Desmodernisar la vita

Desmodernisar la vita es mai que mai ‘n’urgença. ‘Tenci’, dise pas que fau tornar dins las chaunas, mas beleu veire quante ‘quò comencet d’anar mau e iò prener coma marca per pas l’oblidar e poder totjorns i tornar.

Per ma pera, comence de me rendre compte de la distança de pus en pus granda dintra mas chausidas dins la vita e la faiçon que la societat moderna marcha, afe cor… e, ‘queu dissabde ser, lu temps d’atendre ‘n’amija per son remudament, ‘guí lu temps de mesurar un pauc d’aquela distança, ‘quò que faguet sautar quauques pensadís que veiquí contats dins la novela rubrica « istòrias per cuar lu temps».

Res de revolucionarí, migretz pas.

___

De’n prumier, l’ora dau « rendez-vous », 19-20 oras, d’aicianta ‘quí, res de dire en defòra que sei pas dau ser per desmenajar. L’aglomeraci’ es gaire espandida, ‘laidonc seram vista ‘ribats sauv que p’un d’entre n’autres es « conectats » a la matriça de la modernituda, es de dire que vivem, qua’iment, sens porta-onda crochetat au niveu de la ficela dau stringue o dau slip, sens los façacolhas o b’etot touitter, sens veitura, emai aguesse lu permis, sens minjar de charn, deve dire aquí qu’aquela darniera mòda fai que lu cerveu de la tipessa, coma ‘queu de son conpanh, marcha pus parrier.

Mai-me-tot sei un minja-raiça, desempuei b’etòst 30 ans, mas fase lu gai e sei dau Lemosin, quò que balha ‘na granda tauvera ‘vant de se crasmar la testa. E d’enquera, ilhs, ilhs son pas dins lu complòt mondiau.

Quau que siàia, totas parrieras que porrian estre las nòstras vitas, ‘las se semblan pas. Per eisemple tot dins mon organisaci’ es fach per lu benaise, lu meu e lu daus autres autorn, beleu un restant de l’educaci’ de ma mair « ne jamai res dever aus autres ». ‘Vant de balhar ‘n orarí, auriá gaitat sus un motor charchador quantben de temps fau per venir de N., auriá metut ‘n’ora de mai e auriá balhar aquela ora. Aquò, vesetz v’autres, es ‘na compromici’, tròp granda per quauques’un que son « dins un monde libre », qu’an p’una eideia de ‘quò qu’es la circulaci’ automobila e que comptatz sus vòstra vielha mair… quante setz sòu, podetz ne pas voler dire a l’empirí-dau-mau que partez d’aquí per ‘nar ad alaí, mas, quante meslatz los autres a vòstre afar, beleu, que la compromici’ es lu mau que fau per que chascun poguesse se pradelar suau-suau sus lu chamin dau bonur. Afe.

Qu’es grán greu, lu dissabde apres mieijorn, apres estre ‘nar au bujadomatique, apres estre ‘nar chas la p’ita vielha en faça de chas me que i a sosvent ‘na lum de chamjar e adonc, apres aver visar sa veisina que se permena totjorn tota nuda, apres las corsas, apres los cors de japones, apres ‘na jornada d’una p’ita vita sens menar de bruch, vei-me-quí pertit, mai un libre per passar lu temps, un caier, ‘na botelha d’aiga, daus fruchs…

Sirai au « rendez-vous » vers las dietz-e-nòu oras e demiei. ‘Quò fai bon ‘queu dissabde ser, ma bicicleta marcha be, ai dau temps per trobar dins ‘queu quartier nuòu de F. lu long de la prumiera linha de tram.

Es un quartier amenajat mai daus airaus per pausar sa banhola sos los bastits, davant los bastits, darrier los bastits maitot, i deu i aver 3 o 5 plaças per lotjament, es pas diu possible, afe.

I a una pista de 150 metre per las bicicletas, multipliats per 2 ‘quò fai quauques 300 metres per circular, ‘na meravelha qu’aquela transici’ energetica.

I a un maitot un chiador per los chins, afe, ‘na banda erbosa que devinam sos la bosa. I a de las flors dins daus bachons.

I a ‘na sala comuna coma sem dins un quartier popularí, que en defòra d’i far coma las ‘jaças, es de dire, d’i minjar, de s’i coijar e de l’i chiar, i a grán res ad i far, pas de comercís, pas de bolangiers, d’espiçariás, de bars…

Tròbe lu limerò, las plaças servadas per lu camion, e mai que tot un banc per m’assietar e legir.

19:30, puei 20:00, puei 20:30, qu’escrive entau per far aisat mas ai ‘na montra mecanica, laidonc l’ora es pas balhada d’aquesta faiçon.

Un chin permena un vielh, un velò mena ‘na jouna un pauc forta, l’enuia es portada per daus jounes ensurvetementats.

‘Na veitura sus la pista ciclabla chia dau diabete de bana coma dau colesteròu sos la fòrma de las corsas, ‘vant de s’entornar levar lu cuòu.

Daus vielhs dau FN s’esmangonhan que i a pus de plaças per pausar la veitura en debas de chas lurs amics e coma-van-t-ilhs-far-per-survelhar-la-banhola…

La gent dau second dins l’immòble me susvelhan perque botge pas de mon banc, perque legisse un libre, perque cride pas dins un porta-onda, perque sei siclat suau…

La familha dau prumier ‘luman un barbecus per me chaçar, puei non, perque i a pus de gas, e perque ‘quò sembla melhor de cridar sus la goiata, la paubra.

21:00. Es ad aqueu momint que me trobí un pauc colha mai-me-tot de pas ‘ver pres lu caserneton ente i a las adreiças, la de l’amic de l’amija que se troba a dos pas e tres ruas d’aquí. Vòle pas ‘nar beure l’aperitiu, son sens alcòl, mas per passar lu temps, aver de las novelas.

21:00, me dise « marda », lu solelh se coija, n’autres vem res veire per botjar las 3 besonhas lordas. Vau pertir.

21:00, aürosadament los veisins son sords : « jornada istorica… quilò-metres… boschons… », marda, ‘las son beleu blocadas.

Es un drama de la nòstra epòca d’estre blocat. Legissí i a gaire beleu dins un jornau, beleu sus la tiala, un papieron sus la gent urós de far la coá a disniailande© mas mauaürós de la far a la pòsta©, aürós sus la ròta, malurós dins ‘na gara.

Es estranh la vita, mas bon, aquí es pas lu cas.

Me tire d’aquí, vers la vint-e-una ora trenta, apres aver escrich lu brolhon d’aqueu bilhet mai un pitit mòt que conhí au niveu dau limerò de rua. Aviserai a la meijon, ‘las m’an beleu ‘pelat.

L’aer es chaud, ‘quò vai tomba. Fase ‘tenci’ dins las ruas, la gent son sadolats rapidament de las vetz. Ai ‘na lumira davant, ‘na darrier, sem l’estiu, i a degun dins las ruas sauv un escuròu perdut pauc luenh d’un jardin.

‘Ribe chas me, pas de messatge sus l’aisida de la modernituda de las chaussas. Me coije.

‘Queu dimenc mieijorn, lu telefòne brandís que l’escran se branda d’un « limerò desconegut ». Es mon amija e sa mair que son ‘ribadas, ‘las ‘gueten ‘n’avarí mai lu camion. ‘L’iran lu charchar un autre jorn. Me ‘pelava per dire marces per lu pitit mòt que degun semblava ‘ver i toschar, per dire que ‘quò deviá pas se passar entau, que ‘las m’avian telefonar.

Visiblament ‘queu pitit mòt – que contave que dins lu temps, la gent fasian d’un biais que nos fau retrobar – es estat mai eficace que non pas los teistonets que ‘ribeten, lu mesma dimenc, mai de 12 oras apres, a l’ora dau gostat.

‘Quò plau e prene un tè.

o-!-o

___

E v’autres setz ‘ribats jurtà aquí, fau creire que ma vita talament eistraordinaria vau la pena d’estre contada sus ‘queu ciber-caier.

Publicités