L’òme apres córrer

« The running man » es un filme de la fin de las annadas 80, mai lu Schwarzenegger, la Alonso.

Sem dins l’annada 2017, l’economia dau monde es ebolhada, i a pus res pertot. Que quò siguesse ‘n afar d’aiga, de petròli, de que minjar, tot es controlat, racionat. Los governs militaris copilheten los païs ne’n cantons sus losquaus son davaladas de las leis tarriblas.

Lu montra-colhon es controlat per l’estat maitot. Lu juòc que plai lu mai au monde es lu de « l’òme apres córrer ».

Mas, quau que siàia, se los arts tant coma la musica o los amusadaments son susvelhats, emai los eivís siguessen censurats, i a un grop de personnas que sautet d’aquela societat per resistar.

Qu’es un filme d’acci’ que aus jorns d’auëi sembla pas tròp neci emai las annadas 80 siguessen fòrt presentas dins los ‘bilhaments o las colors per eisemple, sens obludar las musicas. I a mesma de l’umor. Segur qu’es un pauc datat mas pas vielhòt.

Ne’n prene la desfença perque l’istòria es bona, pas eslunhada de la vita d’auëi, i a mas de veire l’importança daus reseus faussadament ‘pelats sociaus, de la televicolha mai los « juecs » coma quò se’n fai veire, o lu spòrt que ne’n bradassa mai d’un.

A la desbuta, apres l’episodi de la preison, qu’es ‘na varianta dau monde pintrat dins 1984 qu’es montrada. La televici’ es pertot, i a ‘na cridada d-a desnonçar los que pensan pas coma fau.

Un pauc pus luenh, vesem coma son farjadas las informaci’s, o d’enquera, coma qu’es ditz dins lu juòc, lu monde davant lu montra-colhon son pas dins las ruas.

Veire un tau juec ‘ribat dins lu fenestron es mas ‘n afar d’annadas. Ujan, i a lu pè-balon d’un costat, los juòcs totalitaris de l’autre o la becana nacionalista per occupar lu temps de cerveu « disponible ».

Publicités