7 Janas dins un territorí d’exil — Maria-Joanna

« Bonjorn, coma v’autres anatz ? Quò ben dos jorns que vos am pas vuts. Sem ‘vendres aüei, v-òc-es dau lendeman que ‘chaptetetz ‘na becana.
— Me’n parletz pas, manquí me far esbolhar, dau còp, trabalhí sarrada chas me ’quilhs dos jorns.
— E mas n’autres i sem per res, Fau pas iò gardar per v’autres.
— Iò sabe, mas qu’es pus fòrt que me. Eriá tota esmoguda d’aver degut eschivar ‘na veitura per un movament que manquet me far m’esvedelar, mai que tot que la conductritz risiava. Afe, mai de paur que de mau, mas, aquò me fai m’esmalir.
— Setz ‘na sanguina, acordada a la vòstra bicicleta iranja.
— Setz fin bolongier, per la peina vau vos prener doas bocins de gasteus a las notz.
— Podetz mai le prener dins son entier. Aime ben veire las gents minjar. »
La vita de quartier, quitament ‘na vita de familha.
Nòu òras, bassez de temps per daissar la rua de Borgogna e anar a la gara. Fin finalament, agueten beleu rason los amics de chamjar de jorn per venir, entau la jornalista deguet pausar sos libres mai sas enquestas per surtir. Aquò fasiá dau ben de prener l’alen un bon còp, ‘na plena bufada, puei doas. Far de la bicicleta es un remedí contre los turments de la vita.
La rua dau Bordon blanc eriá voida, la rua Petit maitot, lu pitit passatge au mitan dau parc per se garar, lu liceu, puei lu bolevard e la rota dau cemeterí. Tot anava ben, ela pensava pas estre tardiera, d’autant mai que, aquò se fai de las vetz, ela faguet coma ‘na corsa mai una autra ciclista sus ‘na pertida dau tragier.
Tot anava ben, ela pensava pas estre tardiera, mas qu’eriá sens comptar sus un pitit vielh qu’arribava mai son velo de libre servicí, a contre-sens. Sarrats tots dos dins l’estron de ciment, per l’eschivar, Sonia anet crebar un peneu sus lu trepador au cemeterí. E dau còp, res per ò adobar.
Lu darnier boçin dau tragier se faguet mai la becana dins fna man, lu porta-onda dins l’autra. Lu Piarron se moquet un pauc d’ela çò que la faguet montar roge. Mas, dau mesma biais, ela sabiá qu’eu ‘nava pas tardat a venir l’aidar. Mens de cinq minutas e totjorn de l’avança sus los amics que venian.
Silvana mai son òme, lu Guilhem davaleten dau tren. Coma dins mantas gara, fau segre la procession daus viatjors. Per quilhs-quí i a la majoritat que vai prener lu tramway per anar dins lu centre urban, i a forçament los que fagueten venir un chaufor o son per prener un taxi, pauc van ’chabar lu chamin d’a pè o prener lu teleferique.
Silvana mai son òme, ilhs permenavan chasqu’un velo que se plevaja.
« Mesfia te ! Tu ses apres pinça lu caotchoc.
— Mas non, qu’es ton chause dur que me geina. Qu’es prò espes per me.
— Mas, non, tu t’i ses mau presa. Fau surtir lu besilh avant de posar.
— Entau, pòde i anar a fond avant de possar »
Silvana mai lu Gulhem s’espofideten de rire.
« Ilhs setz trapats tots dos. N’autres podiam vos escotar d’aici Tours.
— Que se que sai pas m’eisplicar coma adobar ma roda…
— Forçament.»
Los quatre amics parteten de rire que beleu la scena eriá plasenta vuda dau « defòra ».
Piarron ‘chabet vista la reparacion de la ròda crebada lu temps que los dos visitors desplejavan las lurs becanas. Ben organisats, ilhs avian las biaças adaptadas e fugueten rapidament prests per pertir.
‘Quò fuguet descidat de partir, lu Piarron davant, per guidar los toristes, la Sonia darriera, que ela eriá pas dins la vila desempuei longtemps.
« N’autres vam pas passar per la plata-fòrma dau tramway mas per la rua ente i a una banda pinturada, puei passaram de l’autre costat dau cemeteri, que la rua es larja, vam segre un pauc de la rua Vignat avant de prener per lu darrier dau palais daus sports, ente davalaram lu temps de la visita.
— Mas, Jania me faguet pas passar per aquí
— Beleu, mas am lu temps avant de desjunar, adonc un pauc de cultura fai pas de mau, es-quò pas ? — Eeeeeee, faguet Silvana, qu’es aquò ? Diguet ela, apres avieisar un “Maria-Joanna, te vòle” pinturar ne’n grand sus la facada dau parc de stationament.
— Son daus graffiti, que de las vetz los jòunes.
— Daus jòunes que son grands per ò far d’aquela talha.
— Beleu que monteten los uns sus los autres, diguet un Guilhem uròs de sa nastretat »
Silvana, en qualitat de policiera, eriá totjorn de fusinar l’eime d’un païs e una tala pintura la chifonava. Perque las autoritats las laissaten aquí, perque una tala frasa… Ela aprofeitet dau viatge per pausar de las questions a son amija Sonia. ‘Quela quí manquet de li parlar de la desparicion dau cel mai de sa becana que tornet.
La policiera damandet ente ne’n eriá l’enquesta, las pistas ente se fasián las charchas. Son òme li faguet la remarca que ela eriá ne’n vacanças. Fin finalament, ela damandet a la jornalista çò que ela, ‘la pensava de l’afar.
« Sei pas de la poliça, ò sabes te. Lu mèra fai tot per orientar vers los militants ciclistes que se serián venjat de la politica dau Cel. Mas i crese gaire, que tant lu super progier d’autò-rotas per bicicletas, tant la politica ciclaba, tant las eideias per far ‘vançar la partica de la becana son esvanesis. Adonc, son daus bruchs. Aures. De me-mesma, lu teleferique seriá pas dubert, que lu Cel seriá sos un posteu, metut aquí per lu mera actuau.
— Son de las acussacions lordas.
— Lu monde politique es poplat de gròs margauds que fan “grouard” non pas miaular. Pòde pas de dire mai de chausas sus l’afar que lu monde aquí bargassa pauc. Mas se tu vòes, passat mieijorn, podem anar a l’endrech ente la becana fuguet trobada.
— O nos permenar dins la ciutat, diguet un Guilhem un pauc enervat.
— Verem apres minjar et fna vetz los afars pausats a l’ostelaria »
Lu grop arribet rua Albert Laville, l’enchaison de descendre, que la rua es dins un sòu sens per circular, e que per visitar, fau levar lu nas.
« Sem pas aquí dins una pertida toristica de la ciutat. L’esquipa fai la promocion dau centre villa, nonmàs dau centre, mas aquí, dins ‘quela rua, l’architectura se ten. Sem dins una architectura dicha « art decò », un pauc pertot, en defòra dau palais. E trobaretz los motius dins las ruas alentorn, e degun per i levar lu nas. Sabetz çò que pense de la toristalha. Coma deman i a la velorucion, perpause que passat mieijorn, anessen ente la becana fuguet trobada mas, per mon chamin, quitarem l’art decò per un pauc d’architectura utilitara e una meijon « art noveu », dins lu quartier St Marc. Que aquí maitot, res es fach per balhar l’enveia. Afe, es entau. »
Lu Piarron chabet aquí son ròtle de guide per tornar far pertir lu grop vers lu Campanile de la rua de la Republisca, ostelaria reservada per très jorns.

 


~1170 mòts

Publicités