Chapitre 6 – La Rochela, lu dimenc 2 de novembre au ser.

 La Rochela, lu dimenc 2 de novembre au ser.

La nuech sembla tombar tòst en ‘queu dimenc ser, penset en ela mesma la Silvana, sens destriar dintra la fin de mandinada passada a l’ostelaria e lu chanjament d’ora que se fasiá d’enquera sentir.

Doas moetas se barelhavan dins los ciaus, pertant son pas los moscharons que mancan.

‘La eriá acompanhada dau Alan, lu policier qu’aviá per entau dire, desbutada l’enquesta. Mai d’una vetz tot dos fagueten los chins e chaçaten ensemble mesma se la fin, chascun se trobet benaürós de governar la sòa còa ; la Silvana mai la testa dins lu volant, lu Alan coma l’òli dins los roatges per menar l’enquesta, ne’n fau un pauc mas tròp.

L’inspectritz sonet au limerò balhat per la tipessa de l’arcuelh. Residença d’un fòrt bon standing coma dissen los angles, dins un imòble de la fin de las annadas seissanta dietz, dau betum generós dins las corbas dessenhadas per los balcons, de las grandas veirinas nautas de dos niveus, que que far ‘na vintena de duplex, bon chic bon genre.

‘La tornet sonar ‘vant d’entendre ‘na votz dins lu naut parlor damandar per quò que qu’eriá.

– Poliça, ai a vos parlar.

– Prumier, apartament dietz set.

E lu « brint brint » de la pòrta se faguet auvir d’aicí lu « clan » que marquet sa barradura.

La Silvana e lu Alan monteten l’etatge e trobeten Cristian Labecqua sus lu pas de sa pòrta.

– Monsur Labecqua ?

– Se mesma. Intratz. Fasatz pas ‘tencion que tot es un pauc desvirat, eriá apres rinjar que ma femna torna deman d’Englaterra.

L’òme, un tipe que fai pas sa quarantena, grand sec, talhat coma un córror de marathon, començava de pardre sos piaus. Mau rasat, sa faça semblava la d’un estudiant un lendeman de festa.

– Intratz, vos pregue. Sietatz v’autres dins la peça. Voletz beure quauquares ?

– Sietatz vos maitot, se’us platz, am ‘na meschaënta novela de vos dire.

S’adobeten tot tres dins lu salon.

– Vòstra femna es morta.

– …

L’inspectritz visava lu paubre òme, que emai fuguesse desjà sietar ‘guet un ‘lanç dins tot lu còrs, eu beciclet un còp breu.

– …

– Atz dich que ‘la deviá tornar d’Englaterra ?

– V-òc-es… aaà… ‘La es pertida ‘na setmana per prener de las vacanças, per se pausar dau collegi. Que Anna fai la professora de latin. La fin de sas vacanças erián consacradas ad un colloquí o ‘n’ encontra de persona dau mitan latinistes.

– E ‘la deviá tornar deman, un diluns ?

– ‘La fai cors los dijòus e los ‘vendres, los dimars quante qu’es un jorn impair. A la desbuta ‘la deviá rintrar lu ‘vendres per eichivar los trens a la Tots-Sents que qu’es totjorn un pauc complicat per revenir jurtà La Rochela, puei jurtament de saber que qu’eriá complicat, ‘la se sonjava per passar la dimanjada a París.

– I a lu tegeve per tornar de Londres ?

Diguet lu Alan que fusinava un pauc pertot mai sa testa coma la luneta d’un sos marin.

– V-òc-es, mas los orarís son pas totjorn aisats un jorn feriat.

– ‘La deviá donc tornar diluns ?

– Aquò despen. Quante ‘la passa veire sa sòr que viu a París, i a un desbut, la fin pòt vista ‘ribar. Las se chamalhan totjorn. Generalament ‘la me balha los orarís que ‘la part de París e vene l’atendre a la gara. ‘Queu mandin, quante viguí pas de messatges sus mon repondor, ai ‘pelat chas sa sòr per saber, mas i aviá degun, ai laissat un messatge.

– E atz pas telefonat a vòstra femna, sus son porta-onda…

– Ma femna viu sens tot quò-quí, perque fau persevar la planeta, l’umanitat es un mau per lu monde. Sa sòr es eisactament lu contrarí, veiquí perque ‘la se fleunan tot lu temps. Mas perque es la poliça que marcha me dire la mòrt de ma femna.

– Per aura, las questions son de me. De que que v’autres fasetz dins la vita.

– Fase lu fotografe, mas sei maitot intervenant eisterior per l’escòla d’art d’Orleans dos còp per mes, intervene maitot a l’escòla d’Esgoleme. Mon studiò es sus la mezzanina. Am un grand apartament mas pas d’eifant, ‘laidonc beucòp de plaça.

– Qu’es vos o vòstra femna que ne’n voguet pas ?

– Poguetem jamai ‘nar far las empletas, eriám pas « compatibles »… Vos serv un quauquares per beure ?

– Non marce.

– Marce, res per ma maitot, mas fasetz, fasetz. Podetz me balhar vòstre empleç dau temps daus tres darniers jorns.

Eu ‘net querre ‘na botelha de limonada, que sa fòrma sonet l’inspectritz. ‘La taiset son enquestionament e le daisset se versar un veire.

– Normalament, auriá degut estre a Orléans per mon cors dau dijòus mas coma i a congier, ne’n aprofechí per anar a París l’apres mieijorn. I ai un progier d’erpausicion internacionala, de bana coma quatre fotografes modernes japones, a la meijon dau Japon. L’endrech, per Halloween, fai ‘na montra sus lu trabalh dau MATSUMOTO un japones, escrivan de romans policiers. Ne’n mai d’aquò, comandí de las lampas per trabalhar, coma mon fornissor ‘viá pas tot, lu temps de lu far venir de son despòt dins los barrís, passí ‘donc la nuech a Orleans per un afar personau. Per m’entornar, prenguí lu tren a Los Aubrais lu divendres apres mieijorn per París puei de París per La Rochela. Veiquí mos bilhets :

Los Aubrais | 13:35 | > París Austerlitz | 14:36 |

París Montparnassa | 16:12 | > La Rochela | 19:26 |

L’inspectritz gaitet los tiquets.

– Podetz me dire ‘quò qu’es ‘ribat a ma femna.

– A la meijon dau Japon, setz passat, atz aviesat sens res ‘chaptar ? E las lampas, i a qu’a París que las se troban ?

– Deviá reglar un afar, e profeití de la fin de setmana per tot far.

– L’afar ? Qu’es ‘na femna ? ‘La pòt acertar vos dires ?

– Es ‘na femna v-òc-es, mas qu’es ‘chabar nos dos, jurtament.

– Podetz me dire… Vòstra femna iò sabiá qu’avetz ‘na mestressa ?

– Non, Anna eriá luenh de tot aquò. Per dire verai, i a quinze jorns dubrissí son jornau intimí e legissi au mitan d’una pajina « sabe tot ». Sabe pas perque, iò prenguí coma un avertissament.

– Aguet paur de que ? Atz pas d’eifants, ganhatz vòstra vita.

– A quarante cinc ans passats me visava pas tornar far ma vita. D’autant mai que mon amanta es pas dau genre a divorçar. Es pas son genre, dins sos gènes culturaus. E puei, ‘na p’ita aventura vòu pas dire que l’aimava pas ma Anna.

– ‘Na ‘ventura de cinc ans.

– …

– Es entau, sabe, sabe. E vòstra femna, ‘l’ avia un amant ?

– Non, vos ai desjà dich qu’Anna eriá dins son monde. Una intelectuala esmaiada per ‘na gleisa, lu trabalh d’un artisan, un libre, un concert de nautboesc…

– Atz pas respondut per las chausas fachas a la meijon dau Japon ?

– I ai ‘chaptat daus libres tornats esditats dins daus tiratges especiaus, de las chausas per dessenhar e un guide sus lu bonzaï, que participe ad una associacion. Malaürosadament, me pense aver obludat lu pochon dins lu tren tot concentrat qu’eriá sus mas lampas.

– Estranjadament !

– Perdon, mas podetz me dire per ma femna.

– Vòstra femna es estada trobada mòrta dins la p’ita ostelaria darrier la gara de La Rochela, v-òc-es, la qu’es coneguda per estre calma lu temps d’un cinc a set. E pas la pena de dire que sabetz pas ente ‘quò se troba, es vòstra garçoniera.

– Faus, ai pas jamai ‘gut qu’una mestressa. Mas, de que ma femna fasiá alaï, dijatz me pas que ‘la avaiá un amant, pas ela !

Lu Alan coma la Silvana digueten res sus la natura de l’amor ‘catat. Es lu Alan que i faguet la remarca ‘questa vetz.

– E perque non ? La trompatz, ‘la vos trompa. Pòdetz nos balhar lu nom de vòstra maistressa ?

– Es malaisat, vos damande de prener de las percaucions, son òme es un architecte renonmat regionalament de per sas metòdas per bastir los imòbles. ‘La se ‘pela Françoisa Fontanilhas, ela fai la librara a Orleans.

– L’encontretet coma ?

– I a cinc ans, ‘la surtava d’una granda despression, me m’enuiava un pauc dins mon coble e es ad aqueu momint que me prenguí de passion per los bonzaï. Ela eriá una haijin desbutanta.

– Una que ?

– Una poëtessa que fai d’aquilhs pitits poëmes corts. Un eisercici balhat aus depressius perqu’ilhs poguessen focalisar sus de las pititas chausas. Nos rencontreten lu temps d’una amassada a Esgolesme, passaten la setmana dins lu mesma liech. La depression li passet e ‘la poguet mesma esditar daus libretons sus sos haiku. ‘La tornet mesma trobar dau trabalh. Nos nos vesiam a Orleans tots los quinze jorns, puei, aquí a La Rochela perque ‘la prospectava per dubrir un second magasin, ‘na sucursala per la toristalha qu’envaís la vila l’estiu. Quante l’ai daissat a Orleans, l’enser ‘la preniá ela tot un tren per lu Lemosin, ‘la i ven se pardre de temps en temps, per las vacanças. La familha de son òme a ‘na meijon sabe pas ente quò pas luenh de Lemòtges. Vau vos balhar un limerò per la junher, ‘la deu estre ‘ribada aura.

– Vese, vese. Vos damandarai de passar deman diluns per autentifiar lu còrs de vòstra femna chas lu legiste, puei d’anar au comissariat per que quauqu’un prenguesse vòstra desposicion. Setz acusat de res mas vos fau demorar a La Rochela, o autradament, passetz nos lu dire. Nos vos daissem per aura.

 

nanowrimoc

~1 600 mòts per ‘queu bilhet, quauques 8 830 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

  • Lu site dau NaNoWriMo (>en)
  • Le site pour les francofones, phranquophones, pardon, les francophones (>fr)

Publicités