De totas esprovas ne’n tirar quauquares.

‘Tenci’, qu’es pas un bilhet per parlar daus atentats, e las esprovas dau titre son las de la rota…

Veiquí per iò dire tot emb-d-un, torní me far renversar, un còp de mai diratz v’autres, mas ‘questa vetz, aguí mau. Migretz pas per me, me trobe apres escrire un bilhet adonc sei viu, contrarament ad una legenda, los lemosins son pas tots de porcelana.

Mas avant mas folas adventuras, per far rire un pauc, e perque qu’es verai, veiquí mon ‘vendres 13 de novembre a mieijorn :

Apres lu trabalh la rota faguet que seguissí ‘na veitura de la poliça sus beleu 3km. ‘Restats ad un fuòc roge, passí davant ilhs, per la gaucha perque lu còdi de la rota fai de n’autres sem daus veïcules de plen drech quante ‘quò aiga per far res, e prenguí la pista sus la drecha. Sos un tuneu, veiquí pas ‘na veitura apres me damandar de me ‘restar. Son los polets, los de la poliça nacionala.

« Atz pas vonta de nos passar davant e grilhar lu fuòc roge ?

— Mas, mas, mas, perque mamese totjorn dins ‘quilhs cas, respectí lu còdi de la rota !

— Queraque non !

— Mas, mas, mas, vos passí davant per la gaucha…

— Aquò iò viguetem, e qu’es una bona chausa de far perque qu’es lu còdi, puei vos grilhetetz lu fuòc roge !

— Mas, mas, mas, dessos lu fuòc, i a un sinhau per los ciclistes. Lu paneu nos balha lu drech de passar…

— Setz segur de vos ?

— Quò fai 2-3 ans que quela sòrta de paneu es instalada un pauc pertot dins la vila…

— Ò sabiam pas…

— Qu’es per lu benaise daus que van mai ‘na becana, per prener un autre eisemple, passe quau que siàia la lumira a la fin dau tuneu… las leis son entau fachas.

— Nos tornaram trobats ».

Tot l’apres mieijorn, contí quò-quí se’n obludar de dire que « non pas far chiar los ciclistes, i a beleu daus teroristes d’arrestar ! ».

La fin de serada me balhí rason d’un biais òrre.

‘Queu ‘vendres 20 de novembre, mieijorn, quò plau.

Ad un momint, dins lu centre vila, sei au mitan daus ralhs dau tram, que las becanas i son autorisadas e normalament pas las veituras, entende darrier me lu grau-grau d’una veitura jurtadament. ‘La fai coma voler me passar davant sens poder i ‘ribar. I a pertant la plaça per passar, d’autant mai que sòu lu mitan de la rua es ciclable e que, ne’n mai d’aquò, vai drech perque sei pas un banturle.

Grau-grau un còp de mai, me dise que qu’es beleu important e descide de me virar per lu laissar passar. Mas veiquí pas que peneus nuòus d’un costat de bana coma la plueia de l’autre, lu tot sus un ralh dau tram fai que flacatau, m’esvedelí.

Lu tipe de la camioneta se ‘restet e s’eiscuset mesma de m’aver fach paur, de la gent se perpauseten per me ‘massar. Mas vouguí me tornar quilhar de’n pè tot sòu perque sei fiar, e i arribí sens mau.

Faguí un còp la dança daus canards perque qu’es ‘na bona faiçon de saber ente ne’n setz, se cridatz qu’es la prova que setz d’enquera vius e la font dau mau vos es entau balhat. Se podetz pas far la dança, charchatz pas, vòstre chamin es paiar, se ‘ribetz a far la dança sens poder cridar, setz dins un raibe…

Cridí pas sauv de tornar enforchar la bicicleta que lu januelh gauche me lancet.

Pensí mesma dever ‘chabar de rintrar meijon d’a pè. Tota la fin de la jornada, apres ‘ver passar ‘n’òli de massatge, taschí de garir lu mau per lu mau e marchí un pauc. L’enser anguí mesma au cine-club que vos parlarai dins ‘n’autre bilhet dau filme, mas veiquí, apres dos oras sieitat, surtir dau fautuelh fuguet un autre afar.

D’òli un còp de mai avant d’anar au liech, malaürosadament sens gente massor per… un ‘vendres ser, la gent son pauc concicliants.

Lendeman, jorn de militança per lu festivau de las alternativas per lu minjar, aquò dins una vila dins l’aglomeraci’. Vòle i ‘nar a bicicleta, e estranhament pòde ne’n far sens grand mau, mas de segur, rapidament comprene que fau pas forçar sus las pedalas, sens juòc de mòt. Una vetz ‘ribat, ai un pauc mau au januelh, mas res de greu.

‘N’amija que vòu far la bodista ven me parlar, e ne’n parlar.

« As mau a ta jamba, te fau prener tau remedí.

— Crese pas pus dins l’omeopatia que dins l’ostia, ai passat de l’òli, quò vai, qu’es l’afar de 2-3 jorns.

— Mas, ton januelh…

— Qu’es pas mon januelh ! Entau fasent, qu’es pas pus ma dolor.

— ? ? ?

— As be pertant escotat Una-tala – bonzessa bodista – mai sa conferença sus la man qu’es pas « ta » man, coma lu margaud es pas « ton » margaud o lu veire, « ton » veire. Sei apres eisperimentar ‘quela vertat, e apres ne’n rire.

— ? ? ?

— Pòde comandar ad la jamba drecha de se levar, e de segur, per convenci’ pòde dire que qu’es « me » que leve la jamba mas ne’n vertat qu’es nonmàs ‘na convenci’. Pòde dire a ma jamba « chauça las chaucetas, los sotliers e marcha sola charchar lu pan », tant pissar dins un violon, adonc, sei pas un grand comandant de « ma » jamba. Qu’es ‘quilhs « me-mon-ma-mos-mas » que fau tuar, non ?

— V-òc-es mas ela l’eisplica pas entau.

— Iò sabe, mas per lu moment pòde eisperimentar lu fach seguient, la jamba drecha pòt estre levada, la jamba gaucha pòt pas i estre, d’aïci que la dolor se’n anessa, qu’es màs ‘na jamba de bana coma ‘na dolor au niveu dau januelh, mas pòde gràn dire « ma » jamba que pòde pas la levar sauv de m’aidar de las mans.

— Tu me fai labretar de poder viure n’eisperiança ente « l’ego » es cuat.

— Au ! I viese mas l’enchaison de ne’n contar un pauc, e aura pòde pus « me » planher, o far planher « mon ME », « mon ego », perque la dolor « m’ » aparten pus. Lu punt de vuda dau Buda es mai fòrt que tot. E se tu voes, n’autres vam ‘nar sus lu trepador quante ‘na veitura passará, te possarai ».

Ò faguí pas, de segur.

D’enquera una vetz, ai pas escrit ‘queu bilhet per me far planher, o dins lu cadre dau Nano que vau pas i ‘ribar ujan, enquera una vetz i a daus ciclistes fadarts, de segur, mas i a maitot aquò :

que lu tipe es un chançós.

Las vertats tiradas d’aquela eisperiença, en defòra de ma connaria son :

1 – vielhisse e quante davale aura me fau mau. I a dietz ans d’aquò me songe que eriá mai « elastique », compte pas dietz ans per que mon còl dau femur me torna ‘pelar son eisistança.

2 – la dolor ne pòt estre eschivada, sole la sufrança pòt i estre.

3 – los pavats son pas mofles.

4 – davalar d’una becana nauta rend l’esvedelada pus lonja dins lu temps.

5 – quau que dison la gent sus los minja-raiças que ilhs « an pas pro de calcium, daus mineraus o sabe pas que… », 30 ans que ne’n sei, res de dire. E parrier sus las tapetas que serian daus fables totjorns de fanfonhar per un ren, res de dire.

I a que los Lemosins que fau planher, qu’es entau, mai que tot quante coma de ser que i a daus flics municipaus apres far chiar sus la rota, que fasetz usatge de la trompeta e qu’ilhs tromban de dire, aupres de la becana, pas aupres de la banhola stationada sus lu passatge per los e las que van a pè.

Paubre monde.

Publicités

Une réflexion sur “De totas esprovas ne’n tirar quauquares.

Les commentaires sont fermés.