuneu, lu dau chamin de far, e Toineta sera rua dau cinhe d’aur. Sa granda l’esperava mai una galeta e topin de confitura, mas lu lop eriá aus abonats absents. Mauriceta li parlet de la serada ente ela passet a la television.

Publicités