Chapitre 18 – ‘ Vendres 7 – au càfe d’apres marendar

Au càfe d’apres marendar

« Per nos calar, vau mielhs un estomac plen qu’una rauba trobada a Sent Brecí » lancet lu Alan dins la direccion dau Piarron.

I a mai d’una chausa que vau mielhs aver qu’una autra, per eisemple, « vau mielh un chen que troba que dietz que charchan » e per aura, aimariá ben estre un chen per trobar, perque dins aquel afar, nos manca lu bocin lu mai important. Coma diguet Sonià de te, a v-òc-es, l’estaracademician. Adonc, coma tu semblas aimar far l’estaracademician, « vau mielhs bon baston per marchar que meschaënt companhon ». Vau comandar per lu càfe, ne’n prenetz un chasqu’un ? E un decafeïnat per te, un second per te, òc !

Sonià, dija me, qu’es quò qu’aquela istòria de roman.

Ò Silvana, crese que me sei atalat a un afar tròp gròs per me. D’alhors, quò es la rason per laquela aiá damandat au Alan, lu policier, de venir dimecres, e se’n iò voler, perque sem aquí.

Veiquí, de’n prumier lu temps d’una competicion internacionala, una competicion ente i a res de ganhar, ente dins una mesada nos fau escrire una istòria, dins lu stile que volem, poësia, roman, novelas agropadas, autò-ficcion, teatre, raibaria o un policier coma decidí de far.

Chaussisí una enquesta au temps de l’atge-mejan. A la desbuta de tot, i a un rei que balha una corona de perla ad un chivalier valhent sus lu terrenh a la guerra. Eu li damanda de la porter per amor, quò que fai que la reina iò pren mau e decida de tuar lu chivalier.

entau, d’un zau !

Non, pas de còp de costeu dins lu dos. Ela l’estofa mai una perla, un pauc coma vòstra mòrta a La Rochela, afe, coma faguet lu murtrier. E aquò iò sabia pas vos jure.

Sonià, te ‘resta còp-sec, dins la sega i a pas un tren que arriba d’ente sabe ieu perque ‘quò fai ben de metre un anacronisme, mas per lu còp, vau me far de las eideias.

Mas, non, mas non, qu’es pas tant complicat qu’aquò. Adonc, la reina tua lu chivalier, e dès lu prumier chapitre, iò dise, afe, iò laisse entendre sens clarament iò dire, autrament quò serv a res qu’escrivesse 50000 pajas. Mas, me, coma sei l’escrivana, dise que la reina es a una messa dau ser quante arriba lu murtre. ‘Donc, ela que tot lu monde suspiciona, dise que ‘la pòt pas estre au forn e au molin, clarament. Pertant ne’n fase una tipessa que degun pòt veire ne’n pintura. E mesma los quite monges que menan l’enquesta deven far en sòrta que ela siguesse pas inquietada. Son aquí per protejar la stabilitat dau poder reiau.

Dau còp, fase venir daus trobadors per menar una enquesta paralela e son ilhs que van desmascats la reina.

E be, dija me, e fau contar tot aquò sus quantben de pajinas, 30000

Non, 50000.

30 000 eriá estat mai aisat.

Podem far los rebeus, i a las reglas e l’esperit de las reglas, e una vetz, ai una amija bloguidriça que me diguet : vau mielhs estre bela e rebela que vilana e revilana. Son nom es Claudia Pelhon.

Paubra pita. E coma tu fas per reüssir de far creire que la reina es ente ‘la es pas ? Perque ne’n sem un pauc aquí n’autres. Am una blonda mai daus piaus longs o un tipe que se fai passar per una blonda, sabem pas ente eu se troba e aimariam la saber.

Quite de ne’n contar un pauc, de me trompar, escrirai que tot lu pauc de monde la viguet intrar dins la gleisa, que dins ‘quela gleisa forçament tant negra que dins lu cuòu dau lop, dins ‘quela ‘gleisa la cort aviá un espací per ela tota sola dins una mezzanina. Adonc tot lu monde present la viguet intrar e montar, mas desempui lu desbas degun auria poguet jurar que ela i restet. Sauv sos gants que despassavan d’ente sabe pas d’enquera.

E vertadierament, ela eriá aquí ad aqueu momint, mas ela realiset que, ne’n mai de la fin de la guerra, qu’es lu temps d’una festa regionala, quò que fai que ela es tota sola sus la mezzanina. Es entau que ela pòt davalar discretament, prener un chavau e anar a l’auberja tuar lu chivalier. Degun la vei perque tot lu monde es dins la rua principala a far las corsas. Ela lu tua e s’entorna.

Critiquetz me pas ! Es pas l’intriga dau sègle mas quò qu’es important qu’es lu chamin per arribar a la descuberta dau topinon per las ròsas.

Qu’es mai que mai que ‘la aguet beucòp beucòp beucòp de chança ‘quela reina. Anar a la messa mai l’enveia de tuar quauqu’un, s’avisar que i a pas grand monde, daissar un pitit quauquares per far creire, trobar un chavau, traucar la vila, tuar e s’entornar sens se far veire, surtir de la messa sos gants a la man.

Urós asard, tot simplament. Perque que quò seriá pas de creire ?

Lu li ai ditz ‘mercres, que dins la vertadiera vita quò pòt pas arribar, una tala chausa. Mas tant parlar aus murs.

Atz rason per ‘queu còp mon Alan. Sabem que lu asard, las coïncidenças, dins nòstre trabalh, quò eisista pas. Mas, podem maitot nos inspirar de la ficcion, per eisemple, trobe que lu chivalier mòrt sembla un pauc nòstra Anna Labecqua, inversada, perque qu’es ela la banarda, a la desbuta. La reina poriá estre la blonda aus piaus longs, mas beleu que nos fau damandar a la nòstra Sonià lu nom de la blonda ?

‘Restatz ‘quí Silvana, la vejanta es mòrta ela tot, paubra femna, quò ditz lu Piarron, e taschatz de pas tochar un piau de ma Sonià.

Marces mon grand, mon chivalier a me.

Mas, i pensa mai ‘quela reina que vai vista d’un endrech l’autre, diguet Alan, atz contròtletz los bilhets de la Fontanilhas, perque per venir a Lemòtges… non, ne’n compte… ela ven d’Orleans, i a qu’una linha de tren.

Te’n fai pas, ela nos montret daus bilhets compostats. Qu’eriá malaisat per ela perque ilhs li servan de marca pajina, que dau còp, nos nos trobatem mai una vintena de bilhet, mesma daus ancians coma un bilhet dau mes de febrier. Viguetem lu Orleans Chasteu Ros que ela passet la nuech a la gara.

Ela nos contet « coma una mens que res », mas li damandetem pas los bilhets.

Vesetz, qu’es aisat de laissar pardre un indicí, adonc mon istòria es beleu pas tant necia qu’aquò. Mas d’enquera ‘na vetz, qu’es lu chamin que compte, las intencions. E puei lu tipe que farjet lu concepte iò ditz se mesma « de la quantitat la qualitat vendrá apres » o quauquares entau. Los americans son pas tant formalistes que vos, aürosadament, entau fasent ilhs fan, e quante davalan, se tornan quilhar de’n pè mai l’eisperiença de la davalada.

Apres per lu nombre de mòts, migretz pas ! Compte jaspir daus bocins de l’actualitat per emplir l’istòria, o per eisemple los pitits ren que vos tomban dessus, coma… Jan-la-Critica, sens te comandar, balha me mon sac. Per eisemple ‘queu mandin, quante aní far sinhar lu libre per Alan, o b’etot au momint de l’entreten que parletem un momint totas doas, mesma dau NaNoWriMo, afe, repartissí mai un papieron qu’eriá pas lu meu. Me’n rendí compte defòra, e donc lu torní portar a la Amelia. Per me, qu’eriá un papier de res, mas beleu que per ela, pòde pas saber, d’autan mai que de las datas erián marcadas mai un haiku, los pitits…

Sabem la mair Fontanilhas ne’n fai

Quante disí a la Amelia que se ela me’n balhava lu drech, ‘queu haiku, lu metria emb plaser dins mon NaNoWriMo, ela ‘gaitet lu papieron e me’n eispliquet lu perque dau coma. Ela avia perdut son calendier e lu sòu papier per li ‘pelar sas datas apres Orleans, qu’es la directritz de la libraria d’Orleans que lu li balhet. Ne’n mesma temps, ela seguiá la linha dau tren, Orleans lu dimars, Vierzon lu ‘mercres, Chasteu Ros lu dijous e Lemòtges lu ‘vendres. La darniera data marcada dessus ‘queu-quí eriá per Lemòtges. La segua de son periple sinhataire es dins l’autre sens, crese que ‘la me diguet que ‘la montava de Caurs per Briva, puei Peirigus, Bordeu, e apres, ne’n sabe res, d’autan mai que son pas mos afars. Per ne’n tornar au poëma, La Amelia pensava que lu haiku eriá beleu de la directritz perque ela la viguet tirar lu papieron de son eisemplari de Patronilha. Qu’eriá coma un marca paja. ‘Tendetz v’autres, vei-lu-quí.

E apres ‘ver surtit un papier vert botelha, imprimat beleu per la meijon d’edicion de la Amelia, e apres l’aver desplejat coma ‘na carta rotiera, Sonià comencet de legir

Sabe tot, aura
Mesma quante van florir
Mas crisantemas.

Màs ! Quò ditz lu Alan

Màs diguet ela tot l’inspectritz, fai veire ‘queu papieron, que iò vise.

E, la faça blancha coma se ‘la ‘viá vuda ‘na tòrna, ‘la tardet pas a lu balhar au Alan que ne’n tiret una lonja entau s’etot. Còp sec eu se metet de fotografiar lu haiku, un còp, dos còps, tres còps e d’envoiar lu tots per textonet.

Qu’es pas verai, qu’es pas verai !

Podetz nos eisplicar tots dos. Silvana se us platz.

Sonià, vaque aquí, vòle te bischar.

La gent van se dobtar de quauquares Silvana. Emai quò siguesse possible aura, compte pas me maridar, mesma mai ‘na goiata, mai que mai que sem pas fiançadas totas doas..

Migra pas, ai mon òme, afe, lu maridatge, i pense mesma pas. Mai seriosament, ‘nam far sens esperar los resultats dau labò perque songe e merce a tu, qu’am nòstre ‘vendres apres mieijorn per arrestar la persona copabla daus dos crimís.

_____

nanowrimoc

~1620 mòts per ‘queu bilhet, quauques 30920 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

Publicités