Chapitre 16 – ‘ Vendres 7 de novembre

Coma tots los jorns desempuei tres mes, lu capitaní apres estre surtit daus locaus de la gendarmaria passet saluar los dos de permanança e afrofeitar daus darniers racontards de la vila.

« Capitaní, l’adjudant Delòrme damandet au telefòne qu’anetz chas se.

D’enquera un probleme de veitura. L’am pertant be tornat trobada.

Fau pas li ne’n parlar, ‘quò fai pas desjà pas fòrt mai sa femna. Non, ‘questa vetz, qu’es per de las pelhas.

E eu pòt pas las portar. Emai la quermessa siguesse passada aura, ‘quò fara per l’an propchan.

Non, elas son estadas trobadas dins ‘na pobela de la gara de Sent Brecí.

Sent Brecí ! E perque qu’es a me de me’n ocupar ? Afe, vau damandar a Severina de me condure.

Eu torna dins quantben de temps lu permís.

D’aicí la fin de l’annada.

Lu còp que ven…

Brigadier, i a lu telefòne qu damanda a vos escotar », diguet eu ne’n surtant dau pòste de garda.

Dau vestits trobats a la gara de Sent Brecí. Per se, de qu’es que d’enquera ‘quela istòria.

Delòrme es un bon garç, mas fau pas tròp li ne’n damandar, o tot au mens un afar apres l’autre, autrament eu desboira un pauc las chausas, coma si un complòt eriá ordit per despechar sa fin pròpria, la fin daus seus puei a la sega la dau Lemosin, de l’Euròpa e de la Terra.

Qu’esriá estat entau que sa femna portet lu pete sus los bomians per sa veitura envolada alaidonc que ela l’aviá laissat sus lu champ de feira de Sent Junian e que ela eriá rintrada mai lur filha*.

Afe, tant ‘nar veire, aquò chamjara de la jornada d’ier, que los nervs son estats mes a meschaënta sauça.

E un grand quart d’ora apres, vei-los-quí mai la gandarmeta arribats a la gara o b’etot coma iò disan las gens autorisats, au punt feroviarí de Sent Brecí.

« Un quauquares adjudant ?

Daus abits. Los viguí quante surtissí de la gara. Qu’amenava mon garçon prener lu tren de 6:54 per Lemòtges, apres eu vai, mai daus companhs, a París puei Berlin, per los vint e cinc ans qu’ilhs fagueten s’esvedelar lu mur. I a pas de rasons que quò se passesse mau.

» Afe, veiquí, anava per gietar mon papieron dins la pobela que coma daus piaus blonds despassavan d’un pochon, e au pè de la pobela, de las chauçuras de femna quasiment totas nuòvas, que aürasadament las lumieras de ma veitura fasián ne’n lusir los pitits brilhants, autradament, las auriá beleu pas vudas.

» Los afars degueten davalar dau pochon la nuech quante quò plouguet. Apres, vos telefoní mas branchatz jamai vostre porta onda.

Crese que v’autres deguetz pas intrar mon limerò coma fau. Autrament, farfolhetetz un pauc.

V-òc-es, apres vos aver ‘pelat. Ai triat los papiers gras, las botelhas e las canetas, que ‘quò sembla venir daus viatjors, e veiquí ‘quò que pense estre tirat dau pochon : las chauçuras que una es estalonada, lu talon esbolhat, una peruca, una ròba e un manteu.

E daus gants ?

Ne’n metí capitaní !

Non, vòle dire, es çò que vos trobetetz daus gants dins la pobela ? L’inspectritz me’n parlet que sur lur mòrta i aviá de las traças daissadas per de las mans gantadas, beleu de cuer.

Aura que quò fai un pauc pus jorn, vam beleu los trobar. Sauv se un chin los prenguet per jugar.

Nos fau damandar qu’una esquipa venguesse per folhar los alentorns de la gara, la rota.

Apres vos aver ‘pelat, prenguí la pena d’avieisar los orarís de tren…

Non, non, non, adjudant, diguet lu Piarron, ne’n pòde pus daus orarís de tren. Ne’n pòde pus de crosar quilhs que passan los jorns de luna plena mai los daus jorns d’avant lu chamjament d’ora e de pas obludar lu pitit limerò que vos ditz que finalament lu tren de mieijorn passa be queu jorn mas a la demiei. Ne’n pòde pus.

Pertant per Sent Brecí, qu’es pas malaisat, lu dissabde n’i a un dins un sens, un dins l’autre, e lu prumier, p’un tren passava. Coma iò dissen los dos dins lu pòste, eu passet ‘queu dissabde mas se ‘restet pas.

Vau far de las fotografias de la ròba e dau manteu per los envoiar a la Silvana. Ela vai nos dire se son los mesma afars que sus lu filme de l’ostelaria.

Ela vai restar la chinesa ? Diguet lu Delòrme

Dire l’inspectritz vos chaulhariá pas vòstre ben.

Perdonnatz me.

Silvana mai lu Alan, avián de las chausas de veire coma la goiata dau Fontanilhas, me crese que qu’es pas una bona pista. Partiran de ser o beleu deman mandin.

» Dijatz me Severina, qu’es aisat de marchar coma daus talons entau nauds ?

Pòrte jamai de talon, sei pas ‘na vilauda coma madama Fontanilhas me. E mon companh semblariá pitit pitit a costat de me se portava daus talons tant nauds, desjà qu’eu es pas grand.

Qu’es lu basquet que vos faguet tant frutjar v’autra-tot, diguet lu Delòrme

Non pas dire de las connarias, prestatz me vòstre metre per mesurar ? Mai de quinze centimetres, fau saber marchar coma una parisiena dins pigala.

Severina, totas las parisienas son pas de las borrieras, afe.

Ublidam la prisiena, son de las chauçuras per un òme, beleu un que fai lu travestit, perque quò chauça grand, qu’es pas marcat mas beleu dau quarante dos. »

E los tres gendarmes d’aviesar las chauçuras, la ròba e lu manteu.

L’esquipa de renfòrt arribet e tòst vista, las chausas fugueten organisadas per taschar de trobar, beleu d’autres abits, d’autres afars, totas chausas que semblan importantas.

E una bona ora pus tard, los gendarmes fagueten un punt sus las trobalhas : daus papierons, de las reclamas, quauquas botelhas de plastique, per l’esquipa de la rota e la de las vias.

L’adjudant seriá servat los alentorn de la gara, emai ‘la siguesse barrada, eu prenguet un grand suenh de visar pertot ente la gent poden passar, de l’airau per stationar a l’endrech per los bilhets. E còp sec, eu se metet a s’esbramelar :

« Aquí, aquí, un bilhet.

Dins una gara, un bilhet gietat…

Lu prumier de novembre. Eu es data dau prumier de novembre, aquí, un jorn que p’un tren passava. Gaitatz, engatjat dins ‘queu bocin de plastique, eu sembla tot nòu, mesma una setmana apres.

‘Quò faguet bon maitot, diguet un gendarme.

Gaitats capitaní, obliterat a Esgolemes, afe, vòle dire compostat a Esgolesme a cinc oras vint e un.

Am son besson a la caserna. Marces adjudant, qu’es un bon trabalh que faguetez aquí. Pense pas que trobarem grand chausa de mai aura. Podetz dire a las esquipas de ‘restar e rintrar. Vau restar mai Sevenrina e esperar la Silvana. D’enquera un grand marces.

______

* istòria vertadierament tirada dau pitit monde de mon vilatge dau Lemosin (balharai pas los noms).

_____

nanowrimoc

~1120 mòts per ‘queu bilhet, quauques 27 460 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

Publicités