Leberon l°1

Leberon – la revuda lemosina daus imaginarís

Un bon mai de 100 pajas per boirar e liar daus teistes « tirats daus imaginarís » ne’n Lemosin. Son pas tots egaus dins la qualitat de linga, mas quauqu’uns son vertadierament ben escrichs, dos autors en ‘na virada dins la linga occitana, malaürosadament nonmàs dos. Qu’es dau prumier limerò que parle, lu dau mes de junh de 2015, lu que se decidet « ad un comptador d’un bar » de Lemòtges. Coma seran los sutres limeròs, lu o la que iò sap es pus malin que los autres, o b’etot beleu pus nastre o chetiu, afe.

Sus lu contengut, res de dire. Ai res descubert de fòrt nuòu per comparason ad aquò que se pòt trobar aquí o alaï, e, aquò será mon grand repròtche, res de lemosin. Dins un sens tant mielhs, qu’es la prova que lu Lemosin fai pertit dau monde e que degun ne se’n troba cospar, eu pòt tant far pertit de l’Aquitania, de l’Occitania granda d’aicí Brisbane, coma de la França eternela o de l’Euròpa, e que mesma « Lemosin » pòt estre metut de bana coma una fòrma d’ « entertainment ».

Dins un autre sens, sens davalar dins lu « n’autres sem los melhors », beleu trobar una colora « màs » lemosina deu pas estre malaisat dins un païs de legendas, d’aigas e de buescs.

D’enquera una vetz, qu’es dau limerò 1 que parle aquí, verem per lu 2 o lu 3…

Per parlar legenda, setz pas sens saber que per la Nadau, que fau dire lu, afe, me sei trobat d’escotar França-Vielhs Lemòtges. Seriosament, ‘na tala radiò, per de que far ?

Fase un viralaï dins mon perpaus, generalament dins la setmana sei sus França-Cultura, los dimenc, sus París-Inter, quante ai lu cuòu pausat dins ‘na veitura (- 1500 km /an), qu’es Rire&Chançons, 3 jorns a l’ostelaria qu’es l’estaci’ FM (amator) dau cuenh, e jamai la radiò sus la becana (+ 6000 km /an)…

Afe, chas ma mair, qu’es França Bluïa, ‘n’estaci’ que se moca de sos auditors e fai passar 5 còps la jornada la mesma chausa.

E qu’es pas nonmàs un afar de moneda, me songe seriosament que i a p’una volontat de parlar dau païs – tots sens dau mòt.

Adonc, ma mair me ditz : « i a un tipe que parla patoes tots los jorns, quò fai res se tu ses pas levar, ‘quò torna passar l’apres mieijorn », per dire que mesma los quite vielhs an coneissança de las redifuci‘s (e apres i a dau monde per dire que los vielhs repiapan).

Adonc, me trobí de dever escotar lu JCD*, persentat coma lu tipe que vai ne’n contar una, jamai de mesa en perspectiva de la linga, que beleu i a d’autras personnas apres la parlar, ‘quela linga, quante ‘la es pas ‘pelada « patoes ». Tant per ma mair, dise res, tant la persentatriça poriá beleu far un efòrç, mesma pitit-pitit, non ?

‘Quela linga sautet pas entau dins lu pòste ? Per segre ‘na mòda venguda de la capitala o per far coma los bretons que, ilhs, an ‘na cultura ? Jamai ‘la se parlet dins un païs ?

‘Tenci’, ataque pas aquí lu JCD, ‘qu’es dau bon trabalh de fach, emai, mas sei jamai urós, ‘las siguessen br’avas las istòrias, mas sem d’enquera dins un temps passat… qu’autravetz… D’enquera una vetz, qu’es lu genre que iò vòu, beleu.

Apres lu JCD, dins la banca de las sonoritats radiò-fonicas eriá mes faça au Tom Novembre, e per tot dire, qu’es lu JCD que l’emporta ‘naut las mans. L’autre es maitot dins las istòria de sortieras, de meschaënts diables, de fachilarias, mas crese pas que quauqu’un poguesse lu prener au seriós talament son raconte es « folklorisat ».

Apres, un còp de mai, critique, critique, mas seriá grán pas capable de ne’n far autan. Mon niveu d’escritura es conhat aquí mai l’Ulisse o aquí per 4 novellas o 1 « roman »

  • Lu site de França Bluïa Lemosin (>fr), per cas que quauqu’un sapchesse coma i trobar las chausas sens botons « charchar » ? ? ?


* dise lu JCD que son nom es pas ‘n’insurta, mas lu trobe mai d’una vetz apres sinhar entau sus la tiala, aquí chas lu Tavan, o alaï, sus Jornalet.


– Mas, tu le coneisses lu que parla aquí ?
– Non, pas dins la v’raia vita, mas sus la tiala, eu sinha mai d’una vetz JCD, sas letras prumieras.
– E d’ente es-t-eu ?
– Se, ne’n sabe res, mas sa bela-familha es de Montembuòu, se fai lu professor a Peitius. E eu escrís quauquas vetz sus la tiala o aquí dins la revuda dau Bornat.
– Ò be non, qu’es pas lu que se maridet coma…

Perpaus surtits de la biaça dau corespondant de Veiquí sus Viena

Publicités