Chapitre 13 – ‘Mercres 5 de novembre – ribas de la Viena

‘Mercres 5 de novembre – ribas de la Viena

Vese que las grandas declaracions d’i a vint ans d’aquò fugueten nonmàs de las grandas declaracions. La comunautat de comunas aima mielhs investire dins sa zona economica que non pas far viure quilhs bastiments.

Coma pertot.

Beleu mas a Sent Junian, qu’es totjorn los mesma que son au poder. Afe, coma i a pus l’insdustria dau cuèr, i a aura be quauqu’un per lu folclorisat ne’n meijon de l’artisanat d’autravetz o beleu un ecò-museu. Quò seriá be aquò per te. Te fau prener na carta au pertit per aver lu plaçon. L’as beleu desjà.

Non, l’ai pas la carta, pas plus que lu plaçon. Ai jamai vogut intrar dins ‘quelas combinas, coma ai totjorn paiat mos peve, mesma a bicicleta. Vòle lu momint ‘ribat poder veire los decidors anar en preison.

Sonià, lu chafre de vierja roja seria pas desjà estat balhat a la Loisa…

Mesfia goiat. Crese que aquí coma pertot, son los economistes de bana coma los urbanistes que menan la dança. La gent de la meraria fan que chausir lu jorn de l’inauguracion.

Las ribas, per pas dire los quais, de la Viena son aura silenciòs. ‘Resta quauquas veituras que passan per prener l’escochiera pensant rejunher la gara pus vista, o beleu prener a la chapela per traucar la ribiera. I a las veituras daus peschors maitot.

I a l’absença de bruch de segur, mas qu’es l’odor dau tractament de la peu per far lu cuèr que daissa lu pus grand vide aus dos permenors.

Qu’es pas nos que iò tornarem far viure, ‘queu costat dau pont es mòrt, l’autre qu’es b’etot parrier, sauv que i a d’enquera la gara que marcha.

Te sosvenes dau bale per lu quatorze de julhet

Dirian vertadierament que sem desjà daus vielhs cobilhs. Sem luenh d’un bar mas se montam ‘quela rua, i a la plaça Julianna Petit.

Te fau saber que dins la poliça lu temps passa mai vista. De que que tu trobas a escrire sus la vila, deu pas i aver grand… ‘tend te, i a mon porta onda.

E lu Alan s’escartet per respondre, coma se la securitat dau païs eriá apres se jugar a l’instant. Sonià ne’n aprofeitet per legir sos coriels ela tot. D’autant mai que chamin chaminat, lu coble eriá ‘ribat, sus lu bassuelh dau bar.

Tu veses, sens pas tant vielhs qu’aquò, podem aver lu mesma niveu de comunicacion que los jounes. Am pus que de nos sietar e nos viesar dins lu blanc daus uelhs.

Te’n pregue. Qu’eriá Silvana. Ela voliá far un punt. Quò sembla que nòstre suspect principau a un alibi beton de chas beton e nòstra darniera ipotesí es un cuòu de sac.

E la responsa es pas balhada dins lu Matsumoto.

Espofidat de rire.

Fas coma la Sylvana, tornes totjorn dire tas eisprecions doas… mas, atend te, i a gaire quauqu’un me’n parlet… sabe pus…

Me, chas te dins ton apartament. Fai pas bon vielhir.

Mas la Sonià se metet d’un còp de clavardar sus l’escran dau pòrta onde.

Paubra jounessa, ente vai lu monde.

Dau còp, qu’es lu Alan qu’anet passar la comanda au bar. « Per la goiata un jus de fruch, v-òc-es, de l’ananas, e una biera blancha per me, se v’autres avetz. Non ! Adonc, ‘na botelha de citre, per tot los dos. Quò irá entau. Quantben quò fai ? Vau paiar lu temps que ‘la passesse sos còps de fiu».

‘Quò vai ? Tu ses coma ‘nautres ? Alò, la terra, sei…

Matsumoto, lu Piarron me’n parlet i a gaire.

La tapeta ?

Mas tu pòdes pas ‘restar coma ‘quò. T’ses lordaud a la fin.

Perdon, tu ne’n ses totjorn amorosa ?

Mon paubre amic.

E lu pòrta-onda pausat sus la taula se brandiguet a l’arribada dau textonet.

I sem, la mòrta de la Tots-Sents.

Una mòrta a Sent Junian. Fiu ! E « Platon » te contet coma quò se passet ?

Un accident de la rota a la gara. Un borges d’Orleans vengut passar las vacanças au païs, qu’eisbolhet ‘na paubra filha.

Lu Alan trepinhava.

Orleans, coma lu monde es pitit. Diluns mandin, venguetem mai la Silvana per contrarotlar l’alibi dau nòstre suspect aupres d’una tipessa d’Orleans ela tot, un pauc leva nas la femna mas bon. Lu nom de tos borges.

Suau-suau. Tu vai pas arestar tot lu monde d’Orleans vengut prener l’aër tres jorns a Sent Junian. Quante tornarem, passarem a la gara, vau te montrar e t’eisplicar coma aquò ‘ribet.

Lu nom dau tipe ?

Lu coneisse pas. Textone au Piarron per lu saber, vau i dire que qu’es per te, quò vai li far plaser.

E quò fuguet fach un « Fontanilhas » e un « ‘Ribe » fagueten se brandar l’escran dau pòrta onda. La goiata balhet l’endrech ente los trobar dins sa responsa.

Lu tipe se ‘pela Fontanilhas.

Sonià, te vòle marridar.

Vòle be creire que quò faguet chaud aüei, mas te fau beleu ‘restar de beure. Lu citre es pertant pas dau pus fòrt.

Vertadierament, tu ses una angeloneta de las bravas.

Mas, mesma pas dietz minutas apres, la p’ita veitura de la gendarmeria daissava davalar la gendarmeta coma lu Piarron.

Inspector.

Capitaní. Ses totjorn pieton. Fau iò far per un gendarme de pardre tots los punts de son permis.

Qu’eriá pas la prumiera vetz que los dos òmes s’encontravan. Qu’eriá pas la guerra, mai que tot pas la guerra de las poliças, mas, qu’eria pas l’amor non pus.

Inspector, me passe dau vòstre vejaire. Perque ‘quel interest per un fach divers, terrible, mas un fach divers, res de pus.

Dos còps un mesma nom dins dos afars, aquò me’n balha un pauc, emai los afars se semblan pas.

Los Fontanilhas son dins un afar a La Rochela, quò se’n passa de las chausas chas los cagolhards.

Autant que chas los pelonds ! Sens iò voler, qu’es la maistressa de mon suspect limerò un, la maistresse e son melhor alibi. Vau t’erplicar un pauc l’afar. Lu ‘vendres mieijorn de la Tots-Sents, la Fontanilhas es a la gara coma nostre suspect, a Orleans, lu mesma ‘vendres, lu ser, ela pren un tren per venir aquí a Sent Junian. Disen lur istòria ‘chabada, mas son pas a mai de doas oras de ròta… Es lu chause que manha la Silvana. E te, d’ente suert ‘queu nom ?

La Silvana ? Ta novela chefa ?

Inspectritz principala. Pòdes me dire d’ente suert lu nom ?

Qu’es noveu aquò ? E tu iò prenes ben d’estre comandat per ‘na femna ?

E los masles, qu’es pas ‘chabat. E te Severina, dises re ?

Sei comandat, sei comandat. Punt ! De que que tu creses de me ! Bon ‘queu nom, d’ente suert eu ?

Docament pitit. Marcha pas arrestar los gens d’Orleans que venen a la campanha. Qu’es la femna d’un tipe que causet un accident a la gara. An una meijon dins los cuenhs, eu venguet l’atendre lu dissabde mandin, ela ‘ribava d’Orleans a nòu oras, e aquí, una tipessa venguda pus tòst d’Esgolesme se gietet sos la veitura.

D’Esgolesme.

V-òc-es Esgolesme, dins la Charanta. Vòle ‘na carta de la region ?

Esgolesme !

Tu ses sadòu ?

Se tornet vers la Sonià avant de dire :

De que faguetetz aquel apres mieijorn ?

Res que nos permenar. Mas me sonje que lu Alan prenguet lu tique de la sóa patrona que ditz los mòts totjorn dos còps. Se un jorn la veses, comprendràs.

Blanc, lu Alan damandet.

Pòde coneitre lu nom de la tipessa qu’aguet l’accident. Balha me son nom.

Maëlina Companys. Mas se qu’es ela ta tuosa, te fau anar charchar son còrs a Bordeu aura. Ela es mòrta. N’i a que sos afars d’enquera aquí.

Sonià, te vòle marridar. Torne ‘pelar la Silvana per que ‘la venguesse deman. Pòde passar la nuech chas te.

Sonià, la gendarmeta, lu Piarron gaiteten lu Alan, tot üròs quitament apres dançar sus la p’ita plaça.

« Faguetem nonmàs ‘na permenada » damande de te creire, e atz deguts que de l’aiga.

Capitaní, m’eispliquet d’enquera diluns que Sonià es nonmàs ‘n’amija. Seriatz pas un pauc gelós.

Las doas femnas se meteten de rire un bon còp…

Faça a una coälicion feminista, me semble pas estre de talha per menar la batalha. Attendem la fin de son còp de fiu.

E las chausas fugueten regentadas entau. De’n prumier s’assurar que madama Fontanilhas eriá totjorn a Sent Junian, puei se trobar un endrech per minjar. Lu Alan passará la nuech sus lu canape de la Sonià, lu temps que la veitura electrica seriá a la charga a la gendarmaria. Lu dijòus mandin, l’inspectritz ‘ribará per un second interogatorí.

_____

 

nanowrimoc

~1370 mòts per ‘queu bilhet, quauques 22 220 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

Publicités