L’istòria « zen » dau dimars

Coma sus Jornalet© ‘quò se parlet de creienças daus uns daus autres, de fusinar mon ciber-quasernet a la charcha de bocins de teistes*, me rendí compte que n’aia jamai dich res sus un certan libre « zen » – que las referanças seron balhadas lu momint ‘ribat.

Adonc, lu temps de l’estiu, afe d’aici la miei-aust, i vai i aver de las istòrias « zen », e qu’es pas un noveu tireton dau caïer. Me fau nonmàs aretrobar lu libreton, mas podetz esperar coma ‘quela istòria :

Una vetz, i aviá dos monges perduts dins ‘na tempesta de nèvia. Lu pus vielh diguet :

« Veiquí ‘na chauna, ‘nem i durmir per la nueit. Troba de que nos ‘lumar un bon fuòc. »

Lu segond charchet dins los alentorns e trobet res. ‘Laidonc, lu vielh disset :

« Es pas tant greu que ‘quò. N’autres vam estre acialats de la nèvia, ‘nam brutlar aquela statua dau Budhā. ‘La nos chaufará la nuech.  »

Lu jòune protestet, qu’eriá brutlar lu Diau©. Entau fasent, lendeman mandin, se desvelheten. Lu jòune aviset lu vielh après farfolhar dins las cendras.

« Perdequè fasetz ‘quò ? »

«Maucresent que te ses, quante un Budhā murís, son cur deven un diamant, e ne’n trobe p’una traça. Afè, sem vius tots dos d’aver fach un fuec ; deguetem far brutlar nonmàs dau buesc ».

 

Quela istòria es bona per destriar lu principí (lu buesc) dau fenomena (l’estatua). De segur, son pas totas las cresenças que pensolhan entau de lurs diaus mai lurs profetes, e se iò fau, i luman lu fuòc.


  • quò seriá rinjat !
Publicités