La vita dau M—— soldada

La vita dau M—— es soldada, los dos librets liats per un papieron transparent son soldats per 10€00. Ne’n aprofeití per los ‘chaptar, que a la surtida sonjava que qu’eriá un biais de ganhar de la moneda per los de Charlie-Hebdo e far parlar d’ilhs sus l’eschina daus Musulmans, losquaus coma los dau Lemosin son mai d’una vetz apres cridar ‘vant d’aver mau, e parle pas aquí de las tapetas1.

‘Laidonc, la vita dau M—— es soldada per l’estiu, estranjament, me songe qu’una tala legida es melhora que non pas la de quauquas revudas mai daus questionaris sus la sessualitat ; notatz que dins los dos cas, apres la legida, lu papier pòt estre usat per empaquetar lu peisson, la morua per las revudas femininas, lu barbut dins lu cas de la vita dau M——. V-òc-es, iò sabe, sei un colhon, surtisse.

Mai seriosament, ai du mau mai los integristes, perque ‘quela vita dau M—— es mai-que-mai interessanta2. Segur, i a lu dessenh, e sei pas sens saber l’istòria de l’interdicci’ de representar lu M—— ; lu dessenh es un afar de gost, aures, la representaci’ es bandida maitot per los judieus e ilhs ne’n fan pas tant de cas quante ‘quò ‘riba.

Per dire v’rai, es un amic que me diguet que per ‘na prumièra aprocha, ‘quilhs libretons erián pas mau fachs dins quò que ‘quò conta. ‘N’amija me iò confirmet lu temps d’una jornada d’amitiat francò-algeriana ente faguí lu perjeccioniste (tant iò dire, n’autres ne’n parletem pas non pus au microfòne, sei un emardor, pas un provocator). Aquò per vos dire que, emai ‘quò siguesse a la desbuta ‘na provocaci’, fin finalament, es una bona legida, de segur pas una agiografia non pus, mas jurtament, aquò balha de l’interest a la legida.

Sus l’afar de la representaci’, vòle pas far chiar los integristes, mas dins Inferno, un filme (>en) de 1911 dau Giuseppe de Liguoro, i a lu M——, tost seguit dau Bertrand de Born, perque ‘questa saloperia de Dante aimava pas los Lemosins, es conegut d’empertot3.

Vòle pas far chiar los integristes mas sus quauquas minhaturas de Persa se troba lu M—— :

nòtas :

1 – sonjatz ‘na minuta ad una tapeta-minja-raiças-lemosina… non, ‘netz pas trapar dau mau, ò portariá sus ma consciença apres.

2 – sei estat suspres per las semblanças coma la dau Śākyamuni (lu Budhā per son pitit nom mas apres ‘netz pas correr pertot e cridar sus las teuladas que me pradele mai un pertit pres ; fase lu bodològue pas lu bodiste) :

– orfanins tots dos, per l’un dau pair avant d’eissir puei de sa mair, de l’autre de sa mair quauques jorns apres estre nascut.

– las prumièras paròlas fòrças despoticas. « Allah Akbar – Laus au diau » per l’un, per l’autre « Tant au Paradís que sus la terra, sei lu sòu ad estre benit », quò es perque, lu jorn de l’anniversarí dau Śākyamuni, la gent van au temple per i metre sus la testa de l’aiga d’ortensias infusats, e entau fasent, tornar ‘pelar a lu qu’anava estre lu desvelhat que fau gardar la testa freda.

– la prosperitat qu’arriba lu jorn que l’eifant sauta au monde, per l’un coma l’autre.

– l’istoria dau predicator, per lu M—— un judieu que ‘chabet meitat eissabanit de veire sa profecïa se realisar, per l’autre, lu tipe se metet de purar perque eu comprenguet còp-sec que Śākyamuni ‘nava mudat ne’n Budhā dins un temps qu’eu seriá pus ‘quí per iò veire.

– ‘na p’ita nibla proteja lu M—— un jorn de chaumassa, dins lu desert maitot am pas eidèia de surtir sans chapeu, son de las cagolhas que ò fan per lu Būdha, sabe pus perque mas forçament qu’eriá pró important per que ‘quò figuresse dins las agiografias, de segur.

Apres, me songe que los « arabes » d’aqueu temps per far dau M—— un quauqu’un de granda qualitat s’inspireten de la vita dau Budhā. Quante sabem que los « arabes » coneissien be lu Budhā, jos lu nom de Ioasaph, dès lu IX sègle, un nom que ven de Bodhisaf~Boudhasaf, lu nom dau Budhā per los ouïgours. Ibn Babavaih (†991) es l’autor d’una vita de Barlaam e Josaphat, eu la teniá dau medecin perse Manès (o Manichée († 276)), Al Raquâschi († 852) parla d’un libre Youdasaf e Bilauhar. L’istòria ‘ribet ne’n occident sos lu nom de Barlaam e Josaphat vers los sègles X e XI (la confitura es coma lu cultura….)

3 – umor. Es aisat de far parlar los mòrts. D’autant mai que lu Dante aimava gaire degun, los gais maitot (>lm), saloperia de Dante.

E per ne’n ‘chabar, un filmonet sus la creaci’ dau monde :

  • Lu liam dau site dau Charlie-hebdo (>fr)
  • Lu liam de mon bilhet sus Budhā mai Gesus (>lm)
  • Lu liam ente eisplique que sei un bodològue (>lm)
  • un liam (>fr) vers Slate que fai un liam vers Fox qu’una jornalista es manhada perque un musulman auriá escrit sus Gesus, lu bra’e afar.

– ! –

Apres mesfiatz v’autres de pas iò legir d’un uelh meschaënt. Apres la legida dau limerò 1, esclatí un peneu sus mon velò. Un diluns mandin, rotle, e ‘ribat ad una forcha, sente coma un quauquares que me balha de la pena per ‘vançar, aviá ‘na roda de crebada. La torne quilhar e aribe au trabalh per trabalhar. Es pas la prumiera vetz, queraque pas la darniera, que crebe dins un chamin.

La setmana se passa sens p’una chausa de ne’n trobar dire e ‘chabe de legir lu limerò 2, lu ‘vendres.

Se passa la dimenjada, veiquí lu diluns e me veiquí tornat sus ma bicicleta. Avance, e, a la meitat dau chamin, crau ! ‘Vance pus. Las pedalas son blocadas ; las pedalas dau pedalier de segur, sonjatz be be que a las 8 oras, las autras de pedalas, l’estiu, ‘las son d’enquera au liech. Còp-sec, vei-me-quí sus lu trepador, e, ‘vise que l’axe de ma roda es esbolhat, que quitament d’alhor, i a pus d’axe, alaidonc pus res per tenir ma roda. ‘Chabe de ‘ribar au trabalh a pes, sei un bon marchor e 5 km me fan pas paur.

Au trabalh la gent se foten de me, que sei jamai aürós, que per ‘na vetz, es bien-fach per me, que pòde la tirar entau lonja per ‘quilhs me menessen chas lu merchant…

‘Quò fai ren, m’entornarai tot sòu lu ser, ai pas la costuma de damandar quau que sià au monde. Per dire v’rai, se moquian maitot de la gent qu’an ‘na religion, e quante ‘ribí ne’n erián aus « musulmans », qu’eriá grán meschaënt, jurta colhon. Per de las rasons que coneisse pas, un « daus menors » creu saber que sei « judieu ». Aquò me manha pas tant qu’aquò, mas es pas verai, me diriá mai « enta mas pas agnostique », maucresent ne’n un mòt. E veiquí pas lu K. un collega « musulman » que me lança ‘na pica.

E aquí, coma una eslausida dins la testa. ‘Quò ven de se, ne’n sei segur, sei maudich lu temps dau Ramadan. Dise re, mas tots los sers d’aquesta setmana anguí, un còp a la catedrala, un còp a la sinagòga, lu temple, la p’ita mòsqueia dins mon ancian quartier, aní metre chas totas las persentaci’s dau(s) diau(s) un papieron ente avia escrich « emai sei pas de consent coma v’autres, vos fase pas chiar ; ‘restatz de me persegre si’us platz ! JP ». V-òc-es, ‘nava pas balhar mon nom o un numerò de telefòne non pus.

Lu dissabde, faguí parrier per las sectas evangelistas, pentegosistas, antoinistas, iò faguí mai los zen-oficiaus e los zen-sectas, la libra-pensada.

Lu ser paií un còp aus anarchistes, aus comunistes, aus alternatif-liberticides, a la gent dau Modem© aquí son mai de gaucha que non pas los sociatelistes. Veiquí que n’autres aguetem un auratge…

Marda, sei apres mardar e sabe pas ente, mas ‘quò marda per mon cuòu.

Lu dimenc ‘ribat, me dise, sabetz que me’n dise de las chausas, te fau sonjar a l’eime Lemosin per far quauquares autradament quò vai montar brun dins los ciaus e daus problemís grands von te davalar dessus.

L’eime Lemosin, segur, vei-la-quí la responda au meschaënt uelh, mas aquò ditz de que far !

Sus la riba de la Leire, me sietí e me metí de purar, que pure facilament, sens inhon de segur, d’autant mai que ‘quò fai petar. Pure, pure e pure, sus mon sòrt, sus la vita, sus tot. Pure.

E puei, lu solelh brilhet un pauc, m’esblauïguet e, l’aiga se metet de lusir d’empertot.

Veiquí ‘quò que falia far, prener la Leire per ‘na bona font emai la fuguessa beleu jamai consacrada coma quò fau, màs, pòde acertanar que viguí un còp un monge bodiste netiar la taula ente eu aviá passat la setmana a gratar de las peiras coloradas per far un mandalat, e l’autre, ‘na vetz ‘chabat, eu ritz un còp e vei-lu-quí se prener de correr mai sas colors totas desboiradas, e vei-lu-quí de marmussar de las chausas e aup, tot dins la Leire. Segur qu’auria pas vaugut mancar ‘quò, mas, v’autres fasetz parrier e ‘trapatz ‘n’amenda.

Afe, la Leire es beleu pas consacrada, mas decidí de far ‘na fòrma de desvoci’ personala. Sens me montrar, atrapí ma bicicleta e la gietí dedins, un còp riba dreita, dos còps riba gaucha, passí lu pont ne’n me tenant l’alen.

Veiquí per lu dimenc.

Aier mandin, per estre segur que tot aquò ‘quò marcha, coma lu tren eriá tornat apres passat aus orarís normaus, be, montí dedins, e pus res, lu meschaënt sòrt es passat.

Publicités