Restar vivent

Apres lu NaNoWriMo, fau tornar ad una vista normala, e taschar de restar vivent. La prumiera setmana de decembre, de’n prumier, anguí a l’obrador d’escritura, per far mon leva-nas sus ‘quel afar, pensatz be :

– Qu’eria malaisat… tots los sers, d’aici mieinuech passat… 5 kg ne’n mens… faguí de la directritz ma tuosa… non, pas de virada dins la linga dau Gaston Couté… Frederica, crida me pas dessus, tota l’accion es balhada per de la gent apres bargassar… una fuelha de descompte… los americans son mens formalistes que n’autres… sei escrivator, pas escrivan… mon prumier policier… ‘na mejana de mai de 21000 mòts per perticipant-a-s de la França, mai de 34000 mòts per lu Lemosin, la modestedeque ? … :p …

De’n segond, voler ne’n far una persentacion « coma per un vertadier libre » qu’es l’enchaison d’aprener un pauc de las reglas tipograficas, adonc, legir lu libre « des usages à l’imprimerie nationale », que vei-ne’n-quí un bocin sus la tiala (>fr), non pas se fiar a las nevròsas de quauques saquetats nacionalistes, afe, es entau, pertant los usatges son de tirar de l’istòria daus composors de l’imprimaria. ‘Queu libre, lu daus usatges, es pas estat fach coma un traitat, es un guide per aidar mai un index clar e aisat d’usar, per eisemple, coma son de presentar lu nom de las vilas, l’ora o un dialògue… ‘Tenci’, dise pas que tot sera rinjat coma fau, mas fase un grand esfòç de persentacion, ne’n mai daus milas e daus milas de fautas, e daus 15 % que me fau òstar a mon texte segond la tipessa de l’obrador.

I a lu libre d’un costat, mas voler far es l’enchaison d’aprener coma se servir de Lyx (>en), un logiciau « WYSIWYM », quò que vesetz e quò que voletz dire. Mai seriosament, abitualadament, tape mos bilhets mai LibreOffice (>fr), mas per rinjar, ordonar un texte sus 130 pajas, fau beleu un chause mai seriós, sens per autant passar a Latex, que qu’es un quauquares farjats per daus informaticians per daus informaticians* que parlan lu dialecte informatician. Lyx es pas malaisat de tròp, fau prener lu temps de ne’n decubrir lu coma quò marcha.

Pitit tres, dins lu roman coma dins ma vita.

Dins mon libreton nanovriësque, parle de la Amelia N. que apres Orleans, passa per Lemòtges, me sei màs trompat de 3 setmanas, quò qu’es pas mau per un vejant desbutant.

Passe aquí sus los trens que partan quante ilhs fan pas la chauma, passe aquí sus las consequenças au trabalh d’aver perdut dau durmir (aguetem un eivís positife de l’autoritat de seguretat nuclearí per nòstra remesa de detector), passe maitot sus las leiçons de japones que son de ratrapar…

Passe per ‘ribar a mon accident de becana. V-òc-es, me faguí renversat, coma una fuelha mòrta au cuòu d’un 4×4 dins ‘n’istòria.

Dins l’ordre, lu ‘vendres 28, un 4×4 Volvo manquet m’esbolhar. Un tipe que vòu pas que son eifant anguesse a l’escòla d’a pè perque i a un dangier avecque las veituras dins lu centre vila, adonc, se, escrabolha los pietons… Charchetz pas, es la vita moderna, afe, ne’n tapant sa veitura, aguí l’enchaison de la raiar sus beleu 30 cm. Sabe que fau pas se venjar se mesma, mas ad una violença respond una autra violença.

Dau còp, prenguí paur de totas las veituras, pertot, e mai que mai lu ser, que torne dau trabalh a la nuech negra.

Sus ma bicicleta, ne’n mai de la lum blancha de davant, de la roja de darrier, mete un lumiron que clinhota davant, un que clinhota darrier e lu lumiron dau casque, mete maitot daus chauses reflechissants davant darrier sens obludar que n’i a sus los costats, e pòrte totjorns un gilet jaune… Un vertadier aubre de nadau sus pedalas. Entau fasent, eriá segur d’estre vut la nuech (>fr). Mas, fau estre segur de res dins la vita, ne’n defora de sa mòrt que ‘ribará un jorn.

Le ‘mercres ser, 17 oras 15, mete las lumiras e parte dau trabalh. Veiquí pas qu’una saloparia de banholiste de marda de borriera de traucaplais de testa de mòrt copa una dobla virada perque eu, o beleu ela, vai ad una granda vitessa ente qu’es limitat a 50. Es a un endrech que quò i es negre coma la coà dau lop per causa d’un tot pitit talhis. A la fin de son recorson, i aviá una becana e sus la becana, qu’eriá me. Ai beu saber que quela roteleta es dangierosa, que a plen jorn pòde m’impausar sus ma meitat (perque emai la siguesse estrecha, i a los dos sens per circular) e que una becana es un utilh per circular, ai beu saber, lu ser, fase pas lu fiar.

Veiquí pas que ‘quela saloperia me copet davant, manhet un pauc ma sacocha e vei-me-quí dins lu fossat, desvirat, esvedelat, esvanlat, tombat, bancuat… mas viu.

Me tornet còp-sec de’n pè, per verifiar que res eriá cassat per lu tipe coma per la becana ; quau que vos ‘ribesse coma auvari, fau se levar, aver mau es la prova d’estre vivent, e malaürosadament que quauquares es copat maitot.

Esmalit** e de’n pè per persegre la veitura que se ‘restet pas, tant coma las doas seguiantas pertant nas a cuòu. Mas aquí, una bufada me sarret, estofí sos la colera, podí pus prener l’alen. Poguí nonmàs veire la direccion que la banhòla prenguet. Finalament, me fau vertadierament melhorar ma vejança e mai que tot susvelhar ma respiracion.

Despuei, i passí mai la veitura dau trabalh, a una vitessa adaptada, i a p’una rason de copar la rota. Despuei, rumina ma venjança. Sabe, d’enquera ‘na vetz que qu’es pas una bona chausa de se venjar. Suau, fase màs la mageia grisa tradicionala dau nòrd-lemosina per far anar la veitura contra lu mur dau cementerí, o beleu cap a la Leire. Res de ben meschaënt, nonmàs un quauquares dins l’aër dau temps.

_____

MaJ (lu 8, vers la mieijorn) : trobat sus la tiala, apres l’aver escotar ier dins lu pòste ; me la juga pas, es beleu mon murtrier.

[…] Curieuse activité solitaire que celle d’écrire. Vous passez par des moments de découragement quand vous rédigez les premières pages d’un roman. Vous avez, chaque jour, l’impression de faire fausse route. Et alors, la tentation est grande de revenir en arrière et de vous engager dans un autre chemin. Il ne faut pas succomber à cette tentation mais suivre la même route. C’est un peu comme d’être au volant d’une voiture, la nuit, en hiver et rouler sur le verglas, sans aucune visibilité. Vous n’avez pas le choix, vous ne pouvez pas faire marche arrière, vous devez continuer d’avancer en vous disant que la route finira bien par être plus stable et que le brouillard se dissipera. […]

_____

* ‘tenci’ estereòtipe inside : los tipes que minjan de las pizzas, an ‘na veitura japonesa e se tripotant lu biron davant ió-pòrn.

** pertant quò se la juga lu tipe que vencet son ego dins una lonja meditacion sus un tuquet dau Lemosin, ente vai lu monde.

Publicités