Ulisse

Veiquí un haibun escrich lu temps de l’obrador d’estiu, que l’animatritz nos ditz a la fin : amasse las fuelhas e las envoie a tau e tau concors… La virada francofòna ‘ribará la setmana entranta es ‘ribada.

Sou sus son tandem, Ulisse pedalava sus la rota daus congiers.
‘Quò n’i ‘nava pas ne’n fenhant per junher la còsta, tant coma dau temps de las jornadas de chauma d’aquela prima de 36. La festa ‘nava beleu pas durar. Luquau pòt saber ? Quò se ditz qu’una mar calma es coma ‘na femna fardada, pas facha per durar.
Las femnas, jurtament, qu’eriá son talon d’Achile au Ulisse. Apres que la sortiera de la comptabilitat li a ditz non, aviá invitat per lu bale de la Sant Jan la p’ita Ariana de l’atalhier filatge. L’aviá ditz v-òc-es per una dança mas pas mai. E ‘quela-quí, fau pas comptar la montar sus la becana. Qu’es un tracasson que li fai paur mai son volant que sembla de las còrnas.
À ! Lu tandem ! Qu’es ‘na resta de las prumieras noças de l’Ulisse. Eu vòu pas se’n desfar. I veu lu canavas de son amor : doas testas, un cap. Emai per aura, d’aventura i aguesse gaire…

Sole sus son tandem, p’un piau equipatge per l’aidar, Ulisse soatava anar de las planas de la Bauça d’aicí las plajas de la Baula.

L’ombra dau tandem
Dins la mar daus blats
Despassa la becana.

Dins ‘quela epopeia d’estiu,qu’eriá estat descidat que la seconda plaça dau tandem demorará libra per cas que quauqu’un anesse dins la mesma direcci’ que lu capitaní.
Beleu 20 km avant l’aiga granda, Ulisse encontret sus son chamin ‘na goiata mai que genta. De segur, ela eriá ‘bilhada estranjament mai sa ròba farjada de bocins de teissus verts que pendilhavan, mas, eu li perpauset tot-parrier la plaça qu’ela prenguet sens damandar un acordaire, e vei-los-quí pertits tots dos.
La dobla-becana se ‘restet davant l’auberja au desbut dau vilatge costier ente l’Ulisse laisset sa companha, ‘quela-quí lu saludet en lu remercijant.
Un pauc pus luenh, eu ‘tascha sa becana ad un barradís e comença de charchar una cabina de plaja libra. Las vacanças son fachas per aquò tot ben pensat un ciau blau de bana coma ‘na mar bluïa, e per se pausar.
Apres ‘ver laissar quauques afars davant una cabina un pauc a l’escart de las autras, eu ‘nava per prener son tandem, mas, veiquí pas que sa passagiera se piquet davant se e li barret la via.
– Qu’es ma cabina, tant iò dire.
Ulisse ne’n cresiá pas sos uelhs.
– Mas, vene de vos daissar a l’auberja…
– Vos ai jamai vut de ma vita, monsur. Qu’es ma cabina.
– Mas, mas, tornet dire l’Ulisse, un pauc perdut, vene de vos pausar au vilatge mai ma becana, vos… vos afars… alaï. Prenguetetz una escorchiera per estre desjà ‘quí ? Quau que siàia, me sembla que ‘questa cabina es pas la sola de libra, i a quasiment degun sus la plaja. Desirava m’i pausar… portejar mon tandem… sabetz, i setz montada dessus ‘queu mandin.
– Qu’es ma cabina e vos coneisse pas monsur.
Esmalit, nòstre Ulisse ne montret res de res. Comencet de plejar sos afars davant la goiata. Lu vent bufet un còp e faguet se soslevar un pauc daus bocins de la ròba.
– Vos la laisse de bon cur. Sabetz, sei quitament pas intrat dedins. ‘La es tota nuòva per entau dire.
– Un pauc mai e v’autres i eriatz intrat.
– Mas aguí pas lu temps, vos dise. Quante atz una eideia darrier la testa vos, ‘la es pas alhor. Eriatz pus genta sus la becana que coma veisina sus la plaja.
Ulisse eriá esmalit per de bon, mai-que-tot que la jòuna filha semblava pas voler li balhar de responsas. Sietada sus una rocha, ‘la se metet de chantonar.
Chantava mai una vòtz leugiera, agradiva que lu Ulisse que n’i coneissiá grán res qualifiet « d’operà ». Qu’eriá un d’aquilhs chants sabants que parlan daus amors ancians.

Tristan & Iseult
Filtres e sorcilhatges
L’amor bancuat.

Ò ! Viure d’amor
Romeó & Julieta
Empeisonnament.

Nòstre eròi auriá ben aimat pertir perdeque se mesfiava aura d’aquela goiata. Desirava tornar prener son tandem, sos afars e anar mai luenh. Lu solelh eriá pas d’enquera daus plus chauds, ma restar un pauc a l’ombra li auriá plagut.
– Vos vos entornatz ? Esmalit ? Diguet la goiata doçadament.
– Non, non, ‘nava me charchar de que beure… dins una biaça… sus ma becana…
– Vaquetz coma me dins la cabina, siubletz la filha.
– Mas querraque… Ulisse dins l’esmai, tot’ora v’autres…
Sens i pensar, eu n’aviá pus la fòrça per dire non a la p’ita musica.
– Barratz los uelhs, vau vos menar, marchatz dins la piada laissada sus lu sable.
A la desbuta, los pès de l’Ulisse erian maminats per los bocins de teissus, mas d’una còp-sec, veiquí que son daus vertadiers liams que lu ‘trapan, l’estachan e lu tiran dins la cabina.
Dedins, ‘qu’eriá d’una granda nautor, beleu mai naut que los fares sus la còsta.
Dedins i viguet non una, non pas doas mas beleu un cent de goiatas que se semblavan totas coma doas gostas d’aiga. E totas de chantar au mitan daus coquilhatges e daus crustacés, que l’aër aviá daus rebat d’argent. L’espectacle eriá coma una fadaria mas l’Ulisse se sentiá pas a son aise au mitan d’aquela armada de femnas.
Eu desirava fugir.
Una de las femnas venguet de picar davant se e desgrafet lu naut de son corsatge. Qu’es ad aqueu momint que Ulisse comprenguet que la goiata aviá pas de chambas. Eu cridet tant fòrt coma la sirèna per lu fuòc dins la manufactura.
La creatura prenguet la testa dau valhant galhard la pauset contra sa peitrina. Entau fasent, de voler dubrir la boscha, Ulisse viguet de las bulas surtir de son gorjareu. Son sos l’aiga.
Un prodigi, mas coma quò se fai ? Sem passats de dessur la plaja a dessos la mar granda ? ‘Nam beleu nos nejar ?

La clepsidra balhava quauquas doas oras dau mandin. La jòuna Psiché secodet l’espanla de l’òme agitat sus sa litiera.
– Suau-suau Omère, vas ‘chabat per desvelhar Lili-Ana, nòstre eifant.
– Qu’eriá un chaucha-velha, deman te lu conte.

Publicités