Chapitre 12 – ‘Mercres 5 de novembre – Apartament de la Sonià

‘Mercres 5 de novembre – Apartament de la Sonià

Sonià ‘viá trente nòu ans. Ad aquel atge, gaire de gent per la prener per ‘na jòuneta. Mas, ela sabiá que los uelhs daus òmes son pas totjorn lurs melhors conselhers, e mai que tot, ela sabiá coma far per ne’n semblar una.

Son còrs eriá agradable de gaitar, quai’ement totjorn apres ondelinejar per pas dire dançar, chascuns de sos movaments sabián saular l’espací alentorn d’ela, son visatge portava doas bonas jautas mesas en valor per ‘na coifadura cogoelhesca tendança neglijada, sa faça semblava lu d’una goiata de vint ans, e ‘quela imprecion eriá accentuada per son biais de se ‘bilhar que d’aucuns dirián coma ‘na comediana, que d’autres dirián d’un faus chic recharchat realisat mai tres pelhas, totjorn simple e totjorn de bon gòst, jamai mau esducat contrarament a mai d’unas seguidosas de las mòdas.

Lu temps d’un reportatge, mai d’un tipe de la visar entau aviá ‘gut lu coratge de li far de las avanças. Quite de pardre son temps.

En ‘queu desbut d’apres mieijorn, lu solelh banhava d’enquera la rua.

Nos creiriam pas au mes de novembre.

Cridet dau desbas la veisina.

Atz rason Mauriceta, mas obludetetz pas de vos cubrir per autan ! Quante de quilò atz v’autres sus l’eschina.

Qu’es que lu medecin venguet me picar uei mandin…

Adjutet ela e tenant la pòrta de l’immòble per surtir sa becana.

— … me piquet per la gripa. Vòle pas ‘trapar dau mau. Auriá pas pró d’argent per me sunhar. Qu’es que ma retaita es pas la d’un ministre. Anetz, i vau.

La Sonià respondet pas, ‘la se contentet de far un pitit rire, d’autan mai que son invitat montrava son nas endefòra d’una veitura jurta garada.

Perdonatz me Madomasela, sei a la recharcha d’un amic que venguet s’instalet aquí…

‘Resta grand badeu. Chanta coma ‘na caçeiròla, seriá capable de far ploure. Sem a Sent Junian, non pas a Rochafòrt, dins ton païs de cagolhas. Ne’n mai d’aquò, sem pas doas sòrs bessonas. T’ubre.

‘Na vetz la pòrta uberta, qu’eriá pas coma se lu nòstre Alan coneissiá pas lu chamin.

Intra ! Un càfe ?

Vòle be. ‘Quò vai ? As chamjat los mòbles de plaça. Qu’es pas mau entau, mas quò sembla pus pitit.

Lu chanjament, qu’eria per un temps.

Quò qu’es la musica, diriam daus trens ?

Tu ses pas luenh, Steve Reich « Different trains », lu cede es sus l’enceinta. Anetz, sieta te, fase lu càfe.

‘Quò fai un momint que sei pas ‘vengut.

E iò sabe, vau jamai a La Rochela. Engulha pas sus los lemosins qu’an los dos pes dins la gaulha.

Aup ! Ai res dich.

Qu’eriá pensat. Ai vogut anar te veire, per prener un pauc l’aër mai-me-tot, mas aüei, i a grèva.

Apres las vacanças, van pas se geinar. Qu’es pas la prumiera vetz.

‘Chaba te. Degun fai ralament grèva per plaser, fau ‘restar mai los perpaus de comptador. I a de las dificultas desempuei l’organisacion que se faguet i a dietz ans. Afe, t’ai pas perpausat de venir prener l’aër dau Lemosin per que nos nos fleunam. Ai besonh de l’uelh dau prò per mon roman.

Se pòde me permetre, la mai agressiva, qu’es be te, non ? Anetz, madama la lemosina gauchista, avoatz a l’inspector de poliça. Sabetz que prener dau nòstre temps es preciós, e se deve trabalhar per res e sens arrestar degun, qu’es de la moneda perduda per l’estat.

Diguet-eu ne’n la ‘trapant per la talha.

I a que l’uelh de l’espert qu’es atendut ?

Tòrna te sieitar, despecha te. Tu setz un v’rai goiat. Apres iram nos permenar lu long de la Viena se tu voes.

Podem restar aquí maitot, sei ‘bracat. ‘Quelas veituras electricas son estadas estudiatas per los vilauds, pas per far dau chamin.

As ‘chaptat ‘na veitura nucleara ? Tu prenes dau sucre, sabe jamai.

Ne’n vòle be un. Per la veitura, aprofeití de venir per avisar dau coma ‘quò marcha ‘queu sistemí de locacions pertajadas. E puei sei sus ‘n’enquesta que ‘quela veitura fuguet usada.

Banhar dins l’eime dau murtre.

Pas vertadierament, mas am ‘na goiata invisibla qu’uset d’una tala veitura, ‘laidonc, me sonjava que de far las mesma desmarchas qu’ela poviá m’aidar un pauc. E te, me parletes d’una enquesta au temps de l’atge mejan, per un roman.

V-òc-es. Te fau saber que per novembre, fase lu NaNoWriMo ne’n mai de las pijas per lu Popularí.

Lu Naque ?

Lu NaNoWriMo per National Novel Writing Month o dins la linga lemosina Mesada Nacionala d’Escritura de Roman. La gent que iò fan an un mes per escrire un roman, un boiradís de novelas, lur jornau personau, de la poësia. Qu’es un chause de pensar « a l’americana », es de dire, non pas se manhar l’embonilh sus la possibilitat de beleu far un quauquares a la condicion d’una realisacion ipotetica… te fau « far » e « ‘vançar ». Carcularam apres. Per mon peron, iò fase per me ‘musar, per veire ‘quò que quò balha. Sei pertit d’una istòria vertadiera :

Ne’n 1350, apres una batalha de Calais, lu rei Edoard III ufriguet una corona de perlas au Eustache de Ribemont, un chivalier francès fach preisonier per los Anglès, perque queu-quí aviá estat lu melhor guerrier dau champ de batalha, e lu supliguet de la pòrtar, segond sos mòts « per amor de me ».

Una istòria de tapetas

Qu’es fin. Te parle aquí d’un amor, beleu nonmàs platonique.

Quante un òme ditz ad un autre « portatz me quò per amor de me », quò deu pas estre ‘na goiata que passa la nuech dins son liech.

Paubres, sem mau barrar. Contunha garçon e prene eisemple sus te per far un daus òmes de la garda reiala, un garde que crei seriosament que totas las goiatas dau canton son d’esperar poder i manhar lu biron. Tu ses be enervant. Beu ton càfe, eu es pas pró chaud. Tòrne a mon istòria, que justament, faguí murir lu chivalier dès lu prumier ser, quò me prenguet los 1600 mòts que fau.

Fau far crebar de la gent e comptar los mòts. Qu’es ‘na secta ton nanòtruque.

Òc, fau comptar los mòts tots los jorns per saber ente ne’n sem. Bon, mon chivalier crebat, me coma autritz, sabe que qu’es la reina que lu tuet. Escrive que ‘la iò faguet dins ‘na chambra d’una auberja a costat dau chasteu. Ela lu trapet a la gòrja e li faguet engolar la pus gròssa perla de la corona puei ela serret tres fòrt. Es beleu pas fòrça originau, mas quò marcha, mesma ‘na femna pòt iò far. Forçament daissí daus indicís per iò far comprener daus lectors e mai que tot, ne’n laissí pró per lu pardre un pauc. Per eisemple, dins la chambra i a un carreu de cassat, coma se quauquares eriá vengut dau defòra, faguí brutlar un pauc los rideus, desversí lu vin d’una botelha per far creire que la gent s’erián bastuts, dòstí d’autras perlas a la corona per far creire un raubaire, daissí un fiu de la ròba de la reina… Ai trabalhat mai un planh per me pardre mai-me-tot e per poder balhar un còp un indicí, un autre còp un contre indicí.

Se lu rei faguet la declaracion d’amor, davant dau monde, mesma platonique, los legidors van sonjar que qu’es la reina, des la desbuta, qu’es aisat.

Pòde pas te balhar la responsa sus coma ela faguet, mas non, au moment que ela eriá apres estofar lu chivalier, eisplique que ela eriá ad una messa dau ser dins ‘na gleisa dau canton luenh de l’auberja. Segur que tot lu monde vai sonjar a la reina, mas coma dise qu’ela es «oficialament » pas sus lu luòc dau crimí, ela sera la darniera suspectada.

— …

Aaaaaaaà ! Setz moschat per un còp, inspector Darnaudguilhem*.

Dijatz me Rolatabilha**, sei pas segur que los singes siguessen desjà daus juecs chas los richards a l’atge mejan.

Qu’es pas un singe, te dise que qu’es la reina que faguet lu còp. Quau que siàia, vòle nonmàs aprofeitar dau raconte per parlar un pauc de la societat d’aqueu temps.

‘Donc, de la societat dau jorn d’aëui.

Beu ton càfe. Te balharai una fotocopia dau libreton ‘na vetz lu concors ‘chabat. Ai mestier de ton aida dins quauques passatges, per saber se fase credible o pas. Per eisemple, la paucha que descubra mon mòrt, avant de cridar au mòrt, tripota un pauc tot pertot qu’es l’enchaison per me de far un anacronisme e far creire que las marcas daus dets siran estudiadas, me fau lu nom de la pouvera blancha

A ‘quela epoca, qu’auriá estat de la farina. Tu parletes d’un fiu de la ròba, pense que te fau laissar un bon bocin de teissut. Per analisar un sòu fiu, fau mai que las besiclas qu’erian beleu pas inventadas au sègle XIV, e de segur i aviá pas los microscòpes. Per contre, pòdes parlar daus perfums, las descripcions son aisadas de trobar sus la tiala, podes parlar de ‘quò quilhs minjavan, coma queu bocin de pan d’espiça, e perque pas balhar de las receptas, per emplir ton descompte per los mòts.

En defòra de parlar de l’espoca, comptava far intervenir un o dos trobadors. Ilhs serián aquí per far coma ‘na contra enqueta e far raijar la veritat, que l’enqueta daus monges es aquí per servir e protejar lu poder reiau, quite de far acusar un einuscent.

Sègle XIV, un trobador, dins lu nòrd… escrivana eretja sens cultura.

Quò resta un roman de ficcion. E boirar las culturas es pas bandit. Me sonjava mesma far intervenir un chines au mitan dau chasteu. Un chines dau jorn d’auei, qu’auriá estat coma teleportat lu temps d’una eisperiença scientifica.

I a una manga que marcha entau, ai pas lu nom aquí mas pòde iò tornar trobar. Tu parles de chines, sei dins un roman japones actualament.

Luquau ?

Matsumoto.

« Tōkyō express ». Qu’es un classique de classique dau roman policier e dau roman que l’accion a quauquares de veire mai los trens. Tu ses apres enquestar sus un murtre dins un tren ?

Sei apres ‘chabar « La votz », quò resta un conte policier, pas la vita. Dins ton nanòchause, as beleu fach volar la reina sus la gensa dau Harry Poter ?

Non, mas ‘guesse ‘gut besonh de far se desplaçar la reina vista-vista, que lu Harry l’auriá prestat son balai, perque lu tegeve dins ‘queu temps… Donc, tu ses apres legir ! La tipessa de la libraria deu estre genta ?

Espofidat de rire. Tòrne te ‘pelar que tu esbolhetes ma television au prumier de l’an. Nòstra mòrta fuguet trobada avecque coma indicí o beleu coma tu dises, contre indicí, un papieron per una erpausicion a París sus l’òbra dau Matsumoto. Faguí de las charchas per saber quò que faguet quel òme, e me veiquí apres lu legir.

Ai sauvat ton cerveu, emai chas los policiers…

D’enquera lu mespretz daus gauchistes…

Avant de me far tuar mai ton arme de servicí, París es luenh mas n’autres Lemosins, am la Viena. Perpause de profitar d’un apres mieijorn de solelh e de pausas dins las enquestas, dins las legidas. ‘Vam nos permenar ?

Òc, chefa. Mas, vòle que tu me contesses coma fai la reina per tuar l’amorós dau rei sens estre presenta sus la scena dau crimí.

Faudra me dire se coijetes coma la tipessa de la libraria ?

‘Resta te, prene mos libres a la mediateca, que la tipessa es tant genta que los dragons dins los Potter.

_____

* Nom dau comissari dins « Vautres que m’avetz tuada » un mai que mai bon policier dau Joan Ganhaire.

** Nom dau jornaliste farjat per lu Gaston Leroux.

_____

 

nanowrimoc

~1870 mòts per ‘queu bilhet, quauques 20 840 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

Publicités