Vision d’estiu 2

– D’enquera un bilhet sus ‘na propaganda ?

– V-òc-es ! Tant que de passar l’estiu de regardar de las connarias, tant iò far coma fau.

Normalament, una propaganda deu balhar l’enveia de ‘chaptar la marda persentada, perdon, lu produch que jamai auriam pensats ne’n aver besuenh.

I a una propaganda que la comedinoneta se fach ne’n 3 temps, coma mai d’un còp los totalitarismes : i a lu mau, veiquí per nos sauvar, aura i a lu bonur.

Dins un angard gris, i a de la gent que fan la lessiva mai de las machinas. Qu’es pas una bujadoira, una lavairia automatica, qu’es un endrech per brejar*. I a una musica, lenta, fòrça lenta, jugada per un pianò, beleu mesma que ‘quela musica es conneguda, ne’n sabe res, d’autant mai que qu’es una tireta de la propaganda d’esbolhar las referenças per destrure las culturas e servar lu culte de l’obgier mai las valors que li an jaspit**.

Dins ‘queu angard, la gens fan coma dançar sus çò qu’es persentat coma ‘n’esprova dins la vita. Qu’es colhon, mas los trobí gentes. Qu’es beleu degut ad una manca de cultura artistica dins ‘queu domení, mas son gentes, e gentas perque son de las femnas per una granda part, dins lu biais de far la bujada.

Puei ‘riba la fada Ariel© per liberar la gens. De’n prumier ela cua la musica, totalitarisme un jorn, totalitarisme totjorn***, e doncque la dança. Liberar la gens qu’es los empachar de botjar.

Afe, ela ‘riba puei, forçament, la gens se meten de ne’n fan mas lur testa, son sauvats dins lur individualitat.

Qu’es beleu mon costat comuniste, adonc, per recursivitat, totalitarí per m’etot, mas tant lu prumier monde sembla pauc joiós, vut lu pitit det levat, mas i a una societat, la gens van de bana (o b’etot, qu’es perque vau dins un lavomatic qu’aime mielhs lu monde d’avant), tant lu second monde es, de segur, mai liure, mai colorat, mas, vese pas la gens gentes.

Es un filme de propaganda de l’individualisme mai fòrt que tot. Fau dire maitot que la televicolha es pro poderosa au jorn d’aëui per poder montrar la vita d’avant l’individualisme forçat, d’avant las normas que ‘la farja, veire las criticar sens cranher per son pròpri poder, la definici’ d’una dictatura.

_!_

Vau ‘chabar per parlar d’una propaganda que me plaguet.

– Per un còp, i a un quauquares que te plai dins la vita !

– Quò vai, sei pas que Jan-La-Mangonha.

Qu’es una publicitat per un jus de fruch, o un quauquares entau, sabetz las denominaci’s modernas de las mardas industrialas…

I a doas goiatas a la piscina. Quò qu’es pas mau trobat, qu’es que ‘las parlan ne’n negatiu per balhar de las rasons positivas de ‘chaptar lu chause. ‘Quò fai un quauquares entau :

– Qu’es pas me que culhiguí lu citron.

– Non !

– Lu pressí pas nimai.

– Qu’es pas de creire ?

– ‘ten te faguí pas quò-d’aquí nonpus !

– Quò deguet de prener beucòp pauc de temps…

Entau fasent, los propagandistes son pas apres vendre un ‘nivers de colhon mai de las bargieras o daus bargiers e lu trabalh d’un temps sacrat. Venden res, ne’n defòra de la plastica de las goiatas e beleu lu « res » de dedins la bevada.

_____

*brejar = lavar mecanicament e pressar ne’n mesma temps.

** lu melhor eisemple es la marca Ikea©.

*** fase aquí referença a la saloperia d’imam de Brest.

Publicités