Chapitre 1 – París, gara de Montparnassa, lu ‘vendre 31 d’octòbre de 2014, l’apres mieijorn.

París, gara de Montparnassa, lu ‘vendre 31 d’octòbre de 2014, l’apres mieijorn.

Aprofechant d’una pausa a la gara, la Anna Labecqua prenguet lu temps de far un pitit triatge dins la liassa daus bilhets dins son cabàs, que los per l’Englaterra se poden gietar aura que ‘la es tornada. ‘Na setmana de vacança, vacanças de bana coma un pauc de trabalh per los tres darniers jorns, un colloquí sus la dialectologia de la feminitat dins la linga latina aplicada a la terminologia de las aisidas numericas. Emai ‘la aimasse son trabalh, la Anna fai la professosa de latin desempuei bentòst vint ans dins un collegi de La Rochela, los colloquís annuaus son ‘na bufada benvenguda, ‘na respiracion bona dins un mestier pas totjorn aisat de menar. Ujan, l’Englaterra, antan la Sueda, dueinan beleu l’Italia o la Catalonha, nonmas d’i pensar, Anna soriguet.

‘Vant de ‘chabar de triar e gietar, ‘la s’avieset de conservar lu darnier bon bilhet e ‘la ‘gaitet atentivament ‘na darnièra vetz los orarís de marcats dessus :

París Montparnassa | 16:12 | > La Rochela | 19:26 |

La pendula de la gara marcava las quatr’ oras manca un quart. Anna prenguet un càfe e gaitet la gent anar e venir dins ‘quel ala de veire e de ciment, vertadier imne a la modernitat e a la vitessa, coma ‘na granda part d’aqueu quartier parisien. I a de la gent per iò desfendra, la Anna fai màs profitar de la modernitat dau temps present, sens se pausar mai de question qu’aquò.

París es totjorn a la festa dès qu’un brejon de solelh suert daus ciaus gris. L’aër es doç en ‘quela fin de vacanças per los escoliers e los professesors, un grand congiers de Tots-Sents per los autres. Quauquas personas mascaradas jugan a espaurrir los viatjors, sens tròp ne’n far per pas far sonjar aus banturles pinturlurats que fagueten los meschaënts un pauc pertot dins lu païs, sens tròp ne’n far mai que tot perque i a daus sodarts que se permenavan ne’n long e ne’n large tras los quais, los trens, dins totas las peças d’aquela granda gara, au mitan dau monde.

Lu naut parlor, anonçet lu tren en son quai. Anna se botget vers lu quai balhat, aürosa qu’eu siguesse pas tardier coma mai d’un còp.

‘Na vetz trobat lu limerò, ‘la se sietet a la sòa plaça e pauset sos afars : ‘na botelha d’aiga que lu medecin li diguet de beure reguliarament, un magasine per tuar lu temps emai tres oras siguessen vista coladas. De tot biais, ‘la aima pas desranjar la gent dins lu vagon.

Lu tren pertet a l’ora de París e arribet a l’ora anonçada, dietz e nou oras vint e sieis a La Rochela.

Anna suertet de la gara la nuech tombada e dins daus ciaus pauc nuagòs. la luna chabròla. ‘Quò sent pas d’enquera las aigas dau mes mòrt.

‘La passet los taxis, las veituras maugaradas un pauc pertot, ‘la fai ‘tencion mai sa valisa e son cabàs aus ciclistes pauc esclairats que semblan pas la veire.

Anna engulhet son pas dins de las ruas que ‘la coneis be. ‘La sap ente ‘la vai. Las vint oras sonavan dins ‘queu quartier de la gara que la Anna composet lu code de l’ostelaria ente ‘la comptava passar la nuech. ‘La montet l’eschalier, trobet son limerò de chambra e ‘na vetz de mai, ‘la deguet compausar lu code per dubrir. Aquí maitot la modernitat prenguet ‘na plaça granda.

La pòrta uberta, Anna transiguet, daissant tombar son cabàs dins la chambra:

– De que que tu fases aquí ?
– Sabe tot.
– Mas, mas, ma…
– Iò sabe Anna.
– Mas, de que que tu sabes ?

Diguet ela apres ‘chabar d’intrar, barrant la pòrta e s’aprochant dau liech.

– I a ‘na chausa que tu sabes ?
– L’aprenguí i a gaire. Sabe tot sus ta dobla vista, Anna.
– Te defende de jutjar, tu ses mauplaç…

Anna ‘guet pas lu leser de ‘chabar sa frasa que doas mans gantadas la trapeten a la gòrja, sens voler l’estranglar beleu, nonmas l’estorbar coma per li far paur.

– Nos fau parlar Anna.
– Per dire que, aura. Emai eipliquesse dau mielh possible, crese pas qu’aguesses las qualitats per escotar e comprener.

‘La passet ‘na man sus sa gòrja :

– Me faguetes mau.
– Tu voles beure un pauc d’aiga ?
– V-òc-es, vole be que tu me balhesses beure.
– Veiquí ‘na botelha. ‘Tend te, dòste lu chapeu, ai pas de veire.

La Anna portet la botelha a sas pòtas, leva la testa e còp-sec, ‘la torna un còp de mai se racliar la gòrja.

– Grà !

L’aimariá poschar, mas ‘la pòt pas. La vira sus ela mesma.

– Graaaaà !

Anna es plejada, ‘la se ten los bedeus. ‘La vira e vira, se força per poschar mas ‘quò ven pas. ‘La es apres s’estranglar.

– Raaaà !

L’Anna porta sas mans a sa gòrja, se desmena. Res i fai. ‘La vira, ‘la vira, tenta de se frapar dins l’eschina. Res i fai. ‘La se sent mau.

– Graaà !

Dins son malur, los uelhs plen de larmas, ‘la vei la persona se’n anar e la pòrta sur ela se barrar d’un « clau » sec e fred.

Anna contunhet de se racliar la gòrja sens ‘ribar a res. ‘La avalet quauquares de biais e ‘la ‘ribet pas jamai a ‘crupir. ‘Quò l’estovava.

Anna, ‘vant de morir estofada, s’esvedelet ne’n se crochetant au drap dau dessus dau liech.

La pòrta se tornet dubrir quauquas minutas apres, ‘na persona entret discretament, sens vertadierament prestar ‘tencion a la mòrta esvedelada au mitan de la chambra. Daus pas ‘ribavan dau colidor e erián apres se ‘prueimar de la pòrta de la chambra, los rais sos la pòrta dessenhavan lur ombra sus la moqueta. Quauq’un eriá apres manhiar la ponhada de la pòrta.

nanowrimoc

~930 mòts sus los 50 000 damandats
(35000 sirán ‘na reüssita de mon punt de vuda)

_____

  • Lu site dau NaNoWriMo (>en)
  • Le site pour les francofones, phranquophones, pardon, les francophones  (>fr)

Publicités