Wadjda

Quò i es, una amija de la veloruci’ d’Orleans (>fcbk) e de l’espaci me balhet lu devede, sens obludar de me dire que lu filme passet desjà dins la sala d’art e d’essag, alaidonc nos fau trobar un autre filme per lu « jorn dau parcatge », conegut ne’n França sos lu nom de « Parking day ». Qu’es au mes de setembre, am un pauc de temps per veire venir.

Wadjda es una goiata de quauques 12 ans, que viu dins un barrí de Riyad, la capitala de l’Arabia squisofrenica*. Emai ela portesse de las malinas e de las basquetas, emai ‘la escotesse de la musica occidentala, se ‘chaptar una bicicleta sembla un raibe grand, mai-que-mai per una filha.

Sabem jamai, quò poria las far prener dau plaser sens los masles, las far s’afolar, e mai-que-tot, per far de la becana fau daisar lu sac a pompira de biais, e quò seria un utilhs per anar correr, sabetz coma son las femnas. I a que de legir quò que los sabants dau sègle XIX disian ne’n Euròpa sus ‘quel afar.

La goiata vai pas se’n laissar contar, e vei-la-quí apres far metre de biais sa becana chas lu merchant, e lu filme de contar coma ela se desbrolha per esconomisar la moneda. Sens obludar sa promessa de ganhar la corsa contra son amic Abdallah.

Un fòrt bon filme, realisat per una femna, Haifaa Al-Mansour, que tornará ‘pelar a mai d’un e d’una sa prumiera bicicleta.

_____

*que una chadena de televicolhon ne’n ‘trapet la malaudia aus USÀ mai los tetons dau Picasso.

Publicités