Te disen ? – 君の名は – Your Name

Le prumier bilhet de l’annada sos la fòrma d’un long-metratge d’animacion que vei-ne’n-quí l’istòria :

Mitsuha, ‘na goiata que viu dins ‘na familha ‘tachada a quauquas tradicions, pensa anar viure a Tōkyō, que la capanha l’enuia. ‘La se sonja pas poder veire son raibe eissir un jorn, o beleu ‘na nuech, dins la peu dau Taki, un jòune d’enquera au liceu.
Tras sos raibes, Mitsuha viu la vita dau goiat ad un punt de realitat tau que ‘la crei la viure, ‘quela realitat… d’aici qu’un jorn, ‘la descubra que lu Taki raibe d’una vita dins las montanhas au mitan d’una familha ancianna.
Un liam bassez estranh se forja dintra los dos còrs, que las lurs destinats van estre per entau dire jaspidas.

Per tot dire, i a dau monde per cridar a la meravelha, serai un pauc pus pertajat. Lu chap d’òbra dau Makoto Shinkai es per me « 5cm per seconda » (>lm) e sei pas segur de tornar avieisar mon vejaire. Mesma se i a los temas abituaus dau tipe :
– lu dessenh,
– los trens, dins un sens, dins ‘n’autres, coma de « las bóitias fisicas » que portan las destinats dau monde au jorn lu jorn,
– de la musica que podem sens far d’error ‘pelar « japonesa », sens nos mocar maitot,
– ‘n’istòria d’amor basada sus lu languissament daus momentons apres fugir.

E pertant, i a dedins de desvelopat ‘na tematica « suspresa » per mon perron, la dau « chanjament d’identitat ». De segur, quante lu tipe se desvelha dins lu còrs de la Mitsuha, la prumiera chausa qu’eu fai es de se tripotar los tetons, e v-òc-es, qu’es risible perque la situacion torna mai d’una vetz, la de se desvelhar, e es entau que podem saber se qu’es la filha-filha o la filha-goiat que van aver auei au pitit desjunat e a l’escòla. E tant iò dire, la goiata se desvelha ela-tot dins lu còrs dau Taki-kun, ela se toscha mas se tripota pas. Enmaliciats que setz ! 🙂

‘Queu chanjament es degut ad una cometa que copa los ciaus ne’n dos d’un fiu colorat, lu mesma fiu de l’eisistança daus dos amoros.
La cometa es maitot aquí per nos tornar dire que la vita es breva, que çò qu’am aüei durara beleu pas deman. Sem dins un filme japones, que una fin d’una chausa, mesma deguda a un aboliment, es la desbuta d’una autra ; aquò fai sonjar au tsunami de 2011.

Adonc fau pas creire que sem dins ‘na fòrma de « Matriça », que i a la vita raibada e la vita veraïa, avecque daus eroïs que se daissarian daus messatges sus çò qu’ilhs fagueten dins la jornada tras daus « jornaus intimis » tenguts sus los porta-ondas.

Vau pas tròp ne’n contar per pas dire la fin, mas i a ‘na scena que vieisem las goiatas far dau sake d’un biais estranh, qu’es de dire que ‘las « minjan » lu riz per ò crupir passat un temps e quò se ditz que la fermentacion es « lançada ». Vòle pas ne’n contar tròp sus la fin mas lu sake sembla far de l’effieich au Taki.

Adonc d’anar veire per curiositat.

 

Publicités