7 Janas dins un territorí d’exil — Velorucion

Mesfiatz v’autres que ai lu cerveu gripat, coma aier au ser. Desjà que fase de las fautas « normalament »…

 

L’esquipada per ‘quela fin de mandinada preniá lu temps e lu soleh sus lu bassuelh de La Cagolha, lu sòu endrech d’enquera popularí dins ‘queu quartier refach tot nuòu per la toristalha e lu capitalisme vert.
Per los que son de passatge, mais daus guides coma la Sonia o lu Piarron, faudriá saber dire que non. Lu Guilhem que dins son trabalh de medecin se trobet quauquavetz autravetz a Orleans aviá ‘gut l’enveia de montrar l’endrech a sa femna.
A la desbuta eu tornet pas coneitre lu quartier Dunois, que dins son temps qu’eriá ‘na caserna. Forçadament, aura que la caserna es duberta, la plaça d’armas plantada d’aubre ente los goiats jugan, e tots ’quilhs imòbles vides. Mai que tot, se fagueten prener per los tracassons pausats per los cicliste, que un es estat traçat per un creisant de la plata terra.
« O beleu un tipe de l’armada que fasia filat los soudards drechs, drechs, drechs, drechs. Soudards faguetem un carrat.
— I a res mas qu’una femna que faguet pas son servici per ne’n contar
— Quante tornetem de la sala de St Jan La Ruelle, filetem drech per estre segur de demorar vivants, diguet ’na Silvana quitament apres purar de rire. Ne’n vese de las conarias de fach per las bicicletas mas, aquelas, los banturles de la meraria las avian vertadierament obludar e fin finalament, las gietatan ‘quí coma un chin fai d’una marda, e d’enquera, un chin per chiar corba l’eschina çò que balha un movament…
— Silvana, sem apres minjar, diguet Sonia.
— E aquò ‘chabará tot parrier fumarier, ajutet lu Guilhem »
Per chamjar, Eu continuet sus las meijons de plasers, aura venguda residença de naut estanding, e eu diguet de novelas conarias sus los borges e lu sexe.
« E te Silvana, ò laisse dire.
— Que voes tu i far, eriám pas maridats dins ‘queu temps, lu coneissia quitament pas. Pòde pas negn estre jalosa ».
E lu coble tornet pertir que los jòunes d’auei son minhards mas vivan dins un monde ente ne’n disen e ne’n montran mai qu’ilhs ne’n fan.
« A veiquí lu Piarron que vai nos dire lu secret dau jorn, diguet Silvana. Te’n prengue, ‘nam comandar lu càfe dins cinc minutas. Fai te servir maitot un bocin de gasteu o sabe que, as mai l’abituda de l’endrech que me.
— Vau prener daus « pastéis de nata » que lu fornissor d’Helena es lu chap de tota la vila. Pensarai a mon regime un autre jorn.
— As mai de reserva que n’autres mas te segrem. Adonc, L’afar dau jorn ? »
Piarron balhet pas de responsa, coma a son abituda res dire e la sola faiçon de pas ne’n dire.
Eu prenguet lu jornau daissat dubert sus la liberacion dau volor de bicicleta, afe, lu revendor. De ne’n creire lu jornau, lu tipe aviá be trobat la bicicleta pausada au Clau dau Mas, dins St Jan de Braye. Eu trabalhava sus un chantier de renovacion, a la fin de la linha dau tramway, e un ser, mai daus amics, eu restet far la festa. Per s’entornar, coma i avia pus de tramway, eu marchet un pauc avant de veire ’na bicicleta dins un buisson. Eu prenguet la bicicleta e rintret chas se.
Lu jornau disiá que lu tipe aviá conduch los policier a l’endrech, rue Jan Champillou, ente eu trobet la becana, mas las charchas balheten res. Per aver la patz, lu mèra de St Jan, lu Anton Dekatlov faguet venir ‘na vejanta que tot lu monde s’esbaubibava davant lu asard daus noms de ruas. La carotièra ne’n contet ela tot mas lu monde es uròs d’un res.
« De que ne’n pensa la policièra apres estre anar sus plaça aier ?
— Ela pensa que passat mieijorn vam far la velorucion puei nos entornaram prener un tren per la Rochala. Que los chasteus de Leire seron d’enquera quilhat drech l’an propchan, diguet Guilhem.
— Mas, la femna dau medecin se troba estre la policiera interojada, e, ela a drech de parlar quante ela es interojada, i a pas mestier de li dire sos drechs.
— Los vielhs cobles !
— Te, la goiata desliarada, liberada. Nos verem a nadau. Pense que per un afar de bicicleta trobada, i a pas de que ne’n far un roman. Es beleu un escran de fumada per ‘catar d’autras vertats mai grandas dins la comunautat urbana. Coma la nòstra jornalista la mai aimada, pense que lu teleferique seriá estat apres estre bastit, lu cadavre seriá en sos pès. Mas, entau, sens aver far legida dau dorsier, pense solament que lu momint es ’ribat de prener los càfes, e de t’escotar mon Piarron, sus la tóa mandinada ».
Piarron bufet un còp, mas, ’na vetz los càfes e los pastís servits, eu comencet son raconte per la fin dau mandin. Que quauqu’un ‘pelet los servicis especiaus apres ‘ver cregut veire un lop dins la forest d’Orleans. Forçament, degueten escotar lu tipe, seriòs dins son testimonhatge, degueten anar veire de las traças daissadas dins un chamin, qu’es de dire daus piaus e ‘na dent. Tota una esquipa passet lu mandin dins los buescs, per finalament tombar sus un de la banda daus MIB, que son chin eriá crebat. Un gròs chin, mas lu tipe desirava lu botar ne’n terra, dins ’na fòrma de cereminiau pacan coma ò fasiá sos ancestors.
« Segond se, que qu’eriá lu filh d’un Monsur que pòde pas balhar lu nom. Mas desempuei la meitat dau sègle XIX, sa familha es dins la politica locala, e pas la mans dins la terra de Bauça. Afe. E arser, fau me far eiscusas que, ai pas totjorn un mestier aisat ».
Lu gendarme coma ò disian la gent, nonmas un emplejat d’un servicis de rensenhaments — despartament creianças — especialisat dins los afars « anormaus », coma los aplechs luminòs non identifiats, las bestias sauvatjas o b’etot las paraleidolias, lu gendarme adonc aviá estat ‘pelat que daus ròsges umans ‘vian estats vuts dins los deschiers fotuts defòra per de las gents estranhs.
D’esfiech, i aviá un tapon de besilh desposat dins la rua de Borgonha. Coma de costuma, i aguet lu que se metet de cridar que jamai la meraria daissariá far aquò davant la prefectura, una p’ita vielha los piaus blonds s’aprochet d’una gendarmeta e li esplicava que i a un restaurant chinès, adonc, fau pas charchar d’ente venián los rosges. Una autra ela parlava de l’espiçaria tenguda per un indian, adonc, fau pas ‘nar corer lu monde per saber d’ente los rosges venián. Un jòune mai un casqueton pausat davant darrier diguet que son veisin eriá jusieu, e que, i a un temps d’aquò, ilhs fasián la venda de jòuna filha per daus païs au luech…
« ‘Tendatz v’autres, qu’eriá ben daus rosges, dins las pobelas, mas daus rosges de plastique. Avián estat tirat d’un esquelete conhat dins ‘na valisa, la d’un vielh sindicaliste. L’esquelete ‘viá estat permenat longtemps dins de las manifestacions, per dire que lu monde désirava pas crebat entau o d’enquera que qu’eriá temps d’enterrar la perpausicion de lei, afe, ‘na repersentacion dau combat.
— E quò te fai rire, diguet la jornalista. Aqueu tipe aviá un raibe, qu’es beleu pas la peina de lu tuar un second còp.
— Sabem que te, tu ses totjorn apres permenar ta boitia per dire que tu voles pas crebar. De las envibladuras, resmai, ‘na persentacion dau monde dins l’esterotipe.
— Iò sabe, lu monde eissista pas.
— Coma n’autres venem de junher lu punt filò, podem beleu enfilar nos costumas per la parada ».
E lu monde de la brassaria, viguet la Silvana se mascarar ne’n Princessa Leïa, lu Guilhem ne’n Dark Vador, la jornalista ne’n Luke Skywalker, sou lu Piarron se desguisava pas, per aura, ne’n Obi-Wan Kenobi. Eu aviá damandat lu triportor de la bolangaria per menar de que far dau son.
L’esquipada quitet entau la Cagolha, e montet la rua per anar directament rua Jana d’Arc avant d’atenher, rua reiala, l’avant garda de la prumiera velorucion de nuech. Forçament, i aguet dau monde per còp sec daissat los giletons jaunes, entau fasent, se plaçar dau costat de l’obscuritat, e dès que Obi-Wan desclenchet la musica, qu’eriá de las bicicletas « neonisadas » que se montravan.
Daus grands goiats.
Passat las jornalistalhas, los prumiers parteten sus l’air de la marcha de l’Emperor, sus lu pont Jordí V, aquò fasiá son efiech per junhet la gleisa St Marceu. Davant la gleisa, los occitans fagueten ‘na paus e marmusaten de bana « adjatz n’autres », de segur, bilhats autradament, serián estat capables d’anar far brutlar un lumet..
Sus la plaçeta, beleu un cent de personas totas bilhadas de giletons jaunes, de lum davant, de lum darrier, d’autres s’erian ‘musats de metre ‘na chandela, d’autres ‘na guirlanda de nadau.
La passa-chariera partet, se montret, faguet dau bruch e de la lum avant de s’entornar dins la ciutat non sens fiertat. La fin se passet davant la catedrala, de beure un pauc, mai beucòp de moderacion, de minjar, tròp, dintra los gasteus veganian, los sens glutene, los quò quí, los quò lai.
Una festa.

_ _ _ _

~1510 mòts

Publicités