Chapitre 8 – Sent Junian, vilatge de Glana, diluns 3 de novembre.

Sent Junian, vilatge de Glana, diluns 3 de novembre.

« I a un chause que me manha dins ‘quel afar, e sabe pas que» aviá dich la Silvana ne’n daissant lu Cristian Labecqua, lu dimenc au ser. « Reserva ta jornada de deman, fai pas la festa ‘questa nuech, deman, vam a Sent Junhan. Menarai la veitura sus la meitat dau chamin, te ‘na vetz passat Esgolesme. L’enser, veram be. Segond coma ‘quò se passa, ne’n aprofeitarem beleu per passar veire ton amija que fai la jornalista. Mas compte pas tròp dessus, coma i a daus trabaus sus la rota de Niòrt, passaram per Sent Jan o Conhac, puei Esgolesme e Sent Junian, d’autan mai qu’ai mestier d’estre tornada dins la jornada per verifiar de las chausas.

Lu Alan ‘viá rospetat que la Sonia eriá de tot biais una « anciana » amija. Quau que siàia, la « chinesa bordelesa » aviá comandat, aura, faliá filar. L’inspectritz passava pas per aver un meschaënt caracterí sauv quante « un chause la manhava ». Qu’eriá lu sinhe que la mendra contrarietat poviá la desgondar. Dins lu comisariat, de las lingas de palha li avian dichas que lu tipa avant se l’aviá contre-dicha, nonmàs una vetz. Eriá estat tornat trobat dos jorns apres ligotat coma un rotleu de prima, raide mòrt.

Lu Alan ‘via l’air un pauc neci, mas se risquet jamai de desobeïr. La Silvana eriá sa chefa, plasenta o pas, aquò despen daus vejaires, ela aviá bon fond e ela eriá d’un profesionalisme quitament sens taschas.

Vers las onze oras dau mandin, la veitura de poliça, banalisada, ‘ribet la broa de Sent Junian, au vilatge de Glana, davant la meijon daus Fontanilhas.

Meijon bastida dins dos granjas amassadas. Las peiras sus lu davant de la meijon avián estadas engreutadas sus la nautor d’una veitura e lu naut dau mur eriá de peiras aparantas. Los portaus avian estats remplaçats per de las veirinas. Lu tot fasiá propre. Sus lu darrier i avia un grand vargier que los restant de la talha ‘vián pas estats d’enquera brutlar. Lu vargier eriá barrat per lu riu « la Glana » que passava aquí avant de se gietar dins la Viena.

Qu’es La jouna Maria-Angelina que dubriguet aus policiers que se presenteten. La goiata los menet a sa mair dins lu vargier.

– V’autras setz totas doas totas solas, dins ‘quela granda meijon.

Damandet la Silvana. La responsa fuguet un pauc secha.

– Mon marrit es indisponible per totaura. Damandetetz per me parlar d’un afar personau !

« Fau pas fugir l’escorchiera quante quò fai meschaënt temps » se penset l’inspectritz.

– Coneisser un desnomat Cristian Labecqua ?

La tipessa eriá pas dau genre a se’n laissar comptar, ‘la sabia se tener, ela, son còrs e quò le cresiá estre son rang, sa plaça. Pas granda, los piaus corts, blonda, ‘la s’estiret un còp coma per se grandir. Ela forcet lu costat fred de son regard per un movament de la testa.

– V-òc-es, lu coneisse… Un pauc. Perque ?

– Podetz ne’n dire un pauc mai.

Françoisa Fontanilhas gietet un còp d’uelh per veire ente eriá sa filha.

– Qu’eriá mon amant. Una relacion de cinc ans, ‘chabada au jorn d’aëui.

– De divendres !

Tota blancha, la lebra tremolanta.

– Quauquares es ‘ribat ?

– Suau. Qu’es se mesma que nos parlet de vos e de vòstra relacion « clausa ». Podetz nos eispliquar vostre emplec dau temps de la dimenjada passada, ne’n pertant dau dijòus darnier.

– Dijòus darnier trabalhava a la libraria, cresetz pas que los afars se menan totas solas. Cristian venguet lu ser per passar la nuech. Qu’eriá pas lu prumier còp. Eu sabiá que mon òme eriá pas meijon. ‘Ribava de París ente ‘viá passat la jornada per dau materiau de fotografia e una erpausicion sus un japones. Eu voliá me parlar de chausas sus sa femna.

– Eu comptava la laissar per viure coma vos.

– Non, non, non. De mon costat, auria jamai laissat mon marrit. Cristian a de sa femna un eimatge d’un estre estranh, que viu sus la tauvera de la societat, mas eu es convencut d’aver de l’amor per ela. Nòstra relacion eria basada sus la charn.

– Coneissetz Anna Labecqua ?

– L’encontrí quauquavetz quante fasiá de las charchas per dubrir una sucursala de la libraria. La Rochela es ‘na pita vila, un jorn saludet Cristian a la surtida d’un magasin, sa femna ‘ribet eu nos persentet. Quau que siàia, sa femna deviá aver daus supçons sus la nòstra relacion e sus son òme, perque eu me diguet aver legit dins son jornau intimí « sabe tot ». M’eispliquet que fin finalament eriá beleu un sinhe, qu’eu aimava sa femna, que podiam restar bons amics e tot e tot e tot. Tot aquò que pòt i aver de caponier dins la conduita d’un òme.

– E apres lu dijòus, lu ‘vendres ?

– Lu mandin se permenet dins Orleans, li balhí de las entrada per lu darnier angard de mon òme.

– Un angard ?

– V-òc-es, lu FRAC, mas fau pas ne’n dire dau mau autradament ‘natz passar per daus faissistes. De mon costat, avia ‘na jornada mascarada a la librairia per Halloween, mos emplejats me fagueten mesma un torn e meteten daus abits un pauc òle-òle dins mon sac, daus ròtges de plastique, mesma ‘na perruca. Nos nos tornetem trobar vers la mieijorn, per minjar una darniera vetz de bana. Apres aver minjats, lu menet a la gara de Los Aubrais per prener lu prumier tren per París e apres la Rochela, qu’eu desirava far ‘na suspresa a sa femna que tornava de vacanças. Prenguet un tren a treize oras e demiei.

Apres m’entorní chas me per preparar ma valisa e venir mai-me-tot passar de las vacanças. Arribí a Sent Junian a nòu oras lu dissabde de Tots-Sents. Veiquí.

– Podetz me’n dire sus l’erpausicion de París.

– Sauv me trompar, qu’es una erpausicion consacrada au MATSUMOTO… MATSUMOTO Seichō. Un escrivan japones de policier. Ò conneissetz pas ?

– Legisse pas per me tornar ‘pelar lu trabalh.

Eu es mòrt, l’escrivan. Son esditor frances fai daus cofrets avant Nadau. Nòstra libraria es tròp pita per estre concernada per l’operacion, mas lu vendrán dins los tiratges de pòcha. Per Halloween, perpauseten una erpausicion sus los escrivans e mai que mai las escrivanas de scandinavia, daus policiers daus païs freds.

– Podetz nos eisplicar comint vos encrontetetz ?

– Nos encontreten i a cinc ans a Esgolesme ente persentava un libret de haiku, daus pitits poëmes corts farjats sus ‘na mòda japonesa.

– Iò sabe, iò sabe.

– ‘Quela erpausicion sus los arts dau Japon eriá ma prumiera surtida desempui ma despression. Aviá d’enquera dau mau a me concentrar sus las chausas de tots los jorns. Se presentava son associacion de bonzaï. L’encontrí lu mieijorn a taula, que sabiá pas dubrir ma botelha de limonada. Entau fasent lu banhí e qu’es espofidat de rire que nos passaten la fin de la jornada. E coma daus goiats, passetem totas las nuechs dins lu mesma liech. Qu’es un pauc se que ‘chabet per me garrir totalament. Un pitit juòc per se rencontrar a la desbuta eriá per me de dire qu’anava veire lu medecin. Pauc de temps apres, torní dubrir una libraria, la vita me tornava susrire. Nos nos trabaviam quasiment tots los quinze jorns, una vetz a Orleans, una autra vetz a La Rochela, qu’oficialament i prospectava per i dubrir una succursala. Podetz me dire perque voletz saber tot aquò.

– Madama Labecqua es estada trobada morta. Am totas las rasons de creire que son òme es dins l’afar.

Morta, e coma ‘quò ?

– Quò vos regarda pas. Sabetz coma erián las relacions.

– Vos iò diguet. Cristian aimava l’Anna a sa feiçon. De quò que sabe, ilhs avian ‘na pita vita coma mai d’una aimarián ne’n aver una. Ela, professora de latin dins un collegi de provinça, se fotografe que son trabalh eriá conegut de per lu monde. Sa specialitat eriá dins lu biais d’esclarat tant ‘na natura morta aus perons qu’un païsatge. Sei beleu pas la mielhs plaçada per parlar dau còble.

Lu vòstre òme sabiá per vòstre amant ?

– Eu deviá be se’n dobtar.

– Aguet de las maitressas ?

– Màs una, i a quinze ans d’aquò, un pauc apres la neissança de nòstre garçon. Eu se faguet prener dins un ostel dau barrí d’Orleans mai una de las sòas escolanas, que dins ‘queu temps eu balhava daus cors a l’escòla d’art, la mesma ente interven Cristian Labecqua. Ma familha faguet tot per far taiser las rumors. Perdí l’eifant que portava e davalet dins la neurostenia. Ai totjorn jurat que li far paiar sa traïson.

– Auriatz poguts vos laissar ?

– Lu marridatge es un sacrament ! Degun divorça dins nòstre mitan. Mon pair eriá aviator, mon grand faguet lu conselher per lu Generau.

– E lu far banard eriá mai « dins la cultura » de la Solonha, e puei, au cors d’una pertida de chaça, apres lu brame, un banard de mens…

– Quò vai pas non ! Surtetz d’aquí. Es pas mon òme qu’es mòrt. Surtetz e tiratz v’autres. Tener daus taus perpaus, quò vai pas !

– N’autres i vam. Vos damandarem de pas passar de còp de fiu a Monsur Labecqua. Au reveire.

Ne’n surtant, los dos policiers gieteten un còp d’uelh dins la meijon. Quauques vestits sus un canapet, dau libres sus ‘na taula bassa d’un costat. De l’autre costat, sus lu bar a l’americana, los bòles dau pitit dejeunar, dins l’aigier de la veisela de la velha. Breu ‘na meijon lu temps de las vacanças.

– Am pas lu temps de passar veire la Sonia aura. N’autres vam minjar dins lu rotier a la surtida de Sent Junian.

Au Relais de Rolhac, comendeten de las saladas composadas e l’inspectritz ne’n aprofeitet per ‘nar a la pescha, entre autre, saber si lu Labecqua eriá estat ‘nar reconeisser lu còrs chas lu legiste. Lu Alan telefonet se-tot.

– Los tipes dau labò an ‘chabat d’analisar la valisa de Madama Labecqua : daus vestits, daus libres de latin, los actes dau colloquí e son jornau intime. Ilhs an be vut escrit lu famós « sabe tot ». Quò que los intriguet qu’es que lu jornau es tot escrich mai una sola color d’encra, sauv qu’ilhs dos mòts. L’encra es ‘na vielha referança de chas Waterman©, ‘la se troba dins las papetarias, mas pas pertot. Lu fach que qu’es totjorn la mesma color usada deu estre ‘na fòrma de fetichisme dins lu domení de l’escritura. Lu « sabe tot » es estat escrich mai un stilò bilha que la color es qua’iment parriera. L’analisa de l’escritura pencha per dire que qu’es la mesma persona que lu restant dau jornau. La fòrma de la « S » e daus « T » es la mesma d’empertot.

Dau costat de la bilha, res, qu’es ‘na bilha que la provenança ne’n ai pas d’enquera coneguda.

– E qu’es pas me que vai ne’n dire mai. Guilhem, afe, lu legiste me diguet que qu’es be la bilha qu’estofet la femna, mas ‘la porta dos tipes de marca dins lu còu. Las prumieras sòrtas an estadas fachas mai de las mans gantada, que i a p’unas traças d’empresas, e mesma, daus gants especiaus, que la costura es pas ne’n bot daus dets, perque sotvent qu’es la costura que laissa ‘na marca, daus gants speciaus e probablament de cuer, per ne’n estre segur, fau esperar un’ analisa chimica pus prionda. Las secondas sòrtas de traças son ‘las de madama Labecqua ela mesma, beleu que ‘la se serret lu còu per far surtir la bilha. Sos las contraccions, la bilha fuguet sarrada mai fortament. ‘Na vetz mòrta, i aguet relaschament e lu medecin daus pompiers poguet l’eschapar facilament. La mòrt aguet luòc dins la serada, vers la dietz e nòu, vint oras.

– Veiquí ente ne’n sem. E de que pensatz de Madama Fontanilhas. Perdon la granda Madama Fontanilhas, mai de las valors que los polets…

– Crese res. Minjatz ! Am de la rota de far.

 

 

nanowrimoc

~2020 mòts per ‘queu bilhet, quauques 13 600 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

  • Lu site dau NaNoWriMo (>en)
  • Le site pour les francofones, phranquophones, pardon, les francophones (>fr)

Publicités

2 réflexions sur “Chapitre 8 – Sent Junian, vilatge de Glana, diluns 3 de novembre.

  1. donna1653 12/11/2014 / 22:40

    Ce système de type feuilleton policier est très addictif pour le lecteur !

    J'aime

    • janpeire 12/11/2014 / 23:04

      À la relecture des premiers chapitres pour corriger les très très très nombreuses fautes, je me suis aperçu d’une ou deux incohérences, mais malgré cela, l’expérience est vraiment extraordinaire. Je suis heureux que des lecteur-trice-s y prennent du plaisir O:-)

      J'aime

Les commentaires sont fermés.