Chapitre 5 – Ostelaria a La Rochela, lu dimenc 2 de novembre.

Ostelaria a La Rochela, lu dimenc 2 de novembre.

Qu’eriá ‘na p’ita ostelaria, beleu un pauc vielha vuda dau defòra, mas l’interior ‘viá estat tornat fach i a tres ans, e aura, qu’eriá ‘n ostel mai tot lu confòrt moderne, las comoditats eisijadas au jorn d’aüei coma lu wifi e la gent s’i sentissián a lur aise.

De segur per mai d’una personas, qu’eriá la pertida libra d’accès que persentava un pitit interest, que la reputacion de meijon de rendez-vous n’eriá pas sautada de la darniera luna.

De butir la pòrta per netiar coma de costuma ne’n ‘queu dimenc mandin, Margarita sonjava pas ne’n posar una tant fòrta.

– Iiiií ! Iiiiií ! Venetz m’aidar, venetz veire, venetz vista !

Mesma a las onze oras, i avia dau monde d’enquera au liech, e de ne’n entendra una tant fòrta coma la sirena per l’incendie, ‘quò los tiret be dau liech.

– Iiiií ! ‘Pelatz la poliça, ‘pelatz los pompiers !

De l’enbas de l’ostel, la tipessa de l’arcuelh li cridet :

– De que que n’i a ? As vut ‘na torna ?
– Vaque m’aidar ?

Diguet dau naut de l’eschalier la Margarita a la Sofia

– Vaque vista ! I a ‘na mòrta.

Quò manquet pas, la Sofia engolet las marchas tant vista coma se l’aviá lu fuòc au darrier.

– ‘Na mòrta, ente ?
– Sei aquí, chambra 19. ‘Gaita ! ‘La es freda.
– Barra la pòrta, que degun toschesse a res, vau ‘pelar la poliça.

Quauquas vint minutas pus tard, las sirenas de la poliça e daus pompiers se fagueten auvir dins la p’ita rua d’aqueu quartier de La Rochela, pròpche de la gara ; ne’n bloqueten lu passatge quò que faguet s’esmalir quauques automobilistes.

Lu que semblava comandet se faguet ubrir la chambra e sans damandet son reste, quite de la jugar cow-boy, damandet au monde, d’esvelhet aura, de restar dins lur chambra, qu’un policier passerá prener lur identitat. La Margarita e la Sofia, de bana, assuragueten que lu restaurant será dubert.

Lu medecin daus secors faguet que constatar la mòrt, e, aisidament, eu trobet la causa, es de dire, ‘na p’ita bilha de veire engatjada e blocada au mitan de la gòrja.

– Accident ? Suicide ?

Damandet lu policier.

– Ne’n sabe res, ‘queu calau es tròp gròs per estre la perla d’una ustra, tròp pitit per estre l’uòu d’una moeta. La sola chausa que pòde sostener qu’es queu es pas ‘ribat aquí tot sou. Lu demai qu’es vòstr’ afar.

E eu comencet de barrar sa valisa de medecina.

– Un murtre ?
– Setz vos la poliça, pas me. De las chausa entau, ne’n vise pas abitualament, sei de l’esquipa de desincarceracion dins las veituras. Es l’asard daus congiers de Tots-Sents se sei aquí. Seriam dins ‘na seria de la television, ‘gaitariam d’empertot. Per eisemple, lu liech e pas desfach, i a mas lu dessus de liech de tirar que ‘la lu ten d’enquera ; ‘la deguet s’i crochetar ‘vant de s’esvanlar. La mòrta es pas desbilhada, ‘laidonc, quitament segur que qu’es pas un quauquares de sessau, ‘la porta de las malinas. La valisa sembla pas ‘ver estada duberta, beleu pas un raubaire. Apres saber coma la bilha ‘ribet dins la gòrja es una quetion de las belas. Fau far ‘nalisa pus prigonda dau còrs, que per eisemple aquí sus lu còu i a de las marcas. Tant per la bilha que per las marcas, e per estre assegurar de la causa de la mòrt, es ‘n’ autopcia que vos fau.
– Damande còp sec daus mejans suplementaris. Grand marce per vòstra aida, e ‘restatz de gaitar la television, sem dins la vita vertadiera aquí.

Un daus agent venguet per dire que la chambra ‘via estada reservada per una certana Maëlina Campanys, reservacion confirmada per l’internet i a una setmana, paiada mai un compte bancarí adreiçat a Esgolesme. La chambra eriá paiada per la nuech dau ‘vendres 31 d’octòbre au dissabde 1er onze oras. Lu menatge n’aviá pas d’enquera estat fach perque mai las trente cinc oras, los jorns feriats, l’ostelaria aviá pas la moneda per emplejar una persona suplementara, e puei la propchana reservacion eriá per lu tres, per un coble de Tolosa lu temps d’una setmana.

– Autra chausa ?
– V-òc-es. De nòtar que la Maëlina ‘ribet un pauc apres dietz nou oras. ‘La deguet damandar lu code per entrar perque son porta-onde ‘viá pus de bataria e ‘la se’n rapelava pus. ‘Quò se vei sus l’enregistrament a la reception.
– Un filme ?
– V-òc-es. ‘Na granda blonda mesma.
– Qu’es ‘quela ‘quí ?

Damandet lu policier de montrar la mòrta.

– Non, la dau filme a los piaus longs.
– Anirai vieisar apres. Vau me risquar de farfolhar dins los papiers per saber son nom.
– I a pas mestier, l’emplejada de l’arcuelh la coneguet totaura. Nòstra mòrta es madama Anna Labecqua. ‘Quò sembla que quel ostelaria eriá sa filhoniera…
– La sòa de que ?
– Sa garçoniera coma dissen los frances, mas madama Labecqua recep nonmàs de las filhas. Pas dau cent non pus, mas un jorn ‘na blonda, un jorn ‘na bruna. Qu’es un misterí per degun sens obludar que l’ostel…
– Iò sabe, iò sabe.

Cridet ‘na vòtz dau naut de l’eschalier. La vòtz eriá la de la Silvana, l’inspectriz principala de la poliça de La Rochela, que son chafre eriá « la chinesa bordelesa » tot aquò perque son pair oficier dins l’armada aviá esposat sa mair au Vietnam, avant de tornar viure sa retirada de l’armada a Bordeu.

– Inspectritz, coma ‘natz ?
– ‘Quò vai, ‘quò vai. M’atz trobat una mòrta. Espera que qu’es pas per res questa vetz, non pas coma vòstra nejada dau mes darnier. Perque ‘questa vetz, porai pas passar.
– Non, atz escotat l’agent.
– V-òc-es. Mas los afars de banard a l’ora de l’internet, ‘quò se regla pus dins los ostels de passa. La gent se montan dessus per un res e ilhs ‘chaban dessos los peneus d’una veitura. Non, los crimis dins los ostels qu’es mas dins los romans.
– Mas, la valisa es pas estada duberta, lu liech pas desfat. ‘La es d’enquera bilhada.
– E ‘la s’estofet mai un calau de veire. Iò sabe, iò sabe.
– E qu’es ‘na lesbiana, ne’n mai d’aquò.
– Iò crese pas. Pensatz seriosament que me fau ‘restar totas las lesbianas de La Rochela ?
– Ai pas dich…
– ‘Restatz. Vòstre vejaire sus las lesbianas me’n fote. A cinquante ans vive ben sola, vos pausetetz de las questions sus me ?
– Non, tot lu monde sap que coijatz mai lu Guilhem, lu medecin legiste.

« Auriatz mesma poguts venir de bana » se penset lu Alain, mas, la chinesa semblava pas s’estre levat dau bon costat.

– ‘Quò se’n ditz de las chausas ‘na vetz virada l’eschina. En coneissetz de las lesbianas per ne’n parlar, ne’n defòra de vos filmonets descharjats de « ió pòrn ». V’autres que setz tot sou desempuei que la Sonia vos daisset ? Mens de cinc minutas per scena, legissi i a gaire dins una ‘nalisa sus las novelas sessualitats. Vos damande vòstre scòre ?
– Eiscusatz me, se-us platz.
– I a d’autres afars que la valisa ?
– Res dins la sala d’aiga. Jurta costat de la valisa, trobí un boschon de plastique per terra, mas eu eriá beleu ‘quí avant. N’autres an pas folhats la defunta. Esperam lu Guilh… afe lu medecin.
– Eu vai ‘ribar. Per aura, manhatz res, mesfiatz v’autres ente pausatz los pès. Vau veire las tipessas de l’ostel. Dins tot aquò, se voletz minjar un quauquares, barratz la pòrta e anatz au restaurant, qu’es per la meijon mair.
– Marce.

Lu filme de l’arcuelh laissava veire ‘na tipessa blonda, los piaus longs, ‘bilhada d’una ròba. L’ora incrustada dins l’eimatge balhava 19:04.

L’inspectritz penset que la qualitat eriá melhors que la videò-susvelhança de la vila que jamai ‘la permet de poden ‘trapar los raubaires. Aquí, i a mesma un sisteme per surtir ‘na captura d’escran emb l’imprimanta, mas ne’n tirat quauquares será malaisat.

– ‘La coneissetz ‘quela-quí ? Sembla que la mòrta siguesse de las abituadas.
– Non. ‘Tencion, madama Labecqua reservava ‘na chambra, quitament totjorn la 19 per la bruna, e la 18 per la blonda. Jamai la viguetem mai d’autras filhas, qu’eriá pas ‘na corosa.
– Non, ‘na femna marridada que vai mai doas filhas qu’es pas ‘na corosa.
– ‘Na jouna, la bruna, e ‘na dins sos atges, la blonda, segur que d’un certan punt de vuda, l’eriá pas un modele de fidelitat. Son òme vau pas mielhs.
– Coneissetz son òme ? Un client s’etot ?
– Avecque la venguda de las grandas chadenas ostelieras, nos adobatem de las demandas daus clients. Devenguetem coma ‘na familha per quauques uns. Madama Labecqua veniá despuei doas annadas, a la desbuta mai la bruna, un còp la mesada. La viguetem balhar daus rendez-vous a la blonda màs despuei tres mes. Monsur Labecqua se es client desempuei cinc ans, eu restet lu temps daus trabaus, puei, coma ‘na pendula, tots los quinze jorns e totjorn coma la mesma femna, genta coma ‘na parisena. E puei, son marridats sens eifants, ilhs fan pas de mau.
– Se iò disetz. Sofia, qu’eriá vos de garda lu ‘vendres ?
– V-òc-es.
– Coneissetz la tipessa sus l’escran. La que fauet la reservacion.
– Non. Qu’es la prumiera vetz que ‘na reservacion es estada facha ad aqueu nom. Sonjava pas que qu’eriá un de nos clients libertins. E jamai ‘la viguetem aquí. Apres, entre las cins a set, lu monde passa per l’entrada automatica, las bandas son pas servadas mai de dos jorns, la leis.
– Vos crese. Las chambras son netiadas tots los jorns.
– Aëradas, aspiradas, lu liech fach, la sala d’aiga lavada. Generalament de las dietz oras a las quinze. Quauquavetz i a lu paneu « derangetz pas », e dins ‘queu cas, iò fasem pas. E puei i a los jorns de festa que degun vos trabalhar, que lu cost orar…
– Iò sabe, iò sabe. Veiquí lu medecin, deve vos daissar.

E l’inspectritz menet lu medecin legiste dins la chambra 19.

Lu medecin inspectectet la femna mòrta, las marcas au còu, la bilha de veire.

– Pòde dire res, fau la menar au laboratorí. Es beleu un accident, un pauc colhon, mas un accident emai ‘na bilha de veire anguesse pas entau dins la gòrja de quauqu’un. Mas de nos jorns, i a talament de novelas mòdas, perque pas la de se permenar mai ‘na bilha dins la boscha.
– Colhona pas, es pas ‘na mòda. La tipessa eriá ‘n’ abituada de l’ostel. Pensa que d’aqueu boschon de plastique.
– Diriem un boschon d’un quauquares mas sembla que manca ‘na peça, eu es crebat, perdon, troat sus lu dessus. Lu laboratorí ne’n dirá mai. Se qu’es pas un capuchon oblidat aquí desempuei quauques temps. Atz folhat las pòschas de la victima ?
– Non, t’esperavem. Mas perque me damandas tu aquò ?
– Vise pas de sac a man en degun luòc.
– Me songe que qu’es dins la valisa, l’am pas duberta d’enquera.
– Ne’n coneisses beucòp de femnas sens un sac a la man.
– Ai un sac, me, per lu momint ?

L’inspectritz aimava res de mens que de se far moschar.

– Vejem ‘quò que i a dins la vesta… un papieron per lu meijon dau Japon a París, per una erpausicion sus l’òbra dau MATSUMOTO Seichō e un bilhet de tren, reservacion per lu trente e un d’octòbre.

París Montparnassa | 16:12 | > La Rochela | 19:26 |

– Lu bilhet es estat compostat a París, es marcat aquí.
– Sabe coma ‘quò marcha, prene lu tren quauquas vetz.
– Tu pòdes rire un pauc, non ?
– Vau dire a mos òmes de folhar la valisa, la nos balhará beleu mai de renseinhaments perque per aura, sei un pauc dins las niblas. Tu pòdes la menar dins ton laboratorí, passarai deman diluns per ne’n saber mai.

E l’inspectritz se sieitet dins lu colidor per meditar sus tot aquò. La damandet a la gent de pas ne’n adjutet, de continuar de vivre per ilhs. D’aucuns vengueten per saber se lur nom será citat, perque erián censats pas estre ‘quí. ‘La deguet assegurar la gent de la discrecion de la poliça, que generalement son los jornalistes que folhan los borriers.

‘Vant de s’entornar au bureu, ‘la passet damandar a la Sofia se l’aviá l’adreiça de Monsur Labecqua. Que la comptava pasar li annonçar ela mesma las chausas.

 

nanowrimoc

~2080 mòts per ‘queu bilhet, quauques 7230 sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

  • Lu site dau NaNoWriMo (>en)
  • Le site pour les francofones, phranquophones, pardon, les francophones (>fr)

Publicités