Oncḁ̐làu – 13

Oncḁ̐làu – 13

« ∝ ┘╞┘, ╘╢┘╘ ┌├ ╔╡╗╘… ╢╔ ╕╢┬ ╗╢┬╡┘ ∞ {Non, tant de mòrt… am pas rason !}

— ∝ ┬╫┼ ╧╞╔╢┘┌╞╗, ┬├╘╥ ┬╫┬ ╩╢ ╘┤╗╗╟. ╢╘╥ ╕╢╗╩╢╗ ╫┘ ╢┼╧ ╟ ╘╡╗╘ ╔ ╢┬ ┬┤║ ╩╫ ┬╡╫ ┌├ ╧╡╔╕╗┤┘┤╗ ∞ {Suau comandor, setz sus la terra. Atz parlar un pauc a tòrt mas sei lu sòu de comprener.}

— Vos damande perdon, me sei laissar portar dins mon durmir.

— ‘Quò pòt ‘ribar a tot lu monde, mesma ad un comandor de l’Union. Dijatz donc, parletetz ∝╧┴╪┼╣╟∞ la linga de l’Empiri Fred. Non pas que ‘quò siguesse bandit mas la linga de l’Union es l’aUI.

— D’efech.

— Pòde vos damandar d’ente ‘quò ven ? I a d’enquera un quart d’ora ‘vant l’arribada a la gara d’Esgolesme.

— I a pas mestier de tant de temps per dire que passat mas estudas, beleu per anar contre mos pairs, ‘ní perpausar mos servicís a los de l’Empiri. Mon grand eriá dins la prumièra esquipa de contacte coma la terra e mon pair menet lu tot prumier contacte fisique ne’n 2492. Quitament tres cents apres anava trabalhar coma ‘n’autra organisacion espaciala. Los de l’Empiri ne’n erián d’enquera de dobtar que l’uman fuguesse una espeça evoluada e lu temps de la guerra, ilhs fasián daus « prelevaments » qu’erián metuts sus lu compte daus oïans. Torní prener mos afars e me metí a la disposicion de l’Union. Veiquí, sei luenh d’estre l’espion vengut de la galaxia.

— ‘Via pauc de dobte. E raibassetz soventas vetz ne’n ∝╧┴╪┼╣╟∞ ?

— La nervositat de pas trobar la clau dins l’afar de l’atentat. Màs dijatz me, v’autres tot la parlatz ?

— Sei d’una familha de merchant. La linga daus molecularistes es lu toki pona, n’autres l’usan mentalament.

— Ai ‘n’amija que parla toki pona coma los aubres e los ‘limauds…

— As ‘n’amija terrianna, te, lu rapietausor jamai aürós, diguet lu comandor a l’adressa dau Zopsi que veniá d’intrar dins lu compartiment.

— V-òc-es. Una reclusa mesma.

— Una que ? damandet l’Aimat. »

Lu jornaliste auriá vougut ‘pelar l’avatar de la xenològa per que la leiçon siguesse facha coma fau, mas, fugueten separats lu temps dau viatge per de las rasons de securitat. Adonc eu parlet sòlet de l’ordre de las reclusas.

Cresiá saber que las reclusas erián ‘na fòrma anciana de mortificacion tornada mesa au jorn a la desbuta daus desboiradís climatiques, coma se de las personas, qua’iment totjorn de las femnas, embarradas apres prejar per l’umanitat podián entau chamjar quauquares a la destinat de la planeta ; eu pensava que lu temps de las reclusas aviá tornat desbutat au sègle XXIII de l’umanitat, pas d’enquera unida.

Son amija, la reclusa limosina limerò 10, Almòdia, li aviá contat son temps de noviciat dins l’encastre d’un reportage, puei eu eriá mai d’una vetz tornat la veire, ‘questa femna sola dins son reliquari, vertadiera memòria umana daus temps passats. Ela aviá passat las cinc prumieras annadas a servir l’ancianna reclusa, puei, jòuna noviça, ela passet dietz ans d’aprener, coma un libre « la memòria de l’umanitat ». Qu’es d’un vertadier trabalh sus se-mesma que lu jornaliste parlava, emai eu sabiá pas tròp coma erián las relacions d’intra las autras reclusas dins l’Euròpa, que lu movament aviá mai-que-tot pres dins ‘quela pertida de la planeta. Eu sonjava ad una fòrma de « peu organica » per farjat de las interaccions mas sens certitudas. Quau que siàia, eu sabiá que l’ensenhament se fai per memorisacion, « a l’anciana », non pas coma quò se passa per los escolans modernes, per « bonhadas mediaticas ». D’alhor, per estre reclusa, fau pas aver son patrimoní genetique de manhat, una reclusa deu aver nonmàs daus « biocites santos ». Mesma se las son aura maitrejadas, las malàudias geneticas son degudas a ‘na reaccion dau còrps, composat de celulas indiferenciadas que se boiran los unas las autras. Lu Zopsi suspisonava un quauquares de tipicament uman dins ‘quela condicion de puretat, mas sens poder iò desvelopar.

« Sabiá res d’aquela afar de reclusa, diguet lu moleculariste, afe, l’istòria nos portet jurta Esgolesme. D’aici que descubrissem que qu’es ‘na faula inventada per un jornaliste…

— Mai-me-tot ne’n aviá jamai auvit parlat. Fau dire que los umans son pas los darniers de farjar ‘na creiença d’un pitit res.

— Eliseu, tu ses pas prò sovent sus terra, vei-lu-quí lu perdeque. Aimarai qu’anguessem la veire, mesma conhada dins son cagibit, ela sap de las chausas que tu pòdes pas eimatginar. »

La surtida se fasiá dins la perdida centrala de la gara d’Esgolesme, que la copòla de veire fasiá veire los movament de l’aiga au dessus daus viatjors. Au mitan d’aqueu monde l’iofada d’una choeta ne’n transiguet mau d’un, e l’auseu anet se pardre dins la structura que portava tot ‘queu veire.

La surprisa dau jorn per los repersantants de l’Union fuguet que la Lodèva eriá tornada, per de verai. Ela s’armoniset coma son avatar e lu desactivet. Malaürosadament, ela eriá portosa de meschaëntas novelas sus las intencions per lu vòte a la chancelaria, mas, determinada d’aidar trobar la responsa. De segur, la chancelaria eriá pas tot dins la vita, mas ela auriá mielhs aimat veire daus pro-UE dins la testa de lista. L’enquesta podiá esgar las chausa, beleu.

Quistar Esgolesme per junher ‘na reclusa eriá pas sa chausida prumiera, que ela auriá vougut anar directament per elitroptère ne’n Finlanda. Mas, de far un pauc de chamin dins un policròss marcat dau sinhe de l’Union eriá una faiçon de montrar a las islas lemosinas, per las que son abitadas, que los de la capitala los obludavan pas.

Lu temps de la preparacion dau viatge, ela aviá damandat aus autoritats d’Esgolesme que lu policròss de l’Union siguesse seguit d’un tracasson analisator de l’estat de las costas, dau climat. Aquò per permettre de saber se las cartas devián estre tornadas esditadas.

Lu policròss blindat eriá davant los portaus de proteccion de la vila, blindat e acompanhat de dos droïdes de la poliça. Gròs carrat vitrat, pausar sus de las pautas, los policròss erián d’una talha dobla que los idròs, aëròs o terracròss. Ne’n mai de la talha, sa polivalença ne’n fasiá un veïcule adaptat per las p’itas montanhas copadas de ribieras, de las vetz sos la nevia, au mitan dau vent.

Qu’eriá lu veïcule per daus cantons coma lu Lemosin, aura la darniera terra avant la mar granda. Lu canton eriá composat daus darniers contre-fòrts dau Massiu Centrau e d’un archipel d’islas. Las p’itas rassís la mar erián desabitadas, las se trobavan tot lu long de la frontiera nòrd, dins un arc d’aicí los pitits monts dau sud, que ilhs gardavan aisadament de la montada de las aigas. Dins lu mitan d’aquel arc, copilhat coma de la dentela, i aviá na lenga de terra que junhava la gara d’Esgolesme a Lemòtges, restada la vila la pus granda dau canton.

Lu comandor desirava pas passat son temps dins de las vilaudarias e damandet de passar au pus còrt per junher los monts d’Ambasac. Los oficiaus de Lemòtges, coma los d’Esgolesme aurián que de ronhar aupres daus avatars eteriques progietats lòrs daus disnars mondains.

Publicités