Colapsològia – kolapso

Diluns qu’eriá congier per me, lu darnier jorn de prener per l’annada, forçadament, sos la plueia. Lu ser, mai los de la Descreissança aürosa, bargassetem sus la davalada granda – l’abasit, l’esbolhadit, l’abissada – l’esfondrament apres ‘ribar desempuei la legida de dos libres que los bilhetons son per ‘ribar.

Dimars mandin, ‘quò la vidava, e partissí trabalhar quau que siàia mai ma becana. Los fuòcs clinhotavan un pauc pertot, mas, res de mai. D’un còp, intre doas flacas, m’aretrobe dins un gaulhasson mai de l’aiga naut d’aici lu tierç de la roda.

Ne’n fau mai per me ‘restar e me mete de sonjar au coriel que vau escrire sus la tematica :

« Los escrichs ancians ò disen… 3 jorns de plueia… de l’aiga d’aici que Leire vira sus ela mesma per tornar a sa sorça… »

Dins los buescs, ad un momint me ‘reste un còp de mai per m’apercebre qu’ai de l’aiga d’aici lu naut de la roda. Tant colha que sei, non pas pensolhar sus ma conaria, molhat per molhat, eriá apres bicicletar dins ‘na serva que sautet de tant d’aiga. Prene ‘n autre chamin, que sabe i trobar un tuquet… que se troba sos l’aiga. E marda, de que qu’es ‘ribet ?

Coma cranhe mai los crocodiles que non pas los camions, vau prener la RN20, mas la p’ita rota es barrada, lu tuneu sos las vias de chamin de far i es maitot, me fau ‘nar querre ‘na rota que passa per dessur las vias.

I a de las veituras garadas pertot coma los chins ò fan de lur marda, e un gris a la nautor de la p’ita rota. ‘Qu’eriá lu de l’aiga. ‘Chabe per ‘ribar au trabalh, me sonjava estre tardier…

Aquí ‘viá pus l’enveia de ne’n contar, 10 cm d’aiga dins mon bureu, lu sòu dau debas, de l’aiga dins l’atalhier. Aide sauvar çò que pòt iò estre, mas me songe pas que l’aiga poguesse d’enquera montar, desjà, quauqu’un m’auriá dich que… Tant pissar dins un violon, lu ‘mercres lendeman, lu niveau aviá doblat, lu dijòu 10 cm de mai.

De segur, i a de la gents mai maluròs que n’autres. Degun es estat blassat e vam beleu poder nos instalar dins daus bureus provisorís dès diluns, mas, deve dire que quò manha un pauc.

 

IMG_0077
L’Aerò-tren au mitan de l’aiga que barrava lu chamin

 

Lasta lundo estis mia lasta tago de ferio, mi pasis lin sub la pluvo. Vespere, kun la AAM – Asocio por la Afabla Malkresko – ni parolis pri la kolapso kiu alvenas.

Marde matene, sub pluvo, enkoraŭ, mi foriris biciklante. La trafiklumoj blinkis kaj veturante, mi nur konstatis ke la pluvo falegis. Subite, inter du flakoj, mi retrovas min en ia truo kun la akvo ĝis la suba mezo de la rado.

Necesas pli por haltigi min, sed en la arbaro, mi devas rapide stopi ĉar mi havas akvon preskaŭ supre la radoj. Idioto ! Alia vojo gvidas min al la lago kiu havas eloviĝas en la arbaro. Mi timas pli la krokodilojn ol la kamionojn do, mi prenas la RN20.

Alveninta al Cercottes, 8cm de akvo inundas mian oficejon kaj la atelieron. Merkredo matene, la nivelo de akvo estas pasinta de 8 al 15cm, la jaŭdo, la nivelo trafas la 30cm.

Je, semajno estas teknika senlaboreco, kaj mi antaŭvidas multe da malfacilaĵoj por la rekomenco de la aktiveco.

_____

Publicités