7 Janas dins un territorí d’exil — Rua Emili Zola

Lu temps dau NaNoWriMo es ‘ribat. 30 jorns d’escritura per fin finalament far un libreton de quauques 30000 mòts per mon perron. I arribí pas antan, l’an d’avant pas mai, mas sei pas desesperat. Ujan, aquò se parla de bicicleta, un jorn dins la linga d’aur, un autre sus mon cahier « vélo » dins la linga francèsa.

(\_/)
=°·°=
« )_(« 

7 Janas dins un territorí d’exil — Rua Emili Zola

D’enquera un jorn ente la plueia faguet tot per estre lu sòu vestit de la ciutat johanicana. Dau mandin au ser, ‘quò la videt, un pauc, quitament pus, e ‘quò i torna.
Per Gaubert i aviá pus per finir la jornada que de surtir dau liceu, traucar la cort, passar la clida metalica e tornar trobar la chalor de la veitura de sa maire. Mas avant li faliá se pleget dins son manteu de lana, entau fasent se sonjava poder eschivar la plueia.
Tras lu portilhon, blocat per lu nombre daus que desiran surtir, eu viguet la rua que li fai faça. Eu apercebet lu Qashqai© negre de sa maire e se metet de songet còp-sec que las linhas de la p’ita veitura son d’enquera originalas pausadas au mitan d’aqueu barrí traçat mai ‘na regla. L’architectura es son interest dins la vita.

‘Queu quartier d’Orleans, chafrat « quartier gara », fuguet esbolhat au temps de la darnièra guerra. De segur, ‘na vetz la patz tornada i aguet dau monde per lu tornar occupar, mas dins las annadas seissantas, seissantas dietz, la meraria i faguet « un’ entrepresa de modernisacion » doç eufemisme per dire netoiatge, desconstruccion, autòrota urbana, tot aquò sens obludar la gara ne’n elem-mesma. Lu bastiment datava dau sègle dietz-e-nuòu, de l’epòca de l’arribava dau tren, çò que desjà seriá pas fach sens mau, e fuguet esbolhat.
Adonc, los decidors aprofeicheten de la « modernisacion » per rasar tot aquò e batir « moderne », « vent noveu », « vitessa ». D’aucuns disen « servir los interests perticuliers de l’estreula e dau compas ». La resulta se montra dins las linhas tant drechas que l’autoritarisme d’aquela politica.

« D’enquera un jorn sans jòia » se pensava Alavina Madalyn dins sa p’ita veitura apres esperar son goiat. Ela descidet de iò botar sus son fiu Twitter© coma « estat d’esperit dau jorn ».
Ela eriá aquí apres atendre, coma ela atendet ‘na pertida de la jornada lu monde que venguet pas consurtat dins son salon de sofrologia. Alavina fai maitot l’energisatritz e composa per aquò de las vetz de las chansons que ’la chanta coma sos fideus ‘companhada de son òrgue Bontempi©. Chantan, clapan de las mans, aquò fai pas de mau e bota la gent ne’n jòia per pas char.
« Un aubre dins un topinon de ciment… là là là… Chaca Chaca Chaca ! Montra d’enquera un pauc de verd… là là là… Chaca Chaca Chaca ! E soata montar de la terra vers los ciaus… »
O b’etot bancuar los mòts dins le second vèrs « Dau verd, d’enquera ne’n montra un pauc » aquò fará una assonança vibratoira dins la chançon. Veiquí las nòtas presas per Alvina dins lu pitit quasernet que jamai la quitava.
Ela eriá uròsa de se saber dins la capacitat d’analisar lu monde entau e disiá un grand marces de poder lu vieisar entau, tras la vitra de sa veitura pausada sus la banda ciclabla, lu temps de la surtida de l’escòla, davant un aubre entopinar de beton.

Gaubert ‘chabet per se montrar e ‘nava per traucar la rota, flaquint-flacau.

D’enquera un d’aquilhs jorns que los ciclistes se ‘pelan longtemps.
Segur sem au mes de novembre, segur aquò vòu dire dau vent, de la plueia, segur fau ajutar lu chanjament d’ora, adonc mai la nuech que ‘riba de pus en pus tòst. Res de nuòu annadas apres annadas e estre ne’n 2019 chanja res sauv que passat ‘na jornada de trabalh ente tot anguet mau, Piarron auriá aimat un pitit pauc de doçor dins son tragier becabesunha non pas ‘na forma de maralha mesma quante la jornada de trabalh es ‘chabada.
Sos la plueia e lu vent 15km ne’n semblan lu triple. E de que qu’es quela brancha au mitan dau chamin dins la forest d’Orleans, e de que qu’es p’ita serva au mitan de la rua, e de que que fai aqueu alimaç davant, de creire que la plueia li davala pas dessus… afe, aquò será beleu l’enchaison d’un chapitre dins lu NaNoWriMo d’escrire ‘na vetz lavat e la sopa minjadala, o d’enquera un haiku :

Estranha cagolha
Fladint fladau de jaune
Glissa becana.

‘Quela eideia maitot d’estre passat per lu chause dau cimenterí, se songet lu Piarron. Afe, veiquí la rua Emili Zola, una sola prioritat a drecha au niveu de l’anciana preison, daus fuòcs mau aranjats, ‘na rota drecha que vai vista, un bocin de bolevard e bentòst la meijon.
« A vieisa me ‘quela colha que daissa son estationament davant la librairia sans res ‘gaitar ». Tinc tinc tinc, faguet la soneta devenguda muda per la plueia. La veitura s’arestet nete e laisset passar lu cicliste, que se mesma se ’restet au fuòc passat au roge, jurtà costat dau bus de la region. Eu sap que li faudrá se mesfiar lu long de la banda d’autant mai que lu temps vai pas aidar per rotlar de bana.

Dos gardas campanhaus passavan dins ‘queu vargier de mobilier urban. Lu fuòc passet au verd.

Gaubert montet dins lu Qashqai© negre. Un còp sieitat, sa maire bischat, eu ‘lumet lu pòste :
« Òrange, la radiò bluïa coma la terra d’Orleans, sieis ora mens cinc. Dins cinc minutas, lu jornau dau ser… »

Crauc faguet lu retrovisor rebatut. D’un costat lu bus, de l’autre la veitura estationada coma un chin iò fai de sa marda, lu cicliste songet de’n prumier a sa securitat. ‘Quò plòu, eu vòu rintrar chas se. Eu passet au pus aisat.

D’enquera un fuòc, d’enquera se ‘restar.
Un timplat sus l’espantla faguet se virat nòstre Piarron.
« Aquò te ‘musa d’esbolhar ma veitura !
— Mas, mas, mas…
— Aquò te vai d’esbolhar lu retrovisor… Jan la Colha !
— Mas, mas, mas, v’autres eratz sus la pista…
— As toschat ma veitura.
— Ai nonmàs rebatut lu retro…
— I avia ‘n’urgença medicala, sei sofrologa.
— Perdon ? I a pas los pompiers davant l’escòla, la poliça pas-mai. I a p’una urgença. L’amenda es de 135 euros.
— Mon goiat es malaude.
— Qu’es ‘quò, e me sei la reina d’Anglerra !
— N’autres nos arretrobarem »

La scena faguet rire los badeus qu’esperavan per traucar. Lu cicliste tornet prener sa rota, la veitura le doblet per li copar la rota lu fuòc d’apres.
Dins la veitura, Gaubert damandet a sa maire de se calmar. Eu montet lu son dau pòste :
« L’informacion dau jorn es que la bicicleta de Monsur Cel, l’elegit disparegut desempuei un mes, aquesta bicicleta es estada tornada trobada. Lu mera d’Orleans, Odileon Rivoirais, prumier consòu d’Orleans Cumunautat Urbana iò confirmet, la becana es la de Monsur Cel.
Tornam ‘pelat que eu eriá l’elegit a la politica ciclista de la vila e de la comunautat. Sos pròpches ‘vian alartats las autoritats quante lu vigueten pas totnar d’una permenada de contròle dins la vila de St Jan de Braye. Qu’es d’alhors alai que fuguet tornet trobada sa becana.
N’autres ne’n diran un pauc mai dins lu jornau de sieis oras e demiei ente serem ne’n directe mai la nòstra corespondança ».


~1170 mòts. Mesfiatz v’autres que per aura, la periodicitat dins la publicaci’ es pas trobada, d’autant mai que ujan, i a fase maitot en francès, aquí (>fr). Las correcci’s se feran ‘n’autra vetz.

Publicités

Une réflexion sur “7 Janas dins un territorí d’exil — Rua Emili Zola

Les commentaires sont fermés.